Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Ήμασταν πάντα ήδη φασίστες

Στις 11/3/2011, αμέσως μετά την μάλλον αμφίρροπη λήξη της απεργίας πείνας που κατέληξε στο κτήριο Υπατία, ο Αλέξης Παπαχελάς δημοσίευσε στην εφημερίδα Καθημερινή το ακόλουθο κείμενο.

Γιατί ανεβαίνει ο ΛΑΟΣ
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ένα κόμμα που κερδίζει σε δημοτικότητα και απήχηση είναι ο ΛΑΟΣ. Μπορεί να απωθεί πολλούς η ιδέα αισθητικά, ιδεολογικά, αξιακά ή δεν ξέρω πώς αλλιώς, αλλά είναι σαφές ότι υπάρχει ένα «φαινόμενο ΛΑΟΣ». Εχει λοιπόν ενδιαφέρον να δει κανείς τι κάνει σωστά ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης. Κατ’ αρχάς ψήφισε το Μνημόνιο αγνοώντας τον μεγάλο κίνδυνο να χάσει ένα σημαντικό κομμάτι από την πελατεία του, μεγάλο τμήμα της οποίας έχει βιώσει στο πετσί της τις συνέπειες της δημοσιονομικής προσαρμογής. Δεν λογάριασε το ρίσκο της απώλειας ψήφων, αλλά πόνταρε στο ότι θα κερδίσει περισσότερες από μια υπεύθυνη στάση.
Ο κ. Καρατζαφέρης έχει επενδύσει επίσης στη συναίνεση. Είναι ο πρώτος που μίλησε για την ανάγκη μιας οικουμενικής κυβέρνησης και ο οποίος επαναλαμβάνει μονότονα ότι το πράγμα «δεν βγαίνει έτσι όπως πάει». Η συναίνεση είναι προφανές πως δεν του έκανε κακό...
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη στοιχείο, αυτό του κοινού νου ο οποίος δεν περισσεύει στη χώρα μας. Οταν όλοι έβγαιναν στις τηλεοράσεις και θρηνούσαν για τα 50 δισ. ευρώ της δημόσιας περιουσίας, ο κ. Καρατζαφέρης βγήκε και μίλησε απλά και χωρίς πολλά πολλά: «Οταν βρίσκεσαι σε πόλεμο, τι κάνεις; Δεν πουλάς και τα ασημικά σου για να αγοράσεις όπλα και να τα βγάλεις πέρα; Ε, λοιπόν, πόλεμο έχουμε και τώρα». Απλές κουβέντες που δεν μπλέκονται σε περισπούδαστες αναλύσεις και βγάζουν νόημα.
Ο αρχηγός του ΛΑΟΣ έπιασε όμως και τον σφυγμό της κοινής γνώμης σε ένα κρίσιμο θέμα, αυτό του «νόμου και της τάξης». Η αριστερόστροφη πολιτική ορθότης που μας επεβλήθη για πολλά χρόνια δεν επέτρεπε να τεθούν τέτοια ζητήματα. Ο κ. Καρατζαφέρης τα έθεσε πολύ πριν τα ανακαλύψει το ΠΑΣΟΚ ή, βεβαίως, και η Νέα Δημοκρατία. Αν σε αυτά προσθέσετε και μερικές αξιοπρεπείς παρουσίες από πλευράς πολιτικού λόγου στη Βουλή και το Ευρωκοινοβούλιο έχετε τα συστατικά μιας επιτυχημένης πολιτικής συνταγής. Να τα ξαναθυμηθούμε; Συναίνεση, υπεύθυνη στάση όταν κρίνονται καίρια θέματα, κοινός νους και όχι ξύλινος κομματικός λόγος και νέα επαρκή πρόσωπα. Μήπως είναι αυτά τα συστατικά που περιμένει κάποιος από ένα αστικό κόμμα αντιπολίτευσης και τα οποία προφανώς δεν έχει η Νέα Δημοκρατία;
Το κείμενο δεν κάνει την παραμικρή ρητή αναφορά στην απεργία πείνας ή στην στάση του ΛΑ.Ο.Σ πριν και μετά την λήξη της, περιλαμβανομένων των κραυγών του Άδωνι Γεωργιάδη στη Βουλή περί εξευτελισμού του κράτους από "λαθρομετανάστες" ή των δηλώσεων Καρατζαφέρη περί ταπεινωτικής παράδοσης της κυβέρνησης στους αλληλέγγυους του ΣΥΡΙΖΑ. Η χρονική στιγμή εμφάνισής του όμως, καθώς και το ξέφρενο εγκώμιο για την ωριμότητα και σύνεση του κόμματος της ακροδεξιάς είναι αρκετά αποκαλυπτικά. Τα συγκεκριμένα συμφραζόμενα αυτής της ανεξέλεγκτης συμπάθειας αποκαλύπτονται διακριτικά στην θολή έκφραση της τελευταίας παραγράφου: "Ο αρχηγός του ΛΑΟΣ έπιασε όμως και τον σφυγμό της κοινής γνώμης σε ένα κρίσιμο θέμα, αυτό του «νόμου και της τάξης». Η αριστερόστροφη πολιτική ορθότης που μας επεβλήθη για πολλά χρόνια δεν επέτρεπε να τεθούν τέτοια ζητήματα."

Το ζήτημα της απεργίας πείνας εντάσσεται εδώ στην ευρύτερη γκάμα ζητημάτων "νόμου και τάξης", και η αλληλεγγύη με τους απεργούς εκφυλίζεται σε απλή έκφραση "πολιτικής ορθότητας". Οι πρώην πρόσχαροι εκφραστές του αμερικανικού αυτού δόγματος καταφέρονται τώρα εναντίον του από τη θέση εισαγγελέων που έχουν απλώς "μπουχτίσει" από τις αριστερές ανοησίες και ανωριμότητες που "επεβλήθησαν", προφανώς επαχθώς και δια της βίας. Το ζήτημα δεν είναι βέβαια ταξικό, ούτε καν πολιτικό: δημιουργήθηκε επειδή κάποιοι γραφικοί έβαλαν κατά νου να πάρουν στα σοβαρά ένα ζήτημα που στην ουσία του δεν διαφέρει από το αν ονομάζουμε τους ιθαγενείς της Αμερικανικής ηπείρου "Ινδιάνους" ή "Γηγενείς" ή του πώς πρέπει ή δεν πρέπει να αποκαλούμε τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Τέτοιας βαρύτητας είναι η απέλαση σε προορισμούς θανάτου ή ο θάνατος από ασιτία σήμερα.

Στην διάγνωσή του ο κ. Παπαχελάς δεν διαφέρει ιδιαίτερα από αρκετούς αμετανόητους της "αριστεράς", οι οποίοι συνεχίζουν να προσπαθούν (μάταια) να καλύψουν τον ακατάσχετο ρατσισμό και εθνοκεντρισμό τους με φληναφήματα περί του "κοσμοπολίτικου" ή "πολιτικά ορθού" χαρακτήρα της στάσης όσων συνασπίστηκαν με τους απεργούς. Ο από κοινού στόχος είναι το ζήτημα της μοίρας των μεταναστών να γίνει δεκτό ως "μη πολιτικό", να αφαιρεθεί από την τάξη των πολιτικών ζητημάτων, να παραδοθεί στην απλή "διαχείριση" ζητημάτων "ασφαλείας του κράτους", λειτουργίας των "εθνικών θεσμών" ή "νόμου και τάξης", όπως λέει ο κ. Παπαχελάς.

Θα ήμασταν όμως ανόητοι, πραγματικά, αν θεωρούσαμε ότι ο πολιτικός στόχος του κειμένου, του εντύπου που το δημοσίευσε, και των χρηματοδοτών του, εξαντλείται εκεί. Το τελικό ρητορικό ερώτημα του κ. Παπαχελά είναι αποκαλυπτικό των προθέσεών του: να προτείνει την "σκληρή γραμμή" του ΛΑ.Ο.Σ ενάντια στους μετανάστες και υπέρ της "εθνικής συναινέσεως" ως νόρμα με την οποία οφείλει να συμμορφωθεί η ευρύτερη δεξιά αν θέλει να έχει πιθανότητες επιτυχίας στις επερχόμενες εκλογές. Και, συνεπώς, να στείλει το μήνυμα και στο ΠΑΣΟΚ ότι θα πρέπει να προχωρήσει σε ανάλογη κατεύθυνση εάν θέλει να έχει εκλογικές ελπίδες. Φυσικά, και τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν δείξει μεγάλη προθυμία να μάθουν από το ΛΑ.Ο.Σ σε ό,τι αφορά την χρήση των μεταναστών ως ιδανικών εξιλαστήριων θυμάτων που προσφέρονται θυσία στην άκαρπη ανησυχία και τον φόβο στα οποία βυθίζεται με όλο και γοργότερους ρυθμούς η ελληνική κοινωνία. Ο κ. Παπαχελάς, από αυτή την άποψη, κάνει απλώς "κήρυγμα στους ήδη μεταστραφέντες".

Το πραγματικό ζητούμενο συνεπώς δεν είναι να πειστεί κανείς ότι ο δρόμος προς την πολιτική επιτυχία σε ένα κράτος κακοδαιμονίας και μαρασμού περνά πάνω από μη Χριστιανικά και σκουρόχρωμα πτώματα: αυτό το γνωρίζουν ήδη όλοι. Το ζητούμενο είναι απλώς να απενεχοποιηθεί πλήρως η ίδια αυτή επίγνωση, να κοινωνηθούν τα χαρούμενα νέα ότι ο δολοφονικός κυνισμός που πνίγει σιγά-σιγά το ελληνικό πολιτικό προσκήνιο δεν είναι δα και τόσο τρομακτικός, ότι το να γίνεις φασίστας δεν είναι πια και ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί: βασικά, ήσουν πάντα ήδη φασίστας, όπως και ο για χρόνια "υπεράνω υποψίας", και εξίσου υπεράνω ενοχών, συγγραφέας του κειμένου. Και πράγματι, ο παράγοντας σοκ, όπως είχαν ήδη παρατηρήσει οι πρώτοι αναλυτές της νεωτερικότητας όπως ο Simmel ατονεί σταδιακά, τα χειρότερα έρχονται αλλά περνούν με λιγότερες και λιγότερες αντιδράσεις φρίκης ή έστω διαμαρτυρίας*, το πρόσωπο της εκφασισμένης κοινωνίας δεν της φαίνεται πια τόσο αποτρόπαιο, οι γλώσσες λύνονται αρκετά ώστε να σπέρνουν όλο και περισσότερο δηλητήριο με μια σχεδόν ευφορική ευγλωτία, και τα πράγματα συνεχίζουν τον δρόμο τους με όλη τη σιδηρά ακρίβεια των τροχών ενός τραίνου με κατεύθυνση κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το μόνο που μένει στην πολιτική και τους πολιτικούς, έτσι τουλάχιστον αποτείνεται ο κ. Παπαχελάς, είναι να συναγωνιστούν στο ποιος θα το οδηγήσει πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά στον αναπόφευκτο και εκ της πλειοψηφίας σιωπηλά προσυμφωνηθέντα προορισμό του.

* Το κείμενο Παπαχελά δημοσιεύτηκε από εμένα στα σχόλια του ιστολογίου χωρίς να έχει πάρει, έως τώρα, έστω ένα σχόλιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: