Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Η κρίση της κρίσης

Κρίση οικονομική. Κρίση θεσμών. Κρίση νομιμοποίησης. Κρίση του πολιτικού. Κρίση της πολιτικής. Κρίση της μεταπολίτευσης. Κρίση του κράτους πρόνοιας. Κρίση της παιδείας. Κρίση της εργασίας. Κρίση της αυτοκρατορίας. Ευρωπαϊκή κρίση. Κρίση της αριστεράς. Κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος. Κρίση των κομματικών μηχανισμών. Κρίση των θεωρητικών παραδειγμάτων.

Το σύνολο των διαστάσεων της καθημερινής ζωής, της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής βρίσκεται ανοιχτά, ρητά, σε κρίση. 

Που σημαίνει επίσης ότι "κρίση" είναι μια λέξη για την συνολική οργάνωση της εμπειρίας. Κρίση σημαίνει: "ο τρόπος που έχουν τα πράγματα", "η δεδομένη κατάσταση πραγμάτων".

Αλλά αυτό σημαίνει ότι η "κρίση" δεν είναι κρίση, όχι τουλάχιστον αν "κρίση" σήμαινε "ρήγμα σε" ή "ρήξη με" την δεδομένη κατάσταση των πραγμάτων. 

Γιατί η λέξη κρίση, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται αυτή η λέξη, σηματοδοτεί όχι μόνο μια κατάσταση αποδιάρθρωσης, αποσύνθεσης, παρακμής, δυσλειτουργίας, αλλά και μια υπόρρητη πίστη στην ιδέα μιας διάδοχης κατάστασης που διαφέρει αρκετά ριζικά από την προηγούμενη ώστε να έχει επίσης απαλλαγεί από τα συμπτώματά της. 

Όμως δεν είναι αυτό που συμβαίνει. Αυτό που συμβαίνει είναι μάλλον η διάχυση της κρίσης, του σημαίνοντος "κρίση" σε κάθε εφικτό πεδίο της πραγματικότητας (ακόμα και στη σεξουαλική λίμπιντο!) η μετακύλισή της από το ένα πεδίο στο άλλο, έτσι ώστε το σύνολο "πραγματικότητα" να καταστεί ταυτόσημο με το σύνολο "κρίση". 

Λείπει ο μετασχηματιστικός μηχανισμός, ο οποίος κάνοντας την "κρίση" "δυνατότητα" την καθιστά ικανή να εγκυμονήσει κάτι. 

Χωρίς μετασχηματιστικούς μηχανισμούς, η κρίση δεν εγκυμονεί τίποτε. Αναδιπλασιάζεται σαν καρκινογόνο κύτταρο πάνω σε ένα σώμα το οποίο τείνει να γίνει συνολικά παθολογικό, να βρει στην παθολογία μια νέα υγεία, που σημαίνει, μια νέα κατάσταση ισορροπίας των λειτουργιών του.

Η "κρίση" λοιπόν βρίσκεται σε κρίση. Η ιδέα της "κρίσης" ως προαγγέλου του τέλους ενός πράγματος, μιας κατάστασης, ή μιας συνθήκης, και της δημιουργίας ενός άλλου βρίσκεται σε κρίση. 

Η κυρίαρχη κοινωνική χρονικότητα σήμερα είναι αυτή της εποχής των παγετώνων, τουλάχιστον σε σύγκριση με την ξέφρενη χρονικότητα του απώγειου της μετανεωτερικής εποχής, όπου τα πάντα αλλάζουν σε δευτερόλεπτα, την χρονικότητα των fractals ή του κρολ τιμών μετοχών, ή των ταινιών δράσης του Χόλυγουντ. 

Χρονιές μπαίνουν και βγαίνουν, και το μόνο που έρχεται να διακόψει την καθηλωτική τους ομοιογένεια είναι σύντομες, πρόσκαιρες αναταράξεις που κάποιος μπαίνει στον πειρασμό να θεωρήσει μάλλον μετασεισμικές δονήσεις παρά προαγγέλους ενός μεγάλου, τελικού σεισμού. 

Η εμπλοκή του μετανεωτερικού χρόνου δεν προϋποθέτει επιστροφή σε έναν παλιότερο, ομαλότερο, φυσιολογικότερο χρόνο: στους δίσκους βινυλίου όπου είναι εγγεγραμένη, θαρρείς, η νεωτερική χρονικότητα, η βελόνα, όταν συναντά εμπόδια, αναπηδά. Είναι πάντα εφικτό να προχωρήσεις τον βραχίονα μπροστά με τη βία. Στους ψηφιακούς, σύμβολα μιας μόνο φαινομενικά φαντασμαγορικής αλλά στην ουσία απλώς δυαδικής χρονικότητας, η δυσλειτουργία δεν προσφέρει καμμία δυνατότητα παρέμβασης: το ίδιο κλάσμα δευτερολέπτου επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, και τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει το δίσκο μπροστά.


2 σχόλια:

stef είπε...

Η εμπλοκή του μετανεωτερικού χρόνου δεν προϋποθέτει επιστροφή σε έναν παλιότερο, ομαλότερο, φυσιολογικότερο χρόνο: στους δίσκους βινυλίου όπου είναι εγγεγραμένη, θαρρείς, η νεωτερική χρονικότητα, η βελόνα, όταν συναντά εμπόδια, αναπηδά. Είναι πάντα εφικτό να προχωρήσεις τον βραχίονα μπροστά με τη βία. Στους ψηφιακούς, σύμβολα μιας μόνο φαινομενικά φαντασμαγορικής αλλά στην ουσία απλώς δυαδικής χρονικότητας, η δυσλειτουργία δεν προσφέρει καμμία δυνατότητα παρέμβασης: το ίδιο κλάσμα δευτερολέπτου επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, και τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει το δίσκο μπροστά.

στους ψηφιακούς δίσκους ξέρεις πως διόρθωνουν τα όποια errors? ανεβαζπντας την συχνότητα δειγματοληψίας. Την κυμματομορφή του ήχου το αναλογικό σύστημα την δέχεται ως ενιαία, το ψηφιακό την τεμαχίζει σε πολλά μικρά κομματάκια που ποτέ δεν θα την φτάσουν πραγματικά απλά θα την προσσεγγίζουν όλο και περισσότερο τείνοντας στο άπειρο. Άρα η κρίση της κρίσης ω κρίση μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που οι ανθρώπινες αισθήσεις δεν καταλαβαίνουν πλέον δειγματοληψίες της μέρας αλλά τη μέρα! Η μέρα είναι ωραία ανεξάρτητα από τις αναπαραγωγές... και ακόμα καλύτερη διαδικασία σίγουρα εν τέλει είναι να μαθαίνεις να παράγεις αντί να αναπαραγάγεις.

stef είπε...

5 λόγοι για να αγαπήσεις το μνημόνιο:

(1.) Μειώνονται οι δημόσιες δαπάνες - (2.) Αυξάνονται τα κρατικά έσοδα = (3.) Σε ορίζοντα 3ετίας μηδενίζεται το έλλειμα (από 15% το 2009 πάμε για 10% το 2011)

http://www.kerdos.gr/default.aspx?id=1374419&nt=103

Με το μηδενισμό του ελλείματος βαράμε μια χρεοκοπία, (4.) παραγράφεται το δημόσιο χρέος (160% του ΑΕΠ) - δίνουμε και 2 βραχονησίδες και 20 ακίνητα στους ακατονόμαστους και (5.) λήγει το θέμα της κρίσης.