Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Ο αφορισμός της ημέρας

Πρέπει να υποθέσουμε ότι σε κάποιες κοινωνίες έχει ξεχαστεί όχι μόνο ο ήχος, αλλά και η ίδια η μνήμη του ήχου της vox populi. Αυτός είναι άλλωστε ο ρόλος των ΜΜΕ: να δίνει στον ήχο αυτό αποσπασματική και κατακερματισμένη έκφραση ώστε να τον κρατά αποσπασματικό και κατακερματισμένο, και έτσι να τον επιστρέφει πίσω στα αυτιά του λαού συρρικνωμένο, ανήμπορο, μια απλή έκφραση υστερικής κακοφωνίας.

Αλλά η αληθινή vox populi, όλοι όσοι κρατούν στα χέρια τους τώρα τα γκέμια της εξουσίας το ξέρουν, είναι φωνή που ανήκει στην σφαίρα του Υψηλού και όχι του γελοίου. Δεν είναι η φασαρία στο καφενείο, αλλά η φωνή του Μωυσή που κατεβαίνει από το όρος με τις πλάκες του Νόμου. Όταν η φωνή αυτή ακουστεί πραγματικά, γκρεμίζονται τείχη, οι στρατοί στέκουν ανήμποροι, οι κυβερνήσεις πέφτουν σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα.

Κανείς δεν μπορεί να εξαναγκάσει τη φωνή αυτή να ηχήσει με τα λόγια, κανείς δεν μπορεί να την κάνει να σωπάσει με τα λόγια. Η vox populi ηχεί όταν θελήσει να ηχήσει, και τότε όλοι οι μίζεροι και μικρόνοοι έπαινοι της σιωπής μαθαίνουν να σωπαίνουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: