Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Ο αφορισμός της ημέρας

Αυτοί που σαρκάζουν το συμβάν ως θεολογική κατηγορία ποζάροντας ως υλιστές και συνάμα πραγματιστές (στο μυαλό τους ο υλισμός δεν είναι παρά πραγματισμός, δηλαδή άρνηση της ρηξιγενούς δυνατότητας του νέου) ξεχνούν ότι βρίσκονται οι ίδιοι στην υπηρεσία μιας θεολογίας, αφιερωμένης στην θεότητα που λέγεται ιστορία.

Η άρνηση του συμβάντος είναι αποδοχή της ιδέας πως ό,τι συμβαίνει πρέπει να είναι τελικά αναγώγιμο σε μια σειρά “αιτιών”. Η αναγωγή αυτή είναι ουσιαστικά αποσύνθεση: η ιστορική “εξήγηση” αποσυνθέτει το συμβάν σε μια σειρά συνιστωσών επιμένοντας ότι είναι εφικτή η διαίρεσή του χωρίς υπόλοιπο. Αλλά αυτή η διαδικασία εκ των υστέρων αποσύνθεσης σε “αιτίες” δεν είναι παρά η έκφραση μιας φιλοδοξίας αναδρομικής επικύρωσης της προβλεψιμότητας, της αποκατάστασης του ελέγχου του αιτιατού σε ό,τι έστω προσωρινά διέφυγε από την σιδερένια του τανάλια.

Με άλλα λόγια, η άρνηση του συμβάντος είναι κομμάτι ενός ιστορικιστικού πανοπτισμού, μιας χωρίς όρια επιθυμίας για εγκλωβισμό και πειθάρχηση του υλικού της ατομικής και συλλογικής ύπαρξης κάτω απ’ το άγρυπνο και κατασταλτικό μάτι μιας πάντα ανακτήσιμης, πάντα αποκαταστάσιμης λογικής αιτίας και αποτελέσματος. Οι εχθροί του συμβάντος είναι αυτοί που δεν θέλουν ποτέ να αιφνιδιαστούν. Και ο καθένας καταλαβαίνει ότι ο φόβος του αιφνίδιου αφορά πάντοτε αυτόν που έχει κάτι να χάσει. Δηλαδή, ποτέ τον στερημένο ή καταπιεσμένο, αλλά πάντοτε τον έχοντα και κατέχοντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: