Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Αφηγήσεις των Χασιδίμ Ι (ραβίνος Μέντελ)

Έκανες πολύ λίγα
Όταν ο ραβίνος Γιτζάκ αρρώστησε σοβαρά, ο μεγάλος του γιός νήστεψε και απήγγειλε ψαλμούς, αλλά ο ραβίνος Μέντελ, ο νεότερος γιος, τριγύρναγε με μια ομάδα χασιδίμ [1] της ηλικίας του, που τού ήταν αφοσιωμένοι από τα παιδικά του χρόνια και που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους σωματοφύλακές του. Έκαναν προπόσεις ο ένας στην υγειά του άλλου πίνοντας σναπς. Αλλά υπήρχαν φορές που περπατούσε στο δάσος μόνος του. Όταν συνήλθε ο ραβίνος Γιτζάκ, ετοίμασαν τραπέζι για να γιορτάσουν το γεγονός. Ο Μέντελ είπε στον αδερφό του: "Έκανες πολύ λίγα για να ευφρανθείς στα σοβαρά. Τίποτε άλλο δεν έκανες παρά να νηστεύεις και να προσεύχεσαι."

Ομιλία στη σιωπή
Οι χασιδίμ του ραβίνου Μέντελ κάθισαν κάποτε στο τραπέζι του σιωπηλά. Η σιωπή ήταν τόσο βαθιά που μπορούσες να ακούσεις τη μύγα στον τοίχο. Αφού προσευχήθηκαν, ο ραβίνoς της Μπιαλά είπε στον διπλανό του: "Τι τραπέζι και το σημερινό! Εξετάστηκα τόσο εξονυχιστικά που νόμιζα ότι θα εκραγούν οι φλέβες μου, αλλά κατάφερα να αντέξω και να απαντήσω σε κάθε ερώτηση που μού έγινε."

Ο δρόμος της σιωπής
Όταν ο Μέντελ ήταν στο Κοτσκ, ο ραβίνος της πόλης εκείνης τον ρώτησε: "Από πού έμαθες την τέχνη της σιωπής;" Ο Μέντελ παραλίγο να απαντήσει την ερώτηση, αλλά κατόπιν άλλαξε γνώμη και εξάσκησε την τέχνη του.

Η φωνή χωρίς ήχο
Κάποτε, ο ραβίνος Μέντελ σχολίασε την αράδα από τις Γραφές: "Γιατί ο Θεός είχε ακούσει τη φωνή του παιδιού." Την εξήγησε ως εξής: "Τίποτε στις προηγούμενες αράδες δεν δείχνει ότι ο Ισμαήλ φώναξε. Όχι, ήταν φωνή χωρίς ήχο, και ο Θεός την άκουσε."

Βασικές συμπεριφορές
Ο ραβίνος Μεναχέμ Μέντελ του Βόρκι ρωτήθηκε τι κάνει κάποιον πραγματικό Εβραίο. Είπε: "Τρία πράγματα μάς αρμόζουν: το να γονατίζουμε όρθιοι, το να κραυγάζουμε σιωπηλά, το να χορεύουμε ακίνητοι."

Ειλικρινής ύπνος
Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς, και κόσμος από όλα τα μέρη είχε έρθει στο Βόρκι και μαζεύτηκε στο Σπίτι της Μελέτης. Κάποιοι κάθισαν στα τραπέζια να μελετήσουν, ενώ άλλοι, που δεν είχαν καταφέρει να βρουν κάποιο μέρος για το βράδι, ξάπλωναν στο πάτωμα με τα κεφάλια τους στα σακίδιά τους, γιατί πολλοί από αυτούς είχαν έρθει με τα πόδια. Την ώρα εκείνη κατέφθασε ο ραβίνος Μέντελ, αλλά ο θόρυβος που ερχόταν από τραπέζια ήταν τόσο μεγάλος που δεν τον πρόσεξε κανείς. Πρώτα κοίταξε αυτούς που μελετούσαν, μετά αυτούς που ξάπλωναν στο πάτωμα. "Ο τρόπος με τον οποίο αυτοί εδώ κοιμούνται", είπε, "με ευχαριστεί περισσότερο από ότι ο τρόπος με τον οποίο οι άλλοι εκεί μελετούν."

Όμορφος θάνατος
Λίγο μετά το θάνατο ενός τσαντίκ** που ήταν φίλος του ραβίνου του Βόρκι, ένας από τους χασιδίμ του, που ήταν παρών την ώρα του θανάτου, πήγε στον ραβίνο Μέντελ και τον πληροφόρησε σχετικά.
"Πώς ήταν;" ρώτησε ο ραβίνος Μέντελ.
"Πολύ όμορφα", είπε ο χασίδ. "Ήταν σαν να πήγε από το ένα δωμάτιο στο άλλο."
"Από το ένα δωμάτιο στο άλλο;" είπε ο ραβίνος Μέντελ. "Όχι, από τη μία γωνία του δωματίου στην άλλη."

* Βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Hasidic_Judaism
** Τσαντίκ: Ο αρχηγός της χασιδικής κοινότητας.

Martin Buber, Αφηγήσεις των Χασιδίμ. Αφηγήσεις για τον Μέναχεμ Μέντελ του Βόρκι (πέθανε το 1868).


Δεν υπάρχουν σχόλια: