Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Αντικομμουνιστική ψευδογνώση: Ένα σημείωμα για τους "χρήσιμους ηλίθιους"

Ο απαρνημένος κυνισμός του αντικομμουνισμού ως ατράνταχτη απόδειξη του κομμουνιστικού κυνισμού: είναι απαραίτητο για την αστική ιδεολογία να φανταστεί τον κομμουνισμό ως μια διπλή επιδείνωση των δικών της ακροτήτων· να απαρνηθεί την δική της θεσμοποιημένη βλακεία (ρίξτε μια ματιά στην τηλεόραση, την εκπαίδευση και τις εφημερίδες!) προβάλλοντας πάνω στον κομμουνιστή την εικόνα συλλογιστικής επιπέδου βρεφονηπιακού σταθμού, και, την ίδια στιγμή, να του προσάψει έναν αβυσσαλέο μακιαβελισμό που στην πραγματικότητα βιάζεται να τοποθετήσει στο δικό της οπλοστάσιο. Οι ταινίες τρόμου για μικρά παιδιά-δολοφόνους δεν είναι απλώς θολές εικόνες της φοβικότητας που κρύβει η ζαχαρωμένη, νερόβραστη "ευτυχία" της αγίας οικογένειας των διαφημίσεων λαδιών, τυριών και αλλαντικών, αλλά και αποτυπώσεις του παλιού αποικιακού φόβου για τον σκλάβο ως διανοητικό μωρό και φαλλοφόρο βιαστή, που στην εποχή του ψυχρού πολέμου μεταπλάστηκε στην εικόνα του κομμουνιστή ως πτωχού τω πνεύματι μηχανορράφου, εξοργιστικά αφελούς εγκληματία. Η εκκωφαντική αντίφαση είναι το ψωμοτύρι της ιδεολογίας, άλλωστε.

Από το Lenin's Tomb

Στην πραγματικότητα, ο Λένιν δεν εφηύρε τη φράση "χρήσιμοι ηλίθιοι" για να περιγράψει τους υποστηρικτές του στη Δύση. Δεν έχουμε στοιχεία για το ότι χρησιμοποίησε ποτέ αυτή τη φράση. Το γεγονός ότι ο θρύλος [για αυτή] θεωρείται αληθής τόσο ευρέως και αναμασάται από συντηρητικούς σχολιαστές δείχνει ότι πρόκειται για μια μορφή προβολής, η οποία αντανακλά τη δική τους πεποίθηση ότι η διαφωνία είναι προδοσία. Κάποιες φορές μπορεί να είναι όντως έτσι, και συνήθως η προδοσία είναι εντελώς νόμιμη, αλλά τις περισσότερες φορές η διαφωνία είναι απλώς διαφωνία και τίποτε περισσότερο. Η σκέψη ότι η αντίθεση στην κυβέρνηση είναι αντικειμενική ένδειξη ότι είσαι με την άλλη πλευρά εκφράστηκε συχνά [στις Η.Π.Α] μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Η Daily Telegraph μάλιστα έδωσε για ένα διάστημα χώρο σε μια ημι-σταθερή στήλη που κατέγραφε τις δηλώσεις διαφόρων "χρήσιμων ηλιθίων", οι οποίοι αντιτέθηκαν στην στρατιωτική παρέμβαση στο Αφγανιστάν. Η Mona Charen, μια ανόητη νεοσυντηρητική, έγραψε ένα βιβλίο που προτείνει ότι "οι προδότες φιλελεύθεροι βοηθούν και παρηγορούν τον Μπιν Λάντεν", με τίτλο Χρήσιμοι ηλίθιοι. Υπάρχουν παρόμοια βιβλία για τον Φιντέλ Κάστρο και τους δικούς του "χρήσιμους ηλίθιους" στο Χόλυγουντ ή για τους "χρήσιμους ηλίθιους" του Τσε Γκεβάρα. Αυτοί που υποστήριξαν τους Σαντινίστας χαρακτηρίστηκαν "χρήσιμοι ηλίθιοι" του κομμουνισμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια: