Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ...ΛΙΓΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

1.Η νίκη των 300 απεργών πείνας έδειξε πραγματικά ένα μικρό αλλά σημαντικό παράδειγμα αγώνα και επιμονής σε ένα στόχο, που η σημασία του για κάθε ένα στην σημερινή ελληνική κοινωνία αποτελεί ανάγκη για την υπέρβαση φόβων και προσωπικών αναστολών ώστε να πάρει μέρος στον αναγκαίο αγώνα ενάντια στην ιδιότυπη αυτή κατοχή απο την κυβέρνηση και την τρόικα, κατοχή που έχει διαλύσει κάθε δικαίωμα για την ζωή και το μέλλον των εργαζόμενων και των νέων. Ο αγώνας των απεργών πείνας έχει μια σημασία πολιτική, ταξική και συμβολική συνεπώς και αυτό απο μόνο του κάνει ακόμα πιο ουσιαστική την εξαγωγή συμπερασμάτων απο την πάλη ενός τόσο απομονωμένου κομματιού των καταπιεσμένων τάξεων

2. Με αφορμή τον αγώνα αυτό φούντωσε μια ορισμένη πρακτική αλληλεγγύης αλλά και ενός ιδιόμορφου διαλόγου, εντός διάφορων κινηματικών χώρων, με άρθρα,ανακοινώσεις και κείμενα. Η αναγκαστική εμπλοκή κομματιών της αριστεράς στην διαδικασία της πρακτικής υποστήριξης, οι θέσεις των φορέων της απέναντι στην τακτική της κυβέρνησης και η καθημερινή στάση υποστήριξης΄μιας μερίδας αγωνιστών, έδωσε στο διάλογο αυτό διάφορες προεκτάσεις και αναπτύχθηκε μια επιχειρηματολογία που φώτισε αλλά και συσκότισε κατα τη γνώμη πολλές πλευρές του ζητήματος. Παρουσιάστηκαν κάποια δόγματα, κάποια απριόρι που χαρακτηρίζουν πολλές πλευρές του κινήματος στην Ελλάδα. Ξαναεμφανίσθηκε όμως με έντονη δυναμική μια συζήτηση γύρω απο το εθνικό και το ταξικό, που μέχρι ώρας έχει μια μονοσήμαντη κατεύθυνση που δεν αναπτύσσει την συζήτηση αλλά δημιουργεί περιορισμούς στην προσέγγιση του συγκεκριμένου, όπως θα έλεγε και ένας παλιός μεγάλος επαναστάτης. Ξαφνικά όποιος τολμάει στην αριστερά, στο κίνημα, ανένταχτος ή μη αγωνιστής, να προβάλλει έστω και ένα προβληματισμό σε σχέση με το πως το μεταναστευτικό ζήτημα θα αντιμετωπισθεί μέσα στην ελληνική κοινωνία με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης που να κερδίζετε μια πλειοψηφία του λαού και των εργαζομένων, γίνεται συντηρητικός και ύποπτος για ακροδεξιούς προβληματισμούς. Όποιος τολμήσει να πεί πως πέρα απο την υποχρέωση μας να στηρίζουμε τον αγώνα βασανισμένων ανθρώπων της τάξης μας που έρχονται απο κάπου αλλού,έχουμε και υποχρέωση να αποφασίσουμε αν θέλουμε να δούμε τις αιτίες που μόνιμα δημιουργούν και αναπαράγουν το πρόβλημα για όλη την χώρα, αυτός μάλλον έχει αποποιηθεί τον διεθνισμό και την ταξικότητα της τοποθέτησης του.

3. Μπαίνουν ή όχι ερωτήματα γεωπολιτικού και κοινωνικού ζητήματος στην σημερινή Ελλάδα απο την χρήση που κάνει στο μεταναστευτικό πρόβλημα η άρχουσα τάξη αλλά και απο την χρήση που κάνουν οι αριστερές και κινηματικές δυνάμεις; Η δεξιά ρητορική βρίσκει έδαφος στο λαό επειδή έχει συντηρητικά αντανακλαστικά ο λαός απο μόνος του επειδή ο λαός τσιμπάει στην χειραγώγηση μόνο ή επειδή και απο τα αριστερά υπάρχει μια φοβική στάση να υπάρξει μια στοιχειώδης συνολική πολιτική θέση που να μην θεωρεί εργατική τάξη μόνο τους συνανθρώπους μας που έρχονται απο άλλες χώρες αλλά και τους συνανθρώπους μας που γεννήθηκαν και ζούν σε αυτή τη χώρα; Ποιός και απο πότε εκχωρεί το δικαίωμα στον Παπαχελά και στον κάθε Καρατζαφέρη του συστήματος να μιλάει για το έθνος και την χώρα και εμείς να λέμε ότι οι έννοιες αυτές εν ολίγοις ταυτίζονται με την αστική τάξη; Το ζήτημα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, τα ζητήματα μίας πολιτικής που μέσα στον τρόμο της ανεργίας και της χρεοκοπίας, δεν θα επιτρέπουν την ταξική διαίρεση, είναι καθοριστικά ζητήματα στρατηγικής δράσης μέσα στην ταξική πάλη μιας χώρας που διαπερνιέται απο μια πρωτοφανή κοινωνική και οικονομική κρίση στην Ιστορία της.Αν κάτι ενόχλησε αυτούς τους μήνες σε αυτό το διάλογο είναι πως βγήκαν όλοι οι ''υπερδιεθνιστές'' του κινήματος ειδικοί αναλυτές όλης της ταξικής πάλης και μάλιστα με συμπεριφορές αφορισμού και υπερταξικής επάρκειας απέναντι στους κρυπτοεθνικιστές της αριστεράς. Και αυτό ενόχλει όχι γιατι δεν έχει κάποιος το δικαίωμα να προσαρμόζει την έννοια της ταξικής πάλης στο σκεπτικό του, αλλά γιατί η εχθρότητα απέναντι σε απόψεις που μέσα στην παράδοση και τον πλούτο του μαρξισμού έχουν γεννηθεί, πραγματικά ήταν απρόσμενη, παρόλα αυτά η πολεμική όλα τα καθαγιάζει...

4. Νομίζω πως πρέπει να προβληματιστούμε πέρα απο την μορφή που πήρε αυτή η συζήτηση, για κάποια ανοιχτά ερωτήματα που ειλικρινά εγώ δεν τα έχω απαντήσει και ελπίζω άλλοι σύντροφοι να τα έχουν και να με βοηθήσουν να τα κλείσω στα μυαλό μου. Και είναι τα εξής:
Α) Η πάλη των τάξεων διεξάγεται ταυτόγχρονα σε διεθνές επίπεδο με τον ίδιο τρόπο ή συγκεκριμενοποιείται απο χώρα σε χώρα ανάλογα τις ειδικές οικονομικές-κοινωνικές και πολιτικές της συνθήκες; Η πάλη των τάξεων είναι άσχετη απο την ιστορία και την διαμόρφωση ιστορίας των καταπιεσμένων αλλά και των ανώτερων τάξεων μίας χώρας;
Β)Υπάρχει η όχι ιμπεριαλισμός σαν στάδιο ανώτερο του καπιταλισμού, με μια μορφή σήμερα παγκοσμιοποιημένη και μεταμοντέρνα, που συνεχίζει όμως να παράγει την διάλυση εθνών,λαών και της εργατικής τάξης πλανητικά; Είναι όλες οι χώρες επειδή έχουν καπιταλισμό στην ίδια θέση μεταξύ τους; Δηλαδή η Ελλάδα του Μνημονίου είναι ιμπεριαλιστική, μικροιμπεριαλιστική ή χώρα εξαρτημένη οικονομικά και πολιτικά αυτή την στιγμή; Η περίφημη ανισομετρία για την οποία μιλά ο Λένιν υπάρχει ή όχι στον παγκόσμιο οικονομικό καταμερισμό;

Γ) Η Ελλάδα σήμερα με δεδομένο το καθεστώς που ζουν οι καταπιεσμένες τάξεις της, έχει η όχι μια έντονη διαπλοκή του εθνικού με το ταξικό ζήτημα; Αυτό είναι κάτι που τελείωσε το '21 ; Είναι κάτι που τελείωσε μήπως με την ήττα της Αριστεράς στον εμφύλιο, απο τα τσιράκια των Αγγλοαμερικάνων;Είναι κάτι που τελείωσε μήπως απο την αμερικανοκίνητη χούντα του Παπαδόπουλου; Είναι κάτι που τελείωσε κάποτε και κάπου αλλού, ασύνδετο απο την ταξική υπόθεση της εργατικής τάξης;
Δ) Ο Γκράμσι, Ο Μάο ,ο Λένιν- γνωστοί ΄΄εθνικιστές΄΄ θα χαρακτηρίζονταν σήμερα- όταν έθεταν το ζήτημα της ανάγκης ηγεμονίας της εργατικής τάξης απέναντι στην αστική ηγεμονία ανέλυαν την ειδική κατάσταση της χώρας τους και επέμεναν στην διαμόρφωση συμμαχιών με τις άλλες τάξεις πλην προλεταριάτου, με σκοπό να τις αποσπάσουν απο την αστική πολιτική και να δημιουργήσουν ένα πλατύ λαικό μπλοκ που θα δημιουργούσε ζήτημα εξουσίας. Το ζήτημα του Μετώπου και της επιλογής των κομμουνιστών να συμπτήξουν συμμαχίες με μη-εργατικά στρώματα αποτέλεσε το πάτημα για την μαζικοποίηση και την νίκη τεράστιων κοινωνικών επαναστάσεων μέσα στον 20ο αιώνα, επαναστάσεων που πήραν εθνικά, αντι-ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά και έδωσαν σε όλο το ταξικό κίνημα παγκοσμίως μεγάλη φόρα κυρίως την δεκαετία του ΄50 και του ΄60.

Δεν διανοούμαι να επιμείνω ότι ολα αυτά σήμερα είναι προς πλήρη ή μερική αντιγραφή αλλά να φανταστώ μια κατηγοριοποίηση τους εκτός της αριστερής θεωρίας προς χάρην μιας καθαρής υπερταξικής ανάλυσης μου φαίνεται πισωγύρισμα για την συγκεκριμένη ταξική ανάλυση. Συνεπώς αναρωτιέμαι αν στην Ελλάδα σήμερα πιστεύουμε ότι υπάρχουν και άλλα στρώματα που απειλούνται και συνθλίβονται απο την συνολική αστική πολιτική και αν θεωρούμε ότι θα έπρεπε να μπορεί μια πολιτική που ενδιαφέρεται για την ενίσχυση της εργατικής τάξης να τα υπερασπιστεί και να μην επιτρέπει την παρέμβαση σε αυτά απο τις δυνάμεις του συστήματος. Αν λέμε ότι είναι κακό και ρεφορμιστικό και ούτως η άλλως αυτά τα κοινωνικά στρώματα είναι συντηρητικά και αντιδραστικά, τότε δεν αφήνουμε περιθώρια πολιτικής συμμαχιών άρα και δυνητικής επιδίωξης έστω μιας ηγεμονίας σε αυτές τις συνθήκες. Κάνουμε πολιτική ανάλυση που επικαθορίζεται απο την ιδεολογία και όχι πολιτική που να σπρώχνει την ιδεολογία να γίνει μαζική δύναμη.
Ε) Το ζήτημα της αντίδρασης απέναντι στους μετανάστες απο αυτά τα κοινωνικά στρώματα που είναι καιεργάτες και μικρομεσαίοι και νέοι άνεργοι( εκεί που τσιμπάει ακροαματικότητα η ακροδεξιά) δεν είναι ιδεολογικό αλλά βαθιά ταυτισμένο με την κρίση και την κοινωνική ανασφάλεια που παράγει. Το γιατί η εθνική ταυτότητα γίνεται ιδεολογία απο δυνάμεις του συστήματος για να χειριστούν και να διαιρέσουν αυτό δεν σημαίνει ότι η εθνική συνείδηση γενικά έπαψε να υπάρχει εντός της κοινωνίας. Δηλαδή ο Τυνήσιος και ο Αιγύπτιος,ή ο Κούρδος μετανάστης που ζει στην Ελλάδα χάνει την εθνική του συνείδηση επειδή συμβιώνει με άλλες εθνικότητες; Δηλαδή υπερασπίζονται την χώρα όλοι αυτοί οι πουλημένοι Τροικάνοί και τα κόμματα τους επειδή έχουν ένα σταυρό και μια γαλανόλευκη στο κομματικό τους έμβλημα;
Ζ)Πέρα απο την τριτοδιεθνιστική, λενινιστική-μαοική -γκραμσιανή ανάλυση για το εθνικό , το αντι-ιμπεριαλιστικό ζήτημα, πέρα απο την μεγάλη ισχύ των αντι-αποικιακών αγώνων που έγιναν σε όλο τον πλανήτη για εθνική ανεξαρτησία, η Ελλάδα έχει μια ιστορία καταπιεσμένων τάξεων που αφόρητα και ασταμάτητα πάλευαν απέναντι σε εκμεταλλευτές που δεν ήταν μόνο ντόπιοι. Θέλει υπομονή για να αναλυθούν και άλλο με μαρξιστικά εργαλεία οι αιτίες της ιστορικής αναπαραγωγής του ελληνικού καπιταλισμού, οι μορφές πολιτικής που έχει γεννήσει η άρχουσα τάξη του και οι βαθιές ιστορικές σχέσεις εξάρτησης απο τις ξένες καπιταλιστικές δυνάμεις. Αν αυτή η ανάγκη για μια τέτοια ανάλυση έχει πάψει και οι απαντήσεις ήδη είναι δοσμένες τα πράγματα θα είναι εύκολα αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν είναι έτσι..
Η) Τέλος, μην ξεχνάμε την Ιντιφάντα, την Παλαιστινιακή σημαία την ματωμένη για λευτεριά και πατρίδα του εργαζόμενου λαού της Παλαιστίνης, σημείο αναφοράς απέναντι στον ιμπεριαλισμό, σημείο αναφοράς για τον σύγχρονο ευρωπαικό διεθνισμό, σημείο αναφοράς για την ταξική ανάλυση μας, σημείο αναφοράς που δείχνει πως οι μορφές καιτα περιεχόμενα αλλάζουν διαρκώς, μην ξεχνάμε τους Βάσκους και το Λαικό ταξικό μέτωπο που παλεύει την ανεξαρτησία τους...γιατί οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα αλλά μερικές φορές ζητάνε την δικιά τους πατρίδα για να δοκιμάσουν την έφοδο στον ουρανό. Αυτά απο ένα γραφικό που δεν πιστεύει πως η παγκόσμια επανάσταση θα γίνει ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο αλλά θα πέράσει πάλι μέσα απο χώρες, απο ζώνες χωρών ίσως αλλά όχι αυτομάτως διεθνής... ή αν δεν είναι έτσι ελπίζω να γίνει γρήγορα πριν διαλυθεί όλη η Ελλάδα, δηλαδή ο λαός που την κατοικεί που τυχαίνει συντριπτικά να ζεί μέσα απο την εργασία του.

rd(godel)

Δεν υπάρχουν σχόλια: