Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Θρηνωδία

Σε θρόνο από σκόνη κάθεσαι θρήνε μου
πίνεις όξινο δάκρυ, πίνεις σκουριασμένο αίμα.
Σε θρόνο από σκόνη τραγουδάς βραχνός.
Το κοράκι στο λάρυγγα τραγουδά.

Κοίτα! Έχει το πρόσωπο του νερού
(κίτρινα φύλλα, σχεδίες αποσύνθεσης)
Κοίτα! Έχει το σκίσιμο του ουρανού
απ’ τον καπνό αεριωθούμενου στα πλευρά.

Τόση στάχτη στα δάχτυλα,
Τόσοι λυγμοί
στραγγαλισμένοι με βρόγχους!
Τόση λάσπη όπου βουλιάζουν τα βήματα!

Μας γυρνάει η πλάση την πλάτη της.
Έχει κεφάλι ξανθό, έχει φτερά
στον αστράγαλο. Δεν φταίει αυτή.
Δεν έχει κρίμα.

Κρίμα λέγεται η διαίρεση του εντός,
κι ο πολλαπλασιασμός της διαίρεσης.
Κρίμα λέγεται η κάθοδος μιας κλίνης στο χώμα,
η χημική εξαγγελία, το ψύχος στη φλέβα.

Προπονούμε συνέχεια τα χέρια μας.
Και αφού τους διδάξαμε πώς να υφαίνουν
τώρα μαθαίνουν να ξεμπλέκουν την κλωστή.
Τώρα μαθαίνουν τον χωρισμό των πλευρών τους

αυτής που εργάζεται, που κάνει γροθιές
που κοιτάζει το έξω αδάμαστη,
κι αυτής που κρύβει ο πίθηκος,
ντροπιασμένης, γυμνής, χαραγμένης με χρησμό του χαμού μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: