Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Ερμηνευτική

Πρώτο τμήμα.

Το βίντεο από τον ΣΚΑΙ το είδα στο Βαθύ Κόκκινο.



Δύο παρατηρήσεις:

1. Αμπντούλ Χαντζί, εκπρόσωπος μεταναστών: "Ο αγώνας των τριακοσίων δικαιώθηκε, έστω και μερικά. Είναι μία νίκη των τριακοσίων και όλης της εργατικής τάξης."

Άρης Πορτοσάλτε, διευθυντής Σκάι 100.3: "Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα εθνικό ζήτημα."

Να πόσο ξεκάθαρα αποκρυσταλλώνονται οι όροι της πολιτικής συζήτησης όταν δεν έχεις να κάνεις με υπεκφυγές, αποπροσανατολισμούς, και κουτοπονηριές "αριστερού τύπου" (βλ. "Ενότητα στη φαυλότητα", μέρη 1-3, καθώς και πρόσφατα κείμενα Ρ. Ρινάλντι): "εργατική τάξη" από τη μία πλευρά, "εθνικό ζήτημα" από την άλλη. Πιο απλά, "τάξη" από τη μία, "έθνος" από την άλλη. Ποιος μιλά για "έθνος"; Η ΝΔ, που υιοθετεί πλήρως τον λόγο του ΛΑΟΣ (βλ. ανακοίνωση Μιχελάκη), το ΛΑΟΣ, στο οποίο θα αναφερθώ πιο κάτω. Αλλά και αρκετοί άλλοι μίλησαν για έθνος τις ημέρες που πέρασαν, από τα διάφορα φερέφωνα του ΠΑΣΟΚ ως την νέα εσοδεία αριστερών πατριωτών. Επίσημο ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ κρύφτηκαν πίσω από το προκάλυμμα που λέγεται "νομιμότητα", "θεσμοί", και άλλα τέτοια ωραία, όπως κάνει και ο κύριος Πορτοσάλτε, που δεν αναρωτιέται σε ποιον από τους άρπαγες της ελληνικής δημόσιας και πολιτικής ζωής εφαρμόστηκε αυτός ο περίφημος νόμος τον οποίο ο μέγας φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος θυμήθηκε ότι δεν εφαρμόζουμε στην Ελλάδα.  Όσο για το ΚΚΕ, αυτό φαίνεται να ξέχασε τη μιλιά του.

2. Όλα αυτά μαζί, και από την άλλη δύο μοναχά λέξεις: "εργατική τάξη." Όχι "εργαζόμενοι", λέξη του συρμού και ακίνδυνη. Εργαζόμενος είναι αυτός που εργάζεται. Ο συλλέκτης απορριμάτων είναι εργαζόμενος. Αλλά εργαζόμενος είναι και ο κύριος Βγενόπουλος ή ο κύριος Κυριακού ή ο κύριος Βαρδινογιάννης ή ο κύριος Αλαφούζος. Δεν κάθονται οι άνθρωποι. Εργάζονται. Εργαζόμενος είναι και ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι μόνοι μη εργαζόμενοι, ελλείψει αριστοκρατίας εν Ελλάδι, είναι οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι κατάκοιτοι, τα παιδιά και τα άτομα της τρίτης ηλικίας: όχι ακριβώς η σύνθεση της άρχουσας τάξης. "Εργατική τάξη" από την άλλη, δεν είναι όνομα για το τι κάνεις αλλά για το τι είσαι. Δεν είναι συγκυριακή περιγραφή, αλλά πολιτική. Αυτό το όνομα --εργατική τάξη-- είχε καιρό να ακουστεί σε πλαίσιο που να είναι κάτι άλλο από ρητορική λιτανεία και lip service σε κοινοτυπίες. Αλλά εχθές, στα χείλη του Αμπντούλ Χαντζί, το άκουγες. Όχι "μουσουλμάνοι", "μετανάστες", "λαθρομετανάστες", "πολιτισμικά διαφορετικοί", "αλλόθρησκοι". Εργατική τάξη. Από ένα ξεχασμένο περιθώριο της κοινωνίας, όπως γίνεται πάντα, επιστρέφει το όνομα μιας εφικτής οικουμενικότητας. Με την οποία κάποιος --και όχι βέβαια οι "κοσμοπολίτες" στους οποίους αναφέρεται ο κύριος Ρινάλντι για να απονομιμοποιήσει την αλληλεγγύη στους μετανάστες-- ταυτίζεται, συστρατεύεται, ή, αντίθετα, διαφοροποιείται, ωθούμενος αναγκαστικά στην αγκαλιά της άλλης λέξης, που περιμένει ήδη εκεί: "έθνος", "εθνικό ζήτημα." Και αυτή είναι και η σύντομη απάντησή μου σε όσους θεωρούν ότι η σημερινή συγκυρία είναι η συγκυρία του Π. Κονδύλη. Είναι, αλλά όχι για την πλευρά την οποία διαλέγω εγώ. Και καλό είναι όλοι όσοι θεωρούν ότι είναι καιρός για φιλολογικές αναζητήσεις να συνειδητοποιήσουν ότι οι λέξεις, σε καιρούς κρίσης, ξαναγίνονται βαριές και ανελέητες. Αφήνουν ελάχιστα περιθώρια στις ατομικιστικές ερμηνευτικές επανοικειοποιήσεις, και αντί να τις μιλάς εσύ, σε μιλούν αυτές. 

Δεύτερο τμήμα.
Δήλωση Γ. Καρατζαφέρη:

«Η κυβέρνηση υπήρξε άτεγκτη και σκληρή με τους αγρότες, φορτηγατζήδες, γιατρούς, δικηγόρους, φαρμακοποιούς, συνταξιούχους, μισθωτούς, με το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας», ενώ «προσκύνησε τους μετανάστες και τους “αλληλέγγυους” του ΣΥΡΙΖΑ».

Τρεις παρατηρήσεις:

1. Τεράστια η σημασία της πρόθεσης, εκ μέρους της άκρας δεξιάς, της διαίρεσης ανάμεσα στους "εγχώριους" και "μεταναστευτικούς" κοινωνικούς αγώνες. Το θράσος μιας παράταξης που υπερψήφισε το μνημόνιο και ενός ανθρώπου ο οποίος πρόσφατα συναινούσε να πουληθεί δημόσια γη σε ξένους διότι "έχουμε πόλεμο", και που τώρα μιλά εκ μέρους αγροτών και φορτηγατζήδων ή συνταξιούχων, είναι ένα πράγμα. Η πρόθεση να καλλιεργηθεί μνησικακία σε όλους όσους ηττήθηκαν στις αναμετρήσεις τους με κράτος και κυβέρνηση είναι ένα άλλο, και μάλλον περισσότερο σημαντικό.

2. Καμία αναφορά δεν γίνεται στο προεξέχον σημαίνον της δήλωσης του εκπροσώπου των 300, δηλαδή στην έννοια "εργατική τάξη". Μάλλον, τα αναφερόμενα εδώ είναι οι "μετανάστες", οι αλληλέγγυοι" και ο "ΣΥΡΙΖΑ." Αυτό δεν γίνεται απλώς για να θιχτούν τα πολιτικά μορφώματα των "εθνικών μειοδοτών." Γίνεται επίσης για να παραμείνει απρόφερτο και κατεσταλμένο αυτό το οποίο αρνήθηκαν να στηρίξουν και τεράστια κομμάτια της εν Ελλάδι "αριστεράς": η εργατική τάξη, η οποία ως γνωστόν σε κάθε μεταμοντέρνο οικονομολόγο ή κοινωνιολόγο, "δεν υπάρχει." Υπάρχουν αγρότες, φορτηγατζήδες, γιατροί, δικηγόροι --δηλαδή επαγγέλματα-- υπάρχουν μετανάστες, ΜΚΟ, υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που δεν υπάρχει, που δεν πρέπει επουδενί να υπάρξει, είναι "εργατική τάξη."

3. Η εμφάνιση της αλήθειας μέσα στο ψέμμα: Τι λέει ο κύριος Καρατζαφέρης; Λέει ότι αυτοί οι οποίοι ταυτοποίησαν τον εαυτό τους με την εργατική τάξη, αυτοί οι οποίοι μιλούν ως κομμάτια της εργατικής τάξης, κατάφεραν κάτι που δεν κατάφεραν "αγρότες, φορτηγατζήδες, γιατροί, δικηγόροι". Κατάφεραν μια μικρή έστω, μερική έστω, νίκη. Την μόνη που έχουμε δει να καταφέρεται από το σύνολο της κοινωνίας από την έναρξη της κρίσης στην Ελλάδα. Την κατάφεραν, μικρή και μερική καθώς φαίνεται να είναι, με την πειθαρχία, τον συντονισμό, την αυτοθυσία, την αλληλεγγύη και όλες αυτές τις ξεχασμένες και καθόλου μεταμοντέρνες αρετές που δίνουν μια ευκαιρία στους αδύναμους σ' αυτόν τον κόσμο. Με άλλα λόγια, ο κύριος Καρατζαφέρης, στην ίδια την προσπάθειά του να πει "φθονείστε και μισήστε τους μετανάστες" λέει επίσης "μάθετε από αυτούς, γιατί αυτοί, είτε το θέλετε είτε όχι, εκπροσωπούν σήμερα το πιο αποφασιστικό και πολιτικά ικανό κομμάτι αυτού που θέλετε να γίνετε: λαός και όχι ανήμπορος πληθυσμός."

Δεν υπάρχουν σχόλια: