Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Σίσσυ Μπάρα-Οι μετανάστες της Νομικής και το φάντασμα του Δεκέμβρη

Οι υπογραμμίσεις στο κείμενο, κρίσιμης σημασίας για την κατανόηση του τι ακριβώς έχει συμβεί, δικές μου.
RD (Αντώνης)


Οι μετανάστες της Νομικής και το φάντασμα του Δεκέμβρη
της Σίσσυς Μπάρα

Αναμφίβολα η παρουσία των μεταναστών απεργών πείνας στη Νομική προκάλεσε τεράστια προβλήματα. Κινητοποιήθηκε όλος ο κρατικός μηχανισμός, τα MME, ενώ τα κόμματα κλείστηκαν στη βουλή για να διαχειριστούν την "κρίση". Το ΛΑΟΣ κατέθεσε πρόταση νόμου κατάργησης του ασύλου, κάτι που προφανώς σε άλλες συνθήκες μάλλον δεν θα τολμούσε. Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος πανικοβλήθηκε.

Καταρχήν θα πρέπει να θυμίσουμε ότι το παν/κο άσυλο έχει μεταπολιτευτικά καταπατηθεί. Όμως, ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε τόσος μεγάλος πανικός ως προς τις συνέπειες που θα είχε κάτι τέτοιο για τη δημοκρατία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα άρσης του παν/κού ασύλου έχουμε το 1995 όπου η αστυνομία μπήκε και συνέλαβε πεντακόσια άτομα (αριθμός ρεκόρ) που είχαν καταφύγει εκεί κατά τη διάρκεια των επεισοδίων που έγιναν στο εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου.

Γιατί όμως η παρουσία των μεταναστών σε παν/κα κτίρια θέτει σε κίνδυνο και αποτελεί λόγο κατάλυσης του ασύλου; Τελικά τι είναι το Άσυλο; Σε ποιούς αναφέρεται και ποιον τελικά προστατεύει;

Είναι γνωστό ότι στην αρχαιότητα οι ναοί λειτουργούσαν ως χώροι υποδοχής κατατρεγμένων και διωκόμενων ανθρώπων. Άσυλον στα αρχαία σημαίνει χώρος τον οποίο δεν μπορούμε να λεηλατήσουμε. Ο πρώτος ορισμός του όρου φαίνεται να δίνεται το 1355 από τον Bersuire, και αφορά το μέρος εκείνο ή το δάσος της πόλης, εν προκειμένω της Ρώμης, στο οποίο μπορεί να καταφύγει ο οποιοσδήποτε κυνηγημένος άνθρωπος.

Αργότερα ο Scarron, στα 1657, διευρύνει την έννοια και θεωρεί Άσυλο το κάθε μέρος όπου καταφεύγουμε σε περίπτωση κινδύνου. Το 19ο αιώνα ο όρος εξελίσσεται παράλληλα με τη φιλανθρωπία, αποκτώντας αμφίσημο περιεχόμενο. Έτσι άσυλα ονομάζονται τόσο τα κτίρια φιλοξενίας των αδυνάτων, όσο και κοινωνικού αποκλεισμού συγκεκριμένων ομάδων που κρίνονται επικίνδυνα για το κοινωνικό σύνολο. Το δικαίωμα παροχής ασύλου ανήκει παραδοσιακά και καθ’ όλη τη διάρκεια στις πολιτικές και θρησκευτικές αρχές οι οποίες, με βάση τα δικά τους κριτήρια, αποφασίζουν ποιους ανθρώπους θα δεχτούν και ποιούς όχι.

Φτάνοντας στο σήμερα, ο ορισμός της έννοιας του άσυλου έχει πολιτική και ηθική διάσταση και αφορά τη παροχή φιλοξενίας σε ανθρώπους που διώκονται και απειλούνται άδικα.

Σε ότι αφορά τα παν/μια και τα σχολεία, είναι αλήθεια ότι σε άλλες χώρες η έννοια του ασύλου δεν έχει την ίδια φόρτιση που έχει στην Ελλάδα, κυρίως λόγω των γεγονότων του 1973, ούτε ιδιαίτερη θεσμική κάλυψη. Παρά ταύτα όμως, νομικά και πολιτικά οι καταλήψεις (και των δημοσίων κτηρίων) εξακολουθούν να θεωρούνται από τη πολιτεία ανεκτοί τρόποι κοινωνικής διαμαρτυρίας, που δεν επισείουν αυτόματα και αυτεπάγγελτα τη παρέμβαση της εισαγγελικής αρχής.

Κι αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα από το εάν τα αιτήματα για τα οποία αποφασίζονται οι καταλήψεις είναι αποδεκτά από την εκπαιδευτική κοινότητα ή τη κυβέρνηση. Η παρέμβαση της αστυνομίας αφορά τη τέλεση αξιόποινων πράξεων και ενεργειών που θέτουν σε κίνδυνο την λειτουργία και πρωτίστως, την φυσική ακεραιότητα των χώρων του ασύλου.

Στη περίπτωση της Ελλάδας, η κατάλυση του ασύλου, όποτε κι αν έχει συμβεί, γίνεται ύστερα από καταγγελία των πρυτανικών άρχων «περί εισβολής ξένων στοιχείων» με το ίδρυμα. Στοιχείων που βρίσκονται εκεί χωρίς τη θέληση των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, συνήθως υπό τη πίεση επεισοδίων κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, και στη προσπάθεια τους να αποφύγουν τη σύλληψη.

Με το επιχείρημα της αυθαίρετης εισβολής και της απώλειας ελέγχου ως προς την εγγύηση της ασφάλειας κτιριακών κι άλλων εγκαταστάσεων λοιπόν, οι πρυτανικές καλούν την εισαγγελική αρχή να επέμβει. Αυτή πάνω-κάτω είναι η λογική με την οποία έχει καταλυθεί το άσυλο μέχρι τα πρόσφατα γεγονότα.

Το ερώτημα είναι: στη περίπτωση της Νομικής έγινε κάτι τέτοιο;

Ας εξετάσουμε την υπόθεση από την αρχή: Τριακόσιοι μετανάστες χωρίς χαρτιά που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα για πολλά χρόνια και θεωρούν ότι έχουν τις προϋποθέσεις νόμιμης παραμονής, αποφασίζουν ως ύστατη λύση να προβούν σε απεργία πείνας, προκειμένου να πιέσουν το ελληνικό κράτος να εξετάσει τη περίπτωση τους και να τους νομιμοποιήσει. Να αναγνωρίσει δηλαδή νομικά, -κατοχυρώνοντας τους- ίσα δικαιώματα ως ενεργά μέλη που συμβάλλουν στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου. Στη παραγωγή αν θέλετε πλούτου.

Η κοινή λογική και εμπειρία δείχνει ότι τέτοιες πράξεις δεν αποφασίζονται συνήθως χωρίς να υπάρχει υπόβαθρο. Αν δεν είχαν αυτοί οι άνθρωποι τις προϋποθέσεις όπως αυτές καθορίζονται με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο είναι μάλλον αμφίβολο ότι θα διακινδύνευαν να μπουν σε μία τέτοια ταλαιπωρία. Σε τι θα μπορούσαν να υπολογίζουν;

Η χρόνια εκμετάλλευση τους από το ελληνικό κράτος και η χωρίς κανένα έλεος καταστολή δεν αφήνουν περιθώρια να ελπίζει κανείς στον οίκτο ή τη φιλανθρωπία του. Απόδειξη όλων αυτών, αλλά και της κοροϊδίας που υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι, είναι ότι ακόμα και ο Ραγκούσης αναγνωρίζει υποσχόμενος ότι η πολιτεία θα πράξει το καθήκον της, καθώς ένα μέρος αυτών των ανθρώπων πληροί τα κριτήρια νομιμοποίησης.

Είναι προφανές ότι μια τέτοια ενέργεια πρακτικά δεν είναι απλή και δεν μπορεί να γίνει οπουδήποτε. Χρειάζεται χώρος αρκετά μεγάλος για να τους στεγάσει, χώρος που να έχει τις στοιχειώδεις, τουλάχιστον, υγειονομικές προδιαγραφές, και στον οποίο να μπορούν με ασφάλεια να ολοκληρώσουν τη διαμαρτυρία τους. Ένας χώρος δηλαδή που να μπορεί να λειτουργήσει ως άσυλο έναντι της αστυνομίας.

Οι φοιτητές της Νομικής, με απόφαση γενικής συνέλευσης, αποφάσισαν να καταλάβουν τις κτιριακές εγκαταστάσεις του παν/μίου που εξαιτίας των έργων ανακαίνισης δεν χρησιμοποιούνται, και να φιλοξενήσουν εκεί με δική τους ευθύνη τους απεργούς πείνας. Πρόκειται λοιπόν για μια κατάληψη φοιτητών και όχι μεταναστών που αποφασίστηκε δημοκρατικά, τηρώντας όλες τις απαιτούμενες διαδικασίες.

Επιπλέον ζήτημα νομιμότητας της κατάληψης από τη παρουσία των απεργών δεν τίθεται.

Η απεργία πείνας δεν θεωρείται ποινικό αδίκημα.

Κι αυτό, γιατί βρίσκονται είτε το θέλουμε είτε όχι σε διάλογο με τη κυβέρνηση με επίδικο θέμα αν έχουν τις προϋποθέσεις νομιμοποίησης ή όχι. Δηλαδή, η παρουσία τους δεν μπορεί με τίποτα να προσομοιαστεί με αυτήν ατόμων που έχουν διαπράξει οποιοδήποτε αδίκημα, ούτε η παρουσία τους η ίδια μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοια, γιατί με την απεργία πείνας διαπραγματεύονται και η διαδικασία αυτή είναι ανοιχτή.

Επομένως λοιπόν, τίποτα δεν φαίνεται να δικαιολογεί την απόφαση του πρύτανη για παρέμβαση του εισαγγελέα.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να σημειωθεί ότι στις χώρες υποδοχής μεταναστών, παρόμοιες ακτιβίστικες ενέργειες έχουν σημειωθεί πολλές φορές. Οι καταλήψεις διαφόρων εκκλησιών είναι μάλλον συνηθισμένη πρακτική πίεσης προς τις κυβερνήσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο αγώνας των τριακοσίων Αφρικανών το 1996 στην εκκλησία Saint Bernard, και η κατάληψη πεντακοσίων μεταναστών στην εκκλησία Saint Paul de Massy στο Παρίσι, που έληξε χωρίς τη παρέμβαση της αστυνομίας και χωρίς να συλληφθεί κανείς.

Η σύνδεση επομένως της πολιτικής διαμαρτυρίας των μεταναστών και της κατάληψης των φοιτητών της Νομικής προκειμένου να τους προσφέρουν άσυλο δεν θα έπρεπε λογικά να ξεσηκώσει τέτοια αντίδραση. Τί ήταν εκείνο λοιπόν που πυροδότησε τα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά, που ενεργοποίησε τα πιο φοβικά ένστικτα πρυτανικών και πολιτικών αρχών, και τους οδήγησε να ταλαιπωρούν και να τρομοκρατούν χαράματα καταπονημένους από την άρνηση τροφής ανθρώπους ;

Για πολλούς, η αναίμακτη απομάκρυνση και η μετεγκατάσταση των απεργών πείνας στο νέο κτίριο, θεωρήθηκε νίκη και επιτυχής διαχείριση της κρίσης. Όμως η εξέλιξη αυτή, πέρα από την ακαταλληλότητα του χώρου και τους κινδύνους που ενέχει για τους ίδιους τους μετανάστες, εφόσον δεν τους εξασφαλίζει ασυλία μέχρι το τέλος της απεργίας, στην ουσία στρέφεται κατά των πολιτών και των δημοκρατικών τους δικαιωμάτων.

Η άρση του Ασύλου αποφασίστηκε διότι κυβέρνηση πρυτανικές αρχές και ΜΜΕ σε αγαστή συνεργασία με την ακροδεξιά αντιπολίτευση, τη δημοκρατική αριστερά και το ΚΚΕ, διαφωνούσαν με το λόγο, δηλαδή με το αίτημα της κατάληψης. Πρόκειται για μια πρακτική που καμία σχέση δεν έχει με τη δημοκρατία. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία δεν μπορεί ποτέ να είναι υπό την αίρεση της κρατικής εξουσίας και η αναγνώριση του δικαιώματος αυτού δεν μπορεί ποτέ να εξαρτάται από την αποδοχή ή όχι των αιτημάτων της εκάστοτε κινητοποίησης. Η Άρση λοιπόν του Ασύλου που τόσο ανεύθυνα και αναίτια αποφάσισαν οι πρυτανικές αρχές, για να προστατευόσουν τη μιντιακή τους εικόνα και να μη διαταράξουν τις σχέσεις τους με τη κυβέρνηση, δημιουργεί ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο με το οποίο η κρατική εξουσία αξιώνει για τον εαυτό της να αποφασίζει ποιές διαμαρτυρίες θα επιτρέπει και ποιές όχι. Λογική συνεπαγωγή αυτής της πρότασης είναι, ότι εφόσον η χώρα τελεί υπό την επιτήρηση του ΔΝΤ, το δικαίωμα πολιτικής διαμαρτυρίας και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων εναντίον των μέτρων τίθεται στη κρίση της κυβέρνησης.

Αυτό που τελικά εμπόδισε την βίαιη καταστολή των απεργών πείνας δεν ήταν ούτε τα κόμματα ούτε οι πρυτανικές αρχές ούτε ο σεβασμός της κυβέρνησης στην έννοια του Ασύλου ως δημοκρατική κατάκτηση, ή στα ανθρώπινα δικαιώματα των απεργών. Ήταν η παρουσία του αλληλέγγυου κόσμου στη Νομική και ο φόβος επανάληψης ενός άλλου Δεκέμβρη που στη παρούσα οικονομική συγκυρία θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες για το πολιτικό σύστημα καταστάσεις. Πρυτανικές αρχές, κυβέρνηση και κόμματα μπορούν να αλληλοσυγχαίρονται γιατί κατάφεραν τελικά με δόλωμα το άσυλο να πλήξουν τον αγώνα αυτών των ανθρώπων- σύροντας και την αριστερά σε αυτό. Κατάφεραν να περάσουν στα μίντια την εικόνα ότι οι μετανάστες απειλούν το άσυλο, όπως άλλωστε παίρνουν και τις δουλειές των ελλήνων νοικοκυραίων ή τους κλέβουν.

Τα ψέματα όμως δεν κρατάνε για πολύ και οι πολίτες, είτε αυτοί που δεν πείστηκαν από αυτή την αισχρή προπαγάνδα και αντιστροφή της πραγματικότητας, είτε όχι, σίγουρα έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν για τα δικαιώματα τους σε μια εποχή που από τη μια άκρη της Μεσογείου στην άλλη, ηχεί το αίτημα για απομάκρυνση της τυραννίας και περισσότερα δικαιώματα.

Πηγή: Insider.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: