Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Ο αφορισμός της ημέρας

Θα έχουμε καταλάβει πολλά για την κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα όταν θα έχουμε αντιληφθεί ότι είναι ταυτόχρονα απαξιωτική για τη λαϊκή αντίληψη και για τη διανοητική ζωή, ότι είναι όσο αντι-λαϊκή είναι και αντι-διανοουμενίστικη. Η ελληνική αστική τάξη είναι μια τάξη που μορφώθηκε εργαλειακά, όσο ήταν αρκετό για να αρπάξει μια θέση στον κρατικό μηχανισμό ή να χρησιμοποιήσει τις προσβάσεις της σ' αυτόν. Ως εκ τούτου, στο ιδεολογικό επίπεδο, χρειάστηκε να μεγιστοποιήσει φαντασιακά τις διαφορές της από τον "λαό" με κάθε τρόπο (από τα μουσικά γούστα ως το είδος εστιατορίων που προτιμά), ενώ ταυτόχρονα αισθάνθηκε αναγκασμένη να ξορκίσει τον μπαμπούλα ενός στοχασμού που θα αναδείκνυε την ποταπότητα της παιδείας της και το απόλυτα τετριμμένο των φιλοδοξιών της. Όχι τυχαία, οι φορείς του αντιλαϊκισμού (νοουμένου ως απαξίωση της πολιτικής ικανότητας της λαϊκής μάζας) είναι επίσης οι σφοδρότεροι φορείς του αντι-διανοουμενισμού, πολλώ δε μάλλον όταν εμπλέκεται μια διανόηση που δεν απαξιώνει την πολιτική και στοχαστική δυνατότητα των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων.

2 σχόλια:

omadeon είπε...

Ε, καλά...

Αυτό δεν είναι αφορισμός...
ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ είναι (χεχε) όλων των δαιμόνων μαζί, σε ρεζουμέ

"Η πολιτιστική δυστυχία της Ελλάδας με λίγα λόγια".

omadeon είπε...

Υ.Γ. (το βάζω χωριστά γιατί μπορεί να μη το δείτε)

- ΠΟΙΑ λοιπόν μπορεί να ειναι η βέλτιστη στρατηγική αντιμετώπισης του φαινομένου?
- Πολύ πιθανώς, ακριβώς επειδή η αστική τάξη στην Ελλάδα είναι απολίτιστη, ουσιαστικά αγράμματη (αν εξαιρέσουμε την εργαλειακή παιδεία της, που είναι μούφα)... πρέπει να τη χτυπάμε ΕΚΕΙ που πονάει. Στην απολίτιστη, αγράμματη φύση της. Νομιμοποιούμαστε και να τους λέμε... καράβλαχους (χωρίς ρατσισμό για τους πραγματικους βλάχους), μούφες - και γιαλατζί διανοούμενους, κ.ο.κ.

Εγώ κάποτε είχα π.χ. ξεκινήσει ιστοσελίδα κατά του...σκυλάδικου (μια εποχή που είχε πολλή πέραση και στην αστική τάξη, τώρα... δεν ξέρω ΤΙ ακούει).
Χρειάζεται να βρει κανείς το "κόμπλεξ του κομπλεξικού αντιπάλου" (που δεν είναι ΚΑΝ ταπεινός, άρα ΚΑΙ ευάλωτος) και του κουρελιάσει τον εγωΪσμό (σε τέτοια καλός είναι και ο... Αιρετικός -χεχε).