Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Ο αφορισμός της ημέρας

Υπάρχει μια αδήλωτη γραμμή που ενώνει τη γυναίκα και τον μετανάστη με δεσμά πολύ ισχυρότερα από ότι μπορεί να εγγυηθεί και ο πιο θεωρητικά ορθός προοδευτισμός: η γυναικεία κατανόηση ότι ο «αγώνας» δεν είναι πάντοτε μετωπική σύγκρουση με τον άλλο, ότι η προβολή –αντί για απόκρυψη και καταστολή– του ευάλωτου του σώματος είναι και αυτή μέρος του αγώνα, ότι το θάρρος και η γενναιότητα δεν εξαντλούνται στο να καταφέρεις χτυπήματα αλλά περιλαμβάνουν το να τα αντέχεις χωρίς να λυγίζεις, χωρίς να παραδίδεσαι. Στην Ελλάδα, το πολιτικό λεξιλόγιο της αριστεράς περιορίζεται στο φαντασιακό του αντρικού καυγά σε αόρατα καφενεία: «μέτωπο», «ηγεμονία», «επίθεση», «κατάληψη», «υποχώρηση», «πρώτη γραμμή». Αλλά βέβαια, σε μια περίοδο όπως η σημερινή, η πραγματική δύναμη βρίσκεται όλο και περισσότερο στο μέρος του αδύναμου, αυτού που δεν είναι σε θέση να «χτυπήσει» μετωπικά, που δεν έχει την πολυτέλεια να επιδεικνύει μύες. Στον δυνατό μένει –τόσο περισσότερο όσο εμμένει να μη μαθαίνει από την γυναικεία υποκειμενικότητα– ένα χωρίς αγκυροβόλημα λεξιλόγιο επιθετικότητας, απομεινάρι ενός ανδρισμού κενού καταφατικής προσφοράς στη συλλογικότητα, αγοραίου, ατέλειωτα ναρκισσευόμενου: η φωνή του ήρωα με παντούφλες, του στρατηγού εν αποστρατεία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: