Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Συνέπεια

Γράφτηκε από εμένα ως σχόλιο στο omadeon.wordpress.com, με αφορμή μια συζήτηση για τον Ζίζεκ και την στάση του απέναντι στον Μπαντιού που έγινε εκεί. Αντιγράφω αυτολεξί:

1. Άρθρο Eric Conan, περιοδικό Marianne, 27/2/2010:

En 1979, quand les Vietnamiens occupent le Cambodge après le génocide des Khmers rouges, il dénonce un ” acte de barbarie militariste ” et une ” violation des peuples à exister, du droit des nations à voir leurs frontières garanties “. Il n’avait pas hésité à justifier les massacres de la Révolution culturelle et, après ceux de Pol Pot.

Μετάφραση: “Το 1979, όταν οι Βιετναμέζοι έμπαιναν στην Καμπότζη μετά τη γενοκτονία των Ερυθρών Χμερ, αυτός [ο Μπαντιού] αποκήρυττε μια “πράξη στρατιωτικής βαρβαρότητας” και μια “παραβίαση [του δικαιώματος] των λαών να υπάρχουν, των εθνών να βλέπουν τα σύνορά τους προστατευμένα.” Δεν δίστασε να δικαιολογήσει τις σφαγές της Πολιτισμικής Επανάσταστης, και, αργότερα, αυτές του Πολ Ποτ.”
(πηγή: http://toutsurlachine.blogspot.com/2010/03/portrait-badiou-la-star-de-la-philo-est.html)

2. Απάντηση στο άνωθεν, 3/3/2010:

“To άρθρο αυτό αποτελεί ιεροεξεταστική διαδικασία με στόχο να παρουσιάσει τον πο γνωστό και πιο μεταφρασμένο γάλλο φιλόσοφο σήμερα ως σαδιστικό γκουρού μιας εγκληματικής πολιτικής, ένα λάγνο, αιμοδιψές βαμπίρ.”
Υπογραφή: Σλαβόι Ζίζεκ, Φαμπιέν Ταρμπύ.
(πηγή: http://criticalstew.org/?p=3253)

3. Συνέντευξη Ζίζεκ, Αθήνα, 19/12/2010:

“Σλ. Ζίζεκ: Ωστόσο, το παράδοξο είναι ότι διαρκώς τοποθετείται. Αν ανατρέξετε στη Monde του 1978 ή 1979, όταν το Βιετνάμ εισέβαλε στην Καμπότζη έγραψε μια υποστηρικτική επιστολή για τους Κόκκινους Χμερ και τον Πολ Ποτ. Γιατί γι’ αυτόν ο Πολ Ποτ εφάρμοζε μια πολιτική καθαρής και πλήρους παρουσίας κ.ο.κ. Όταν εξέδωσε την Κομμουνιστική υπόθεση σοκαρίστηκα. Είναι σήμερα ξεκάθαρο ότι κατά τη διάρκεια της περιόδου του «Μεγάλου άλματος προς τα εμπρός», 35 εκατομμύρια άνθρωποι βρήκαν τον θάνατο. Εκείνο που με σόκαρε είναι ότι αυτό δεν συνέβη, όπως πιστεύαμε, επειδή υπήρχε σύγχυση ή χάος. Η σοδειά ήταν εξαιρετική και ο Μάο είπε «έχουμε αρκετό φαγητό, ας εξάγουμε και στη Σοβιετική Ένωση, για να αποκτήσουμε όπλα». Ο Μπαντιού μου επιτέθηκε, ότι αν τα αναφέρουμε όλα αυτά θα εξυπηρετούσαμε τα συμφέροντα των εχθρών και της «πολιτικής των ανθρώπινων δικαιωμάτων». Θεέ μου, αν το καθεστώς δολοφονεί συνειδητά 35 εκατομμύρια ανθρώπους, πρέπει να το πούμε!”
(Πηγή: http://rnbnet.gr/details.php?id=1383)

---

Τα συμπεράσματα αφήνονται στους αναγνώστες, αν και θα πρότεινα μια προσεκτική ανάγνωση των ψυχαναλυτικών προεκτάσεων της στάσης του Ζίζεκ απέναντι στον Μπαντιού όπως αυτές ανακύπτουν στο κείμενο του Bruno Bosteels "Ο Μπαντιού χωρίς τον Ζίζεκ".

3 σχόλια:

RDAntonis είπε...

Αντιγράφω εδώ το σχόλιο του Omadeon στο παραπάνω και την απάντησή μου:

Omadeon: Οσον αφορά τη στάση του Ζίζεκ απέναντι στον Μπαντιού, έχετε ανασύρει τόσα πολλά στοιχεία, στο RD, ώστε έχω αρχίσει να πιστεύω ότι… κάτι ΔΕΝ ΠΑΕΙ καθόλου καλά, στη στάση του Ζίζεκ – δυστυχώς!

Και μερικές πρόχειρες, πρώτες σκέψεις μου για μια πιθανή εξήγηση, αυτής της _περίεργης_ στάσης του Ζίζεκ, είναι ότι…
ΙΣΩΣ ο Ζίζεκ μολύνθηκε από “ιό” σοβαρής αντιζηλίας, μέχρι και… φθόνου (επαγγελματικού και φιλοσοφικού) απέναντι στον Μπαντιού. ΙΣΩΣ νιώθει πως δεν θα τον ξεπεράσει σαν φιλόσοφο, ΙΣΩΣ επίσης νιώθει αδικημένος, από το ότι έχει πεταχτεί (από τον Μπαντιού) στα… σκουπίδια της “Σοφιστείας”, κλπ. κλπ.

Φυσικά δεν αποκλείω και το εξής (αντίθετο). Το ότι μπορεί να υπερασπίστηκε σθεναρά τον Μπαντιού από τη συκοφαντία του Κονάν (που ξεπέρασε κάθε όριο)… αλλά δεν έπαψε να νιώθει άσχημα διότι δεν απέτρεψε τον Μπαντιού από _κάποια_ λάθη τα οποία στη συνέχεια επεσήμανε (ο Ζίζεκ) πολύ πιθανώς νιώθοντας και αδικημένος από τον Μπαντιού, για τον οποίο ο Ζίζεκ ΙΣΩΣ θεωρεί πως… δεν εκτίμησε τη στήριξη που του παρείχε.

Θα ερευνήσω το θέμα να δω ΤΙ ισχύει…

Αντώνης: Κλίνω προς το πρώτο σύμπερασμα αν και τα δύο είναι εξίσου έλλογα. Γιατί; Έχεις διαβάσει το βιβλίο του Ζίζεκ [με κείμενα του Ροβιεσπιέρου] Αρετή και Τρομοκρατία; Ή το βιβλίο που επιμελήθηκε ο Ζίζεκ με τα γραπτά του Μάο [Verso, σειρά "Revolutions"], όπου ο ίδιος απομονώνει για ρεκλάμα στο οπισθόφυλο τη φράση “Ο κομμουνισμός δεν είναι αγάπη. Είναι ένα σφυρί με το οποίο συνθλίβουμε τον εχθρό”; Ή το In Defense of Lost Causes [εξώφυλλο: η γκιλοτίνα]; Είναι ο συγγραφέας αυτών των βιβλίων ο ίδιος άνθρωπος που κοκκινίζει με την (υποτιθέμενη) τάση του Μπαντιού να νομιμοποιεί την επαναστατική βία;

Μιλούμε ψυχρά τώρα, όχι με εμπάθεια.

rdDcom είπε...

Στα γρήγορα: για τα δτο μέτρα και σταθμά των απανταχού «δημοκρατών», και ο Ντεριντά την δεκαετία του 90** δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Αφήστε την Αλγερία στους Αλγερινούς» - μήπως πρέπει να αρχίσουμε να φωνάζουμε τον μακαρίτη ισλαμοφασίστα;

** από μνήμης, πρέπει να το εντοπίσω για περισσότερα στοιχεία.

rdDcom είπε...

Ίσως δεν είναι ξεκάθαρο στη ελληνική μετάφραση, αλλά η φράση του Κονάν «Δεν δίστασε να δικαιολογήσει τις σφαγές της Πολιτισμικής Επανάσταστης, και, αργότερα, αυτές του Πολ Ποτ.» υποτίθεται ότι αποτελεί έγκυρη και αδιαμφισβήτητη «αποτίμηση» της προηγούμενης πρότασης από το αρχικό άρθρο του Μπαντιού. Το άρθρο δεν περιέχει κανένα πιο συγκεκριμένο τεκμήριο «ενοχής», με άλλα λόγια: ο Μπαντιού υπερασπίστηκε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης ενός λαού, ergo: δεν διστάζει και δεν θα δίσταζε να δικαιολογήσει κάθε (κομουνιστική) πολιτική εκκαθάριση.
----
Μανδραβελισμοί α λα φρανσέ