Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Machtpolitik

Αθήνα, 8/3/2011
Θέμα απέλασης ανοίγει πλέον η κυβέρνηση στην υπόθεση των μεταναστών που φιλοξενούνται στο Μέγαρο Υπατία.
Σε κυβερνητική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε το πρωί της Τρίτης με τη συμμετοχή όλων των συναρμόδιων υπουργών ειπώθηκε ότι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί δεν μπορεί να συνεχιστεί, ότι «τίποτε δεν είναι πάνω από την ανθρώπινη ζωή» και αποφασίστηκε ότι εάν δεν σταματήσουν την απεργία τους και αν δεν δεχτούν τις κυβερνητικές προτάσεις τότε θα απελαθούν από τη χώρα.
Ήδη από τα τέλη της περασμένης εβδομάδας, το υπουργείο Υγείας είχε ζητήσει τη μεταφορά όλων των μεταναστών σε νοσοκομεία, λόγω και των άσχημων καιρικών συνθηκών.
Την πρόταση απέρριψαν οι μετανάστες, αρνούμενοι να αποχωρήσουν από τους χώρους, όπου πραγματοποιούν την απεργία.
Υπενθυμίζεται ότι τα υπουργεία Προστασίας του Πολίτη και Εσωτερικών έχουν προτείνει την παραμονή των μεταναστών στη χώρα για ένα εξάμηνο υπό καθεστώς ανοχής και εκ νέου εξέταση της υπόθεσης στη συνέχεια.
News.in.gr
Η πολιτική ισχύος είναι ένα δόγμα που αφορά τις διεθνείς σχέσεις, τις σχέσεις του κράτους με άλλα κράτη. Συνίσταται στην χρήση προληπτικών μέτρων απειλής κατά του άλλου, στρατιωτικής, πολιτικής ή οικονομικής φύσης, που στόχο έχουν την προστασία των συμφερόντων του κράτους. 

Στην Ελλάδα, το κράτος είναι όμηρος του χρέους του. Δεν είναι σε θέση να απειλήσει αυτή την στιγμή κανένα άλλο κράτος. Είναι ένα κράτος βασικά ξεδοντιασμένο και ανήμπορο. Η εικόνα αυτή του κράτους δεν είναι συμφέρουσα για την εγχώρια άρχουσα τάξη. Διότι περνάει στις λαϊκές μάζες το μήνυμα του ευάλωτου της κρατικής εξουσίας και υπονομεύει την εικόνα του κράτους ως κυρίαρχου. Αυτό ενθαρρύνει την πρακτική του αμφισβήτηση, για παράδειγμα από εξεγέρσεις.

Συνεπώς, το κράτος σε κατάσταση ομηρίας και υποτέλειας προς το εξωτερικό του θα πρέπει, αν θέλει να επιβιώσει ως κράτος, να αναπληρώσει την εικόνα του ως κυρίαρχου με την επίδειξη κυρίαρχης βίας στο εσωτερικό. Τούτο το πράττει με την καταστολή όσων το αμφισβητούν έσωθεν, μέσα στα γεωπολιτικά του όρια.

Όταν αυτοί που αμφισβητούν όμως το κράτος το πράττουν στρέφοντας την δική τους δυνατότητα βίας κατά του ίδιου τους του εαυτού, φέρνουν το κράτος σε δύσκολη θέση. Στην περίπτωση αυτή, η απειλή κατασταλτικής βίας χάνει την ισχύ της, εκκενώνεται εκ των προτέρων. Αν η πάντοτε πιθανή τελική απόληξη μιας πράξης φυσικής βίας είναι ο θάνατος, μια απεργία πείνας δείχνει ουσιαστικά στο κράτος την αδυναμία του να ασκήσει πολιτική ισχύος διότι του αφαιρεί την δυνατότητα απειλής ότι θα προσφύγει σε μια βία ικανή, σε τελική ανάλυση, να απειλήσει την ίδια τη ζωή.

Όλα αυτά είναι αρκετά προφανή, και ίσως βαρετά. 

Αλλά χρειάζονται υπενθύμιση, δυστυχώς, διότι το ελληνικό κράτος έχει καταντήσει να συγχέει τον ρόλο του φορέα πολιτικής ισχύος, έστω στο εσωτερικό του, με αυτόν ενός θανάσιμα γελοίου σαλτιμπάγκου.

Διότι μόνο ένας σαλτιμπάγκος θα αποφάσιζε, την 43η ημέρα μιας συλλογικής απεργίας πείνας, να απειλήσει ημιθανείς ανθρώπους με απέλαση εάν δεν συμμορφωθούν με τας υποδείξεις. Η επίδειξη ισχύος σε ανθρώπους που την έχουν ήδη ασκήσει στον εαυτό τους, οι οποίοι έχουν ήδη αποδείξει τον εαυτό τους κυρίαρχο μέσω του αυτοελέγχου και της έκθεσης στον θάνατο, καταφέρνει να είναι την ίδια στιγμή άξια περιφρόνησης, βδελυρή και αξιογέλαστη. Τι ακριβώς προτίθεται να κάνει τώρα το ελληνικό κράτος για να στηρίξει τις απειλές του; Τι ακριβώς έχει μείνει απ' την σάρκα για να μπορεί να την απειλήσει με τιμωρία; Τι είδους επιβεβαίωση της ισχύος του αναζητά από αυτούς που το υποκατέστησαν εξ αρχής ως κράτος οι ίδιοι του εαυτού τους; Την ίδια, φαντάζομαι, επιβεβαίωση ισχύος που θα αντλούσε κάποιος που κλωτσά το πτώμα κάποιου που έχει ο ίδιος πάρει τη ζωή του;

Αλλά, από την άλλη, τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από ένα κράτος-κανάγια, ένα κράτος στα χέρια εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου, κομπορρημόνων, φαφλατάδων, λούμπεν πλουτοκρατών, τυχοδιωκτών, κουτσαβάκηδων, γιγάντων του καφενείου, Μέτερνιχ του κομμωτηρίου, κακέκτυπων της σοσιαλδημοκρατίας, κέρινων ομοιωμάτων του νεοσυντηρητισμού, από την συμπεριφορά τζάμπα μάγκα που εκτοξεύει απειλές στο πουθενά φουσκώνοντας ολόκληρος από τις παραστρατημένες και άκαρπες ορμόνες του; Τι άλλο να περιμένει κανείς από τον δολοφονικό ανθρωπισμό του "τίποτα δεν είναι πάνω απ' τη ζωή" ως απειλή αντί για διακήρυξη αρχών, ως τρόπο του να πεις "κανείς δεν δικαιούται να ξεφύγει από την ομηρία στην κρατική ισχύ ως ομηρία που θεμελιώνεται στην ανάγκη όλων για αυτοσυντήρηση, έστω χωρίς αλήθεια, χωρίς ελευθερία, χωρίς ισότητα--την ομηρία στο ανθρώπινο ζώο, στο δίποδο που το διαφεντεύει ο φόβος";

Είναι πιθανόν στις επόμενες μέρες κάποιοι να ξεφύγουν τελεσίδικα από την εποπτεία-ως-νταβατζιλίκι ενός τέτοιου κράτους. Αλλίμονο σε αυτούς που θα παραμείνουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: