Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Ο Ζίζεκ στην Κ.Ε του ΚΚΕ


Χθες διάβασα τις αποφάσεις της Κ.Ε του ΚΚΕ για τις "εξελίξεις στην περιοχή μας και στην ευρύτερη περιοχή" και αναρωτήθηκα αν ο διάσημος Σλοβένος έχει διεσδύσει με κάποιον μυστήριο τρόπο στο κόμμα (ένα είναι το κόμμα). Το κείμενο είναι τεράστιο, οπότε θα αναφερθώ εδώ μόνο στο τμήμα που αφορά "το κυπριακό."
6. Κυπριακό
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δείχνουν πως όλο και περισσότερο λαμβάνουν υπόψη τους το αυξανόμενο «ειδικό βάρος» της Τουρκίας.
Παρά το γεγονός ότι μια από τις βασικές διαστάσεις της μαρξιστικής ανάλυσης του ιμπεριαλισμού είναι οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις πολιτικές κρατών που διαγκωνίζονται για ισχύ και επιρροή σε παγκόσμια κλίμακα, "οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις" εδώ αποτελούν κάποιου είδους ουσιαστικά συνομωσιολογικό μονόλιθο που θέλει ένα πράγμα και κινείται σε μία κατεύθυνση.

Κι έτσι, οι πρόσφατες, μόλις στις αρχές του έτους, δηλώσεις της Καγκελαρίου της Γερμανίας, θα μπορούσαν να εξηγηθούν μόνο εφόσον το ΚΚΕ θεωρεί ότι οι "ιμπεριαλιστικές δυνάμεις" δεν συμπεριλαμβάνουν την Γερμανία (πράγμα λιγάκι δύσκολο, με δεδομένο ότι στο ίδιο κείμενο, όπως θα φανεί παρακάτω, η ΕΕ χαρακτηρίζεται ως ιμπεριαλιστική δύναμη). Τι είχε δηλώσει η κυρία Άντζελα Μέρκελ; Ότι η Τουρκία δεν ανταποκρίνεται στις ε/κ προσπάθειες για συμβιβασμό. Και ότι εφόσον δεν συμμορφώνεται με το πρωτόκολλο της Άγκυρας, η ένταξή της στην ΕΕ δεν μπορεί να προχωρήσει. Πώς το είχαν εκλάβει αυτό οι Τούρκοι; Ως ανταπόκριση στο αυξανόμενο "ειδικό" τους βάρος; Μάλλον όχι, μιας και ο πρωθυπουργός της, Ταγίπ Ερντογάν, "μέμφθηκε τη Γερμανίδα καγκελάριο ότι μιλάει χωρίς να γνωρίζει το παρελθόν του κυπριακού", δήλωση στην οποία απάντησε εξίσου οργίλα ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος, λέγοντας ότι η Καγκελάριος δεν έχει ανάγκη από "μαθήματα ιστορίας."
Είναι χαρακτηριστικό πως οι θέσεις - προτάσεις που τα τελευταία χρόνια εκπορεύτηκαν από τον ΟΗΕ, δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα ως διεθνές πρόβλημα, ως ζήτημα εισβολής και κατοχής, αλλά κινούνται στην κατεύθυνση της συνομοσπονδιακής λύσης, καλλιεργούν την ιδέα της διχοτόμησης. Ιδιαίτερα απροκάλυπτα αυτό φάνηκε στο «σχέδιο Ανάν», που προωθούσε μια απαράδεκτη διχοτομική, συνομόσπονδη και μη βιώσιμη λύση, την οποία καταδίκασε με συνέπεια το ΚΚΕ και δικαίως καταψηφίστηκε από τους Ελληνοκύπριους.
Με εκείνη την χαρακτηριστική ζιζεκική άνεση, η ΚΕ περνάει στην επόμενη παράγραφο, και αφού έχει "καθαρίσει" σε 17 λέξεις (μετρημένες) με το ζήτημα του "τι θέλουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις", στην κριτική των λύσεων του ΟΗΕ, αν και οι λύσεις αυτές αφορούν μάλλον μία συγκεκριμένη ιμπεριαλιστική δύναμη, αυτή των ΗΠΑ.
Ταυτόχρονα, αποδείχτηκε πως οι ισχυρισμοί, ότι με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ θα δοθεί λύση στο Κυπριακό, δεν επιβεβαιώθηκαν και δε θα μπορούσαν να επιβεβαιωθούν.
Καμία διευκρίνηση δεν προσφέρεται για το ποιου ισχυρισμοί ήταν αυτοί. Των "ιμπεριαλιστικών δυνάμεων"; Του OHE; Εγχώριων πολιτικών; Της κυπριακής κυβέρνησης; Δημοσιογράφων; Πολιτών; Και συνεπώς, παραμένει άγνωστο και μυστήριο πώς η πρόταση αυτή σχετίζεται με οτιδήποτε στις πιο πάνω παραγράφους. Τι ακριβώς αποδεικνύει το ότι δεν επιλύθηκε το κυπριακό με την ένταξη της Δημοκρατίας της Κύπρου στην ΕΕ για την δράση των "ιμπεριαλιστικών δυνάμεων" ή τους σκοπούς του σχεδίου Ανάν; Αυτό το ξέρει μόνο το ΚΚΕ και δεν το λέει. Έτσι ρε παιδί μου, για πίκα.
Η αιτία σχετίζεται με τον ίδιο τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ. Η ιμπεριαλιστική ένωση δεν ενδιαφέρεται για τη δίκαιη επίλυση ζητημάτων, αλλά για την επέκταση και ισχυροποίηση της αγοράς της, τη συστηματικότερη εκμετάλλευση των εργαζομένων, υπέρ των συμφερόντων των μονοπωλίων που εκπροσωπεί.
Η γραμματική λέει ότι το ουσιαστικό "η αιτία" αφορά το αμέσως προαναφερόμενο γεγονός, δηλαδή την μη επίλυση του Κυπριακού μετά την ένταξη στην ΕΕ. Και ότι συνεπώς το ΚΚΕ θεωρεί ότι αυτή η μη επίλυση "σχετίζεται με τον ίδιο τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ." Δηλαδή δεν σχετίζεται με το γεγονός ότι οι ε/κ "δικαίως", με τη φράση της Κ.Ε, καταψήφισαν το σχέδιο επίλυσης. Αν δεν ήταν ιμπεριαλιστική η ΕΕ, η δίκαιη καταψήφιση του σχεδίου Ανάν θα είχε οδηγήσει στην επίλυση δηλαδή. Διότι αν δεν ήταν ιμπεριαλιστική η ΕΕ, το ε/κ "όχι" θα μέτραγε σαν "ναι", αλλά όχι "ναι" στο σχέδιο Ανάν, αλλά "ναι" με την καλή έννοια (που λέει και ο Λαζόπουλος), και έτσι θα είχε λυθεί το κυπριακό.

Διαυγέστατη ανάλυση, δε λέω. 
Οι μόνες «αρχές» που αποδέχεται αυτή η ένωση περιγράφονται στην αντιλαϊκή Συμφωνία του Μάαστριχτ και αποσκοπούν αποκλειστικά στην ελεύθερη κίνηση και την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Να, γιατί άλλα ζητήματα, και όχι η δίκαιη επίλυση του Κυπριακού, την ενδιαφέρουν στις σχέσεις της με την Τουρκία.
Παραπέμπω στα πιο πάνω περί Μέρκελ. Προφανώς, μόνο η Κ.Ε του ΚΚΕ δεν έχει πάρει χαμπάρι όλα αυτά τα χρόνια ότι ο λόγος που η Τουρκία δεν είναι στην ΕΕ είναι...η ΕΕ, και πιο συγκεκριμένα η στάση Γερμανίας και Γαλλίας, που καθόλου μα καθόλου δεν καίγονται ούτε να μπει η Τουρκία στην Ένωση ούτε να "λύσουν" το κυπριακό ώστε να εξυπηρετήσουν την "ελεύθερη κίνηση" του κεφαλαίου (προφανώς δεν θεωρούν ότι λίγες δεκάδες χιλιάδες τ/κ θα αναστυλώσουν την πάσχουσα ευρωπαϊκή οικονομία οι άσχετοι).

Τι γνώμη έχουν για την γονυπετή στάση της ιμπεριαλιστικής ΕΕ απέναντι στην Τουρκία οι εξίσου ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ; Αυτό μας το γνωστοποιούν τα πρόσφατα wikileaks εκ Κύπρου που δημοσιεύονται σήμερα στην Καθημερινή Κύπρου:
Η [αμερικανική] πρεσβεία της Κύπρου στέλνει την 1η Φεβρουαρίου 2006 ένα τηλεγράφημα με το οποίο αναζητεί τρόπους να «πληρώσει» ο Παπαδόπουλος για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν και υποστηρίζει ότι «η Ε.Ε. παίζει το παχνίδι του». Μεταξύ άλλων συστήνει να «ξυπνήσουν οι Ευρωπαίοι και να κάνουν σαφές στον Παπαδόπουλο ότι δεν θα τον βοηθήσουν στη λύση του προβλήματος. Η ώρα έχει έλθει να κάτσουν ο Παπαδόπουλος και ο Ταλάτ σε ένα τραπέζι και να διαπραγματευθούν». Ταυτόχρονα προτείνει να «βρεθούν τρόποι που θα προκαλέσουν εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα αν αρνηθεί».
Αυτά γίνονται όταν η απόλυτη αναλυτική σου αδυναμία να κατανοήσεις και να καταγράψεις τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τις συνέπειές τους στην διεθνή πολιτική --δηλαδή να καταλάβεις τα στοιχειώδη για το γιατί αυτός ο φουκαράς ο Λένιν περιέγραψε τον Πρώτο Παγκόσμιο ως πόλεμο που αποτελούσε αναπόφευκτο επακόλουθο των ενδο-ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών-- αποτυπώνεται περήφανα ως "θέση".  Στο ΚΚΕ προφανώς, ο Λένιν έχει αντικατασταθεί από ένα υβρίδιο Ζουράρι-Σλαβόι, αλλά στις πολύ ασυνάρτητες φάσεις του.
Η κυπριακή ηγεσία έχει κάνει προσπάθειες όλα τα τελευταία χρόνια για την επίλυση του ζητήματος.
Non sequitur με τα προηγούμενα περί Μάαστριχτ και ΕΕ, αλλά δεν πειράζει, γιατί το ΑΚΕΛ είναι αδελφό κόμμα και έρχονται εκλογές στην Κύπρο.
Επισημαίνουμε ότι η επίκληση της ΕΕ, των λεγόμενων «ευρωπαϊκών αρχών», το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», η «διεθνής διάσκεψη» κ.ά., πέρα από τη δημιουργία αυταπατών για το ρόλο της ΕΕ και του ΟΗΕ, αφήνουν εξ αντικειμένου περιθώρια για την παρέμβαση των ιμπεριαλιστικών οργανισμών στο ζήτημα, όπου είναι φανερό πως η στάση της Τουρκίας στην επίλυση είναι καθοριστικός παράγοντας.
Μετά το διαφημιστικό πεντάλεπτο, μια κάποια κριτική: "Κύπριοι, συμπεριλαμβανομένων των ΑΚΕΛικών, μην έχετε αυταπάτες για τον ρόλο της ΕΕ.!" Δεκτόν, αλλά ποιος στο καλό είναι τελικά αυτός ο ρόλος; Η προώθηση των συμφερόντων της Τουρκίας; Και η σύνδεση ΕΕ-ΟΗΕ είναι άμεση; H EE ελέγχει τον ΟΗΕ; Δηλαδή οι ΗΠΑ δεν υφίστανται πλέον ως θεμελιώδης παράγοντας διαμόρφωσης διπλωματικού και πολιτικού κλίματος στον ΟΗΕ και στο κυπριακό; Γιατί στις ΗΠΑ δεν γίνεται, τουλάχιστον ρητώς, ούτε μία αναφορά.
Στους κόλπους της αστικής τάξης της Κύπρου υπάρχει από τη μια εκείνη η μερίδα που επιδιώκει και πιέζει για «λύση» (ακόμη κι αν αυτή δεν είναι δίκαιη και βιώσιμη), ώστε να επεκτείνει τη δράση της στα κατεχόμενα, ακόμη και με λύση διχοτόμησης. Από την άλλη υπάρχει κι εκείνη που άμεσα ή έμμεσα απορρίπτει κάθε λύση, θεωρώντας επικίνδυνη για τα συμφέροντά της ένα τέτοιο ενδεχόμενο, που θα αύξανε τη διείσδυση του τουρκικού κεφαλαίου στο σύνολο της Κύπρου. Οι αντιθέσεις αυτές έχουν αντανάκλαση στον πολιτικό συσχετισμό δύναμης στην Κύπρο.
Non sequitur συνέχεια. Αλλά ας το αφήσουμε αυτό. Τι μάς λέει εδώ το ΚΚΕ; Ότι στην Κύπρο υπάρχει μια μερίδα της αστικής τάξης που πιέζει για "λύση" και μια άλλη που είναι απορριπτική για κάθε λύση. Χαίρω πολύ χαιρόπουλος. Συγκλονιστικό. Ε, και; είναι το ερώτημα. Πού είναι η θέση του ΚΚΕ για αυτό; Ποια είναι αυτή η θέση;  Α, ξέρω. "Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις..." είναι "ιμπεριαλιστικές" με τρόπους ειδεχθώς "ιμπεριαλιστικούς", και εμείς δεν τον πάμε τον ιμπεριαλισμό. Μιλάμε για εκπληκτικού επιπέδου πολιτική σκέψη, έτσι; Στο λενινιστικό ερώτημα "τι να κάνουμε;" η απάντηση του ΚΚΕ είναι κάτι του είδους "προχθές που έφαγα με τον κουμπάρο μου στην ταβέρνα, είχε κάτι σαρδέλες άλλο πράμα." 
Η προσέγγιση, που παρατηρείται με το Ισραήλ, όπως κι οι διεργασίες για άξονα Ισραήλ - Ελλάδας - Κύπρου περικλείουν κινδύνους για μεγαλύτερη εμπλοκή της Κύπρου και της Ελλάδας στο κουβάρι των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.
Αφού καλύψαμε το ζήτημα της σχέσης της αστικής τάξης με τις προτάσεις επίλυσης (μερικοί την θέλουν, άλλοι όχι, έτσι είναι η ζωή) πάμε και στο Ισραήλ να τα καλύψουμε όλα τα ζητήματα. Και εδώ, αίφνης, το ΚΚΕ θυμάται τις "ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις". Αυτές που σε όλα τα προηγούμενα είχαν πάει περίπατο, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου ΗΠΑ, ΕΕ, ΟΗΕ είναι βασικά το ίδιο πράμα και θέλουν τα ίδια, τύποις ταυτοποιήσιμα αλλά όλως τυχαίως εμπράκτως αφηρημένα πράγματα. Ας είναι όμως. Στο προκείμενο: τι επιβεβαιώνουν οι "διεργασίες για άξονα Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου";

Multiple choice:
α) Την διάθεση της ΕΕ για συμμαχία και με το Ισραήλ και με την Τουρκία, παρά τις μεταξύ τους σφοδρές εντάσεις, με σκοπό ένα χτύπημα κατά της ελληνικής οικονομίας.
β) Το σχέδιο των ΗΠΑ να υποσκάψει το σχέδιο της ΕΕ, ώστε να χρησιμοποιήσει την Κύπρο ως μέρος της συμμαχίας της με το Ισραήλ, προσαρτώντας και την Ελλάδα.
γ) Το σχέδιο του ΑΚΕΛ να προσεταιριστεί το Ισραήλ ως αντίπαλο δέος της Τουρκίας και την ελληνική απόπειρα να υιοθετήσει αυτό το σχέδιο.
δ) Ότι ο ιμπεριαλισμός είναι κακό πράμα.
ε) Όλα τα παραπάνω, σε δόση 25% το καθένα.
στ) Τίποτε από τα παραπάνω.

Συνεχίζουμε:
Το Κυπριακό, ακριβώς επειδή είναι ζήτημα διεθνές και επηρεάζεται βαθύτατα από τις διεργασίες που γίνονται στην περιοχή μας κι ευρύτερα, συνδέεται με την πάλη για την αποτροπή των ιμπεριαλιστικών σχεδίων.
Ποιανού την πάλη για την αποτροπή ποιων ιμπεριαλιστικών σχεδίων; Του Ισραήλ; των ΗΠΑ; της ΕΕ; του ΟΗΕ; της ΓΣΕΕ; του ΟΠΕΚ; 
Με την πάλη για να μην περάσουν ποικιλόμορφα σχέδια διχοτόμησης και παραπέρα ενσωμάτωσης της Κύπρου στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως π.χ. στο λεγόμενο ΝΑΤΟικό «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη», που αποτελεί ένα ακόμη «εργαλείο» στην ισχυροποίηση του παγκόσμιου «τρομοκράτη», του ΝΑΤΟ. Σε καμία περίπτωση η εναντίωση στην ένταξη ενάντια στο «Συνεταιρισμό» δεν πρέπει να σημάνει την υποστήριξη, δήθεν ως «αντίβαρου», στην ΚΕΠΠΑ και τους άλλους ευρω-ενωσιακούς μηχανισμούς.
Μα η "ενσωμάτωση" λαμβάνει χώρα ήδη, ανεξάρτητα από οποιοδήποτε "σχέδιο διχοτόμησης". Και έπειτα, πώς θα αποφευχθεί η διχοτόμηση; Με ποια πολιτικά μέσα; Άγνωσται αι βουλαί του Κ.Ε.
Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής πως τμήμα της αστικής τάξης της Κύπρου επιδιώκει την παραπέρα ενσωμάτωση του νησιού στον ιμπεριαλιστικό οργανισμό του ΝΑΤΟ, με «προθάλαμο» τον λεγόμενο «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη». Η συμμετοχή στην ΕΕ ασκεί πιέσεις για ενσωμάτωση στο ΝΑΤΟ. Εντείνει την ενσωμάτωση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Δυσκολεύει τα περιθώρια ελιγμών της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πάλι το "τμήμα της αστικής τάξης" και οι προτεραιότητές του. Άλλα τμήματα υπάρχουν; Και τι επιδιώκουν; Πώς και δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά σε οτιδήποτε άλλο από "αστική τάξη" στο νησί; Αποτελεί παγκόσμια εξαίρεση η Κύπρος και έχει ξεφορτωθεί την πάλη των τάξεων, εξάγοντάς την ολοκληρωτικά στην Ελλάδα; Πώς και δεν υπάρχει πουθενά καμία καταγραφή κινήσεων από τα κάτω; Η ιστορία είναι ΕΕ, ΟΗΕ και ΝΑΤΟ; Αυτή είναι σήμερα η μαρξιστική αντίληψη για την ιστορική διαδικασία: Και, εφόσον η αστική τάξη είναι το μόνο "ντόπιο" πολιτικό υποκείμενο στο οποίο γίνεται αναφορά, η άποψη του ΚΚΕ για το ποιον εκπροσωπεί τελικά το ΑΚΕΛ, ένα τύποις τουλάχιστον αριστερό κόμμα με κομμουνιστικές καταβολές, ποια είναι;
Το Κόμμα μας εκφράζει την υποστήριξή του σε μια Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, σε μια ομοσπονδιακή, διζωνική, δικοινοτική λύση, με μία και μόνη κυριαρχία και διεθνή προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, κοινή πατρίδα των Τουρκοκύπριων και Ελληνοκύπριων, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες, εντάσσοντας την πάλη για το Κυπριακό στη γενικότερη πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις.
Πώς θα γίνουν όλα αυτά, από ποια πολιτικά υποκείμενα, με ποιες διαδικασίες, με ποιες διπλωματικές ή κινηματικές οδούς, με ποιο κόστος, με ποια ανταλλάγματα, όλα αυτά επαφίονται στην φαντασία μας. Το ΚΚΕ είπε και ελάλησε, καθαρά και ξάστερα. Και όποιος δεν κατάλαβε τι ήταν αυτό που είπε τελικά, να πάει μαρξιστικό φροντιστήριο!

Δεν υπάρχουν σχόλια: