Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας

Οι πόρτες που ανοιγοκλείνουν
μας βρίσκουν με τις νυχτικιές:
ωχρούς αγγέλους
στο παρασκήνιο
κάποιου επαρχιακού θιάσου.

Μας λούζει το λευκό των τοίχων
ως τα κόκκαλα. Εικονίσματα
στο περβάζι και πάνω, στο ταβάνι,
μια γύψινη ακτινογραφία του ουρανού
διάστικτου από θρομβώσεις
αστέρων, λεμφώματα γαλαξιών.

Όλο φυτρώνουν πάνω μας κάτι
πλαστικά πλοκάμια,
όλο και πολλαπλασιάζονται
αυτά που λείπουν απ’ το σώμα.

Τροχήλατοι αρμενίζοντας σε αδιέξοδους
διαδρόμους συλλέγουμε
αποχαιρετισμούς:

“Καληνύχτα! Καληνύχτα!”
λένε οι επισκέπτες, “Καληνύχτα!”
λέει ο θάνατος

κι ανοίγουν διάπλατα
κάτι σαγόνια μηχανικά,
και ανασαίνουμε τις αναθυμιάσεις
των φαρμάκων.

Αδυνατίζουμε. Μια μέρα
θα ελαφρύνουμε τόσο
που θα μας πάρει ο αέρας
απ’ το παράθυρο του τρίτου.
Μια μέρα θα φύγουμε, σου λέω.
Δε θα μας βρίσκουν
όσο κι αν ψάχνουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: