Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Alain Badiou-Για την πολιτική και το πολιτικό

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε ό,τι αφορά τη διαύγαση της διάκρισης που κάνει ο Μπαντιού μεταξύ της πολιτικής και του πολιτικού. Θυμίζω ότι η διάκριση ως τέτοια υφίσταται έτσι κι αλλιώς στην γαλλική γλώσσα, όπου η φράση "la politique" αντιστοιχεί στην πολιτική,  και η φράση "le politique" στο πολιτικό.

Είναι ενδιαφέρον ότι πριν τον Μπαντιού, η αξιολογική πλάστιγγα πριμοδοτούσε σταθερά "το πολιτικό" έναντι της "πολιτικής". Τόσο στον ντεσιζιονισμό του Carl Schmitt (Η έννοια του πολιτικού), για παράδειγμα, όσο και στην θεωρητική απολογία της σημασίας της δημοκρατίας στον Claude Lefort (Essais sur le politique), η "πολιτική" είναι απλώς η καθημερινή, εφήμερη, θεωρητικά απισχνασμένη, ακάθαρτη μορφή του "πολιτικού". Το δεύτερο, ήδη στα κείμενα της Hannah Arendt, διεκδικεί τη θέση "ουσίας" έναντι στο απλό "φαινόμενο" της πολιτικής: την ατενίζει από ένα θώκο υπεριστορικής βαρύτητας και φιλοσοφικής αξιοπρέπειας. Ενώ η  "πολιτική" αφήνεται στη φθορά της καθημερινότητας, "το πολιτικό" είναι αυτό το οποίο στοχάζονται οι γίγαντες της πολιτικής φιλοσοφίας, από τον Πλάτωνα και μετά.

Στον Μπαντιού, η αξιολογική κλίμακα είναι ακριβώς η αντίστροφη: "το πολιτικό" είναι ένα αδρανές μύθευμα της πολιτικής φιλοσοφίας. "Η πολιτική" είναι αυτό το οποίο παραμένει υπεράριθμο ως προς την ακινησία που επιφέρει η πριμοδότηση του "κοινωνικού μέτρου" στη θεωρία "του πολιτικού"· είναι η ρηξιγενής εκείνη εμπειρία της "δίχως ουσίας μορφής" του συμβάντος, η οποία και επιτρέπει στις μάζες να διεκδικήσουν το ριζικά νέο, "μια μέχρι πρότινος αδιόρατη πολιτική ικανότητα".

Είναι σημαντικό να γίνουν κατανοητές τόσο οι θεωρητικές βάσεις όσο και οι πρακτικές συνεπαγωγές αυτής της αναστροφής: οι πρώτες βρίσκονται εν μέρει στην κριτική της λογικής της αστικής εκπροσώπησης και της αστικής κατασκευής του κράτους και της πολιτικής κοινωνίας ως ψευδο-διπόλου στον Μαρξ, και εν μέρει στην ψυχανάλυση και τα μαθηματικά. Μία από τις δεύτερες είναι ότι στον Μπαντιού λείπει εντελώς ο θρήνος, χαρακτηριστικός σχεδόν σε όλους τους συγχρόνους του, για την "έκλειψη του πολιτικού" (την έλευση της "μεταπολιτικής" ως παρακμής "του πολιτικού"). Για τον Μπαντιού, η "έκλειψη του πολιτικού" είναι το σημάδι μιας δυνατότητας και όχι η αφορμή για θεωρητική μελαγχολία. Υπογραμμισμένα, τα σημεία-κλειδιά.
RD (Αντώνης)


Alain Badiou
Η πολιτική και η λογική του συμβάντος: Μπορούμε να στοχαστούμε την πολιτική;
Μτφρ. Δημήτρις Βεργέτης, Τάσος Μπέτζελος
Αθήνα: Πατάκης, 2008
Αρχική δημοσίευση: Παρίσι, Seuil, 1985
σ. 12-22

Είναι απολύτως ορθό ότι το πολιτικό τελεί σε συνθήκες απόσυρσης και απουσίας, απ΄όπου μπορεί κανείς να εξετάσει την ουσία του. Μα κάτι τέτοιο συνιστά επίσης απελευθέρωση της πολιτικής, της οποία η κινητικότητα (που ενσωματώθηκε στον στοχασμό κατά το διάστημα μεταξύ Μακιαβέλι και Λένιν) υποτάχτηκε φιλοσοφικά στην ανασυγκρότηση του πολιτικού σε ουσία.

Σε ό,τι αφορά την προκαταρκτική και κριτική λειτουργία του, το φιλοσοφικό εγχείρημα προσανατολίζεται προς την καταστροφή του πολιτικού φιλοσοφήματος όπου συσκοτίστηκε πλήρως ότι το πραγματικό, χάρη στο οποίο η πολιτική λειτουργεί ως αρχής ρήξης, έχει πάντα τη δίχως ουσία μορφή του συμβάντος.

Το πολιτικό δεν ήταν ποτέ τίποτα άλλο απ' τη μυθοπλασία της οποίας τη διάτρηση επιφέρει η πολιτική μέσω του συμβάντος. Μια κλασική διατύπωση (από τον Ρουσσώ μέχρι τον Μάο), του τύπου "οι μάζες κάνουν την ιστορία", εντοπίζει στις μάζες αυτή την αποφανιζόμενη αιφνίδια εισβολή σε σχέση με την οποία η πολιτική φιλοσοφία δεν συνιστά παρά την πάντα καθυστερημένη και πάντα σπαρασσόμενη αφηγηματική απόδοση

Αυτό που "αποσύρεται" κατά σωτήριο τρόπο μαζί με το πολιτικό, πέραν της αφηγηματικής και γραμμικής μορφής του μυθιστορήματος, είναι η μυθοπλασία ενός μέτρου, είναι η ιδέα ότι ο κοινωνικός δεσμός είναι θεωρητικά μετρήσιμος με βάση τον φιλοσοφικό γνώμονα του καλού κράτους, ή της καλής Επανάστασης, πράγμα που είναι ακριβώς το ίδιο. Αυτό το αντικείμενο, άλλοτε ως κράτος, άλλοτε ως επανάσταση, μυθοπλαστικά μνημονευόμενα στη διευθετημένη θεμελίωση του πολιτικού φιλοσοφήματος, είναι πλέον αμφίβολο κατά πόσο μπορεί να διεκδικήσει τον χαρακτήρα μιας έννοιας της πολιτικής εμπειρίας.

[...] Ο στοχασμός περί του πολιτικού, θεωρούμενου ως θεμελίου της εμπειρίας, πρότεινε μια γεναλογία της εκπροσώπησης (επαναστατικής ή εθνικής) με αφετηρία τα κοινωνικά σύνολα.

Η κρίση του πολιτικού αποκαλύπτει όμως ότι όλα τα σύνολα είναι μη συνεπή, ότι δεν υπάρχουν ούτε Γάλλοι ούτε προλετάριοι, και ως εκ τούτου το σχήμα της εκπροσώπησης, όπως και η αντίθετη όψη του, το σχήμα του αυθορμητισμού, στερούνται συνεκτικότητας, δεδομένου ότι απουσιάζει ο απλός χρόνος της παρουσίασης. Αυτό που διαλύεται είναι η θέση ότι υπάρχει μια ουσία των σχέσεων που απαρτίζουν την πολιτεία, μια ουσία που μπορεί να εκπροσωπηθεί στην άσκηση της κυριαρχίας, ακόμη και αν πρόκειται για δικτατορία των σκλάβων, και ακόμη κι αν η εν λόγω σχέση συνίσταται στον εμφύλιο πόλεμο στο επίπεδο της ταξικής δομής.

Το πλεονέκτημα τούτης της αναδρομικής επενέργειας, στο πλαίσιο της οποίας η αποκαλυφθείσα κενότητα αυτού που διέθετε συνεκτικότητα θέτει σε κρίση τον προσδιορισμό της ίδιας της ουσίας του πολιτικού, έγκειται στο ότι καθιστά δυνατές άλλες γενεαλογίες και άλλες αναφορές. [...] Ο Μαλλαρμέ ακριβώς είναι εκείνος που έγραψε ότι "η κοινωνική σχέση και το στιγμιαίο μέτρο της, είτε το συμπιέσουμε είτε το επιμυκήνουμε προκειμένου να κυβερνήσουμε, είναι μυθοπλασία".

Αυτό που εν προκειμένω αποτελεί μυθοπλασία είναι κυριολεκτιά το κράμα της κοινωνικής σχέσης και του μέτρου της, κράμα στο οποίο εδράζεται το πολιτικό φιλοσόφημα. 

Ο παλαιός μαρξισμός πίστεψε ότι η πολιτική οικονομία και οι κοινωνικές σχέσεις προσέφεραν τον οριοθετήσιμο τόπο αυτού του κράματος, με αποτέλεσμα αφενός μεν να χάσει αυτός ο ίδιος τον προσανατολισμό του, αφετέρου να επικαλυφθεί και να αντιστραφεί η μαρξιστική υποκίνηση της πολιτικής. Ως γνωστόν, η λεγόμενη μαρξιστική πολιτική οικονομία δεν κατάφερε να ασκήσει κριτική στην ίδια της την κριτική. Προσέδωσε μορφή φιλοσοφικής μυθοπλασίας στην επισήμανση, του Μαρξ και του Λένιν, ότι το πραγματικό της πολιτικής άπτεται πάντα της συνάντησης και της συντυχίας. Η οικονομία, της οποίας η κριτική όφειλε να υφάνει αυτό που σε ένα ιδιάζον σημείο την υπερβαίνει απολύτως, ήταν η πλάγια οδός διά της οποίας η μαρξιστική πολιτική --ως ερμηνεύουσα προσωρινότητα της εργατικής συνείδησης, ως ευάλωτη ρηξιγενής απελευθέρωση μιας μέχρι πρότινος αδιόρατης πολιτικής ικανότητας-- καθηλώθηκε στη μορφή μιας ακόμη θεωρίας για το πολιτικό

Αυτό που έπρεπε να είναι μια στρατηγική του συμβάντος, μια υπόθεση για τις υστερίες του κοινωνικού, ένα όργανο της ερμηνείας-τομής, μια τόλμη απέναντι στην τύχη, παρουσιάστηκε τελικώς --δια της πλαγίας οδού της οικονομίας-- ως κάτι που προσφέρει στις κοινωνικές σχέσεις ένα ορθό μέτρο. Έτσι, ο μαρξισμός καταστράφηκε από την ίδια του την ιστορία, που είναι μια ιστορία μυθοπλαστικής καθήλωσης, μια ιστορία παγίωσης του πολιτικού φιλοσοφήματος

Ο μυθοπλαστικός χαρακτήρας του πολιτικού δεν συνιστά επιχείρημα ικανό να απαλλάξει τον μαρξισμό. Δεν τον απαλάσσει ούτε από την αλήθεια του, αν αληθεύει, όπως υποστηρίζει ο Λακάν, ότι η μυθοπλασία παρουσιάζεται ακριβώς ως η δομή της αλήθειας. Η αλήθεια του πολιτικού, έτσι όπως αυτή εμπεριέχεται στην πολιτική, διατυπώθηκε ακριβώς μέσα απ' τη μυθοπλασία της λεγόμενης πολιτικής οικονομίας. Παρότι εξήγγειλαν την κριτική της, εκείνη κατάφερε να επικρατήσει παντού

[...]

Η μυθοπλασία του πολιτικού είναι μια πένθιμη μυθοπλασία, πολλώ δε μάλλον που απεργάζεται την πραγματική εξαϋλωση της πολιτικής. Στο κέντρο αυτής της μυθοπλασίας βρίσκεται η συνάθροιση, ο δεσμός, η σχέση. Η εν λόγω μυθοπλασία συναρθρώνει την κυριαρχία με την κοινότητα. Το πολιτικό ορίζεται φιλοσοφικά ως η έννοια του κοινοτικού δεσμού και της εκπροσώπησής του από μία Αρχή. Η θεωρία ποικίλλει ασφαλώς, αναλόγως αν δίνεται έμφαση στη γενεαλογία του δεσμού, στη συμβολική αυτοθεμελίωσή του, ή στη φυσική καταγωγή του. Είτε, αντιθέτως, αν δίνεται έμφαση στην κυριαρχία και στην αντιπροσωπευτική ή οργανική δύναμη με την οποία διασφαλίζει τον νόμο της ολότητας. Η δυσκολία στην οποία πάντα προσκρούει το πολιτικό φιλοσόφημα είναι απόρροια της ανακάλυψης ότι δεν υπάρχει καμία μεταβατική σχέση ανάμεσα στην ουσία του κοινοτικού δεσμού και στην εκπροσώπησή του από μια κυριαρχία. Το πολιτικό περιπλανιέται ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών και στο κράτος.Τελείως ετερόκλιτες έννοιες συμβάλλουν στη μεταφορική έκφραση αυτού του χάσματος. 

[...]

Πάνω στα συντρίμμια της προβληματικής για το πολιτικό, γίνεται πολύς λόγος σήμερα για τη δημοκρατία και για τον αγώνα που πρέπει να δώσουμε υπέρ αυτής και εναντίον του ολοκληρωτισμού. Τι είναι όμως η δημοκρατία ως έννοια; Τι είναι, πέραν της εμπειρικής συναρμογής των κοινοβουλευτικών τρόπων λειτουργίας; Δεν είναι άραγε αδιανόητο να επιλύεται η παγκόσμια κρίση του πολιτικού στοχασμού με την κοινοτοπία που θεωρεί ότι τα (καπιταλιστικά) καθεστώτα της Δύσης είναι περισσότερο ευέλικτα και ικανά για συναίνεση από τα (εξίσου καπιταλιστικά) καθεστώτα της Ανατολής; Όσο πολύτιμη και αν είναι η δημοκρατική διέα, νοούμενη κατ' αυτό τον τρόπο, δεν βρίσκεται από καμμία άποψη στο ύψος της ιστορικότητας η οποία διέπει την κρίση του πολιτικού. Η εμπειρική υπεροχή της είναι πολύ περισσότερο σύμπτωμα της έκτασης και του βάθους της εν λόγω κρίσης. Καθότι αυτή η υπεροχή συγκαλύπτει, με την επίκληση των πρακτικών που είναι σύμφυτες στα πλουραλιστικά καθεστώτα --στις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες--, ότι αυτό ακριβώς με το οποίο συνάπτεται η εν λόγω πλουραλιστική πολλαπλότητα βρίσκεται σε διαδικασία υποχώρησης, επειδή τα σύνολα είναι μη συνεπή και επειδή δεν είναι πλέον σε θέση να λειτουργήσει η εκπροσώπηση, αφού δεν υπάρχει πλέον καν παρουσίαση.

Η δημοκρατία αποτελεί ασφαλώς μια έννοια του πολιτικού, η οποία αγγίζει σχεδόν άμεσα το πραγματικό της πολιτικής. Αλλά η δημοκρατία, με την τρέχουσα έννοια του όρου, δεν είναι παρά μια μορφή κράτους. Από αυτή την άποψη, ως έννοια, είναι εγγενής στη μυθοπλαστική υπόσταση του πολιτικού, και δεν σχηματίζει ζεύγος με τον ολοκληρωτισμό παρά στο πεδίο όπου αυτός παρουσιάζεται ως το απόγειο του πολιτικού. 

[...] 

Στην πραγματικότητα, συνολικά η αντίθεση δημοκρατία/ολοκληρωτισμός, και όχι μόνον ο ολοκληρωτισμός, συνιστά τη διαλεκτική ουσία αυτού που βυθίζεται μπρος στα μάτια μας μες στη νύχτα του μη στοχασμού, και μας επιτάσσει να φέρουμε σε πέρας ένα νέο θεμελιωτικό εγχείρημα. Η δημοκρατία και ο ολοκληρωτισμός είναι οι δύο ιστορικές παραλλαγές της εκπλήρωσης του πολιτικού υπό τη διπλή κατηγορία του δεσμού και της εκπροσώπησης. Το δικό μας καθήκον αφορά την πολιτική, στον βαθμό που προτάσσει το μη αναπαραστάσιμο το οποίο ενδημεί στις συγκυρίες ρήξης του δεσμού.

[...]

Πρέπει να δεχτούμε ως αξίωμα ότι η αποδεσμευμένη κινητικότητα της  πολιτικής απορρέει από το γεγονός ότι αγγίζει το πραγματικό με όρους τομής, και όχι συνάθροισης. Και από το γεγονός ότι συνιστά μια ενεργό ερμηνευτική σκέψη, και όχι ανάληψη μιας εξουσίας. 

[...] Η θεωρία του καλού κράτους, του νόμιμου καθεστώτος, του καλού και του κακού στο πλαίσιο της κοινοτικής τάξης, της δημοκρατίας και της δικτατορίας δεν άπτεται της πολιτικής παρά διά της πλαγίας οδού του πολιτικού, δηλαδή μέσω του αναπόφευκτου σχηματισμού του μυθοπλαστικού φιλοσοφήματος. [...] Η πολιτική διαδικασία δεν υπάγεται στην τάξη της νομιμοποίησης αλλά της συνέπειας. 


[...] η πολιτική, σε αντίθεση με το πολιτικό που συνιστά ορθομετρικό στοχασμό του κοινωνικού και της εκπροσώπησής του, δεν συναρτάται με το κοινωνικό αλλά τουναντίον εγγράφεται ως εξαίρεση σε αυτό.

Τα σημαντικά για τη μαρξιστική πολιτική γεγονότα δεν υπάγονται στην τάξη της μαζικότητας και του δεσμού, δεν έχουν δομικό χαρακτήρα. Πρόκειται μάλλον για συμπτώματα χωρίς όνομα, για μορφές συνείδησης υπό τον αστερισμό της συνάντησης, για διάττοντα συμβάντα. 

[...]

Καθώς ο Μαρξ έδειξε ότι η διάσταση της πολιτικής είναι μη αναπαραστάσιμη-μη αντιπροσωπεύσιμη, επειδή ακριβώς συνιστά υποκείμενο στην αντιληπτή τάξη του συμπτώματος, είναι ένας στοχαστής της πολιτικής απελευθερωμένος από το πολιτικό, του οποίου και αποκαλύπτει τη μυθοπλαστικότητα. Δεν βασίζεται σε κάποιον κανόνα, αλλά σε ένα συμβαντικό "υπάρχει", στο πλαίσιο του οποίου συναντά ένα πραγματικό, στο αδιέξοδο κάθε νοητής και αναπαριστώμενης τάξης πραγμάτων. Η αλήθεια της πολιτικής βρίσκεται σ' αυτό το "υπάρχειν"* και όχι στον δεσμό της.

----
* "Όταν ο Μαρξ ίδρυσε τον μαρξισμό, η θεμελιώδης αναφορά του ήταν το εργατικό κίνημα [...] Εάν ξαναδιαβάσουμε το Μανιφέστο του κομμουνιστικού κόμματος, αυτό το απολύτως εναρκτήριο κείμενο, θα διαπιστώσουμε ότι ο Μαρξ εκφέρει ρητά τον πολιτικό στοχασμό με βάση την υπόθεση της καθ' ολοκληρίαν ανεξάρτητης ύπαρξης του εργατικού κινήματος. Το σημείο αφετηρίας είναι: 'υπάρχει το εργατικό επαναστατικό κίνημα.' Δηλαδή αυτό που ένα υποκείμενο προσδιορίζει με συμπτωμικούς όρους ως το εμπόδιο όπου αποδεσμεύεται. Είναι επομένως ένα αμιγές "υπάρχειν." Σε συνάρτηση με αυτό ακριβώς το "υπάρχειν" προτείνει ο Μαρξ τις θέσεις του. Έτσι ακριβώς εξηγείται εκείνη αινιγματική διατύπωση ότι 'οι κομμουνιστές δεν αποτελούν ένα διακριτό κόμμα σε σχέση με τα άλλα εργατικά κόμματα.' Οι κομμουνιστές, έτσι όπως θεμελιώνεται η πολιτική ονομασία τους από τον Μαρξ, δεν συσπειρώνονται με βάση αυτή την ονομασία. Δεν είναι μια φράξια που έλκει τη συνοχή της από μια θεωρία. Οι κομμουνιστές είναι μια υπαρκτή διάσταση του συνόλου του εργατικού κινήματος, των 'εργατικών κομμάτων', όπως τα αποκαλεί ο Μαρξ. Το 'κομμουνιστικό κόμμα' είναι ένα γενικό κατηγόρημα των εργατικών κομμάτων. Ο Μαρξ προσπαθεί να απομονώσει και να στοχαστεί αυτό το κατηγόρημα, μέσω του οποίου όλο το πραγματικό του εργατικού κινήματος εκδηλώνεται ως πολιτικό πραγματικό." [Από το ίδιο κείμενο, σ. 67-68].


12 σχόλια:

anonimos είπε...

Dialekse, kirie Badiou i ki akoma kathe zizek: eisai, eite enas dianooumenos tis epoxis pou bazeis oria sti skepsi eite eisai epanastatis - kai ta dio den ginete.... (posa oraia to leei o megalos Kornilios)

RDAntonis είπε...

Τρεις ερωτήσεις στα γρήγορα:

α) Τι εννοείς "βάζεις όρια στη σκέψη;"
β) Ο μεγάλος Κορνήλιος ποιας επανάστασης ηγήθηκε;
γ) Το κείμενο το διάβασες;

anonimos είπε...

"bazo oria sti skepsi" simenei, me dio lekseis xoris na thelo na to platiazo: filosophw - skeftomai.
i epanastasi ston kastoriadi allazei noima kai akribos auto ton kanei megalo.
auto pou leo me to proto mou comment den einai amigis kastoriadiki-(an mou epitrepete) - kritiki ston zizek kai badiou alla mia kritiki genika tis skepsis pou asfiktia.

anonimos είπε...

"βάζεις όρια στη σκέψη" - gia na min to platiaso, me dio lekseis: philosophw - skeftomai.
H epanastasi sto Kastoriadi allazei themeleio, ara kai noima.
Auto pou eipa den itan amigis kritiki me "Kastodiadikes" sferes pros Badiou kai Zizek alla mia kritiki tis skepsis genikotera pou asfiktia me sta oria tou.

RDAntonis είπε...

1. "bazo oria sti skepsi" simenei, me dio lekseis xoris na thelo na to platiazo: filosophw - skeftomai.
Έκνομο συμπέρασμα. Η σκέψη είναι η μόνη πρόσβαση στο ατέρμονο που έχει ο άνθρωπος.

2. i epanastasi ston kastoriadi allazei noima kai akribos auto ton kanei megalo.
Και στον Negri αλλάζει νόημα. Και εδώ που τα λέμε, και στον ΓΑΠ ("η επανάσταση του αυτονόητου"). Και;

3. auto pou leo me to proto mou comment den einai amigis kastoriadiki-(an mou epitrepete) - kritiki ston zizek kai badiou alla mia kritiki genika tis skepsis pou asfiktia.
Ποιανού η σκέψη ασφυκτιά ακριβώς;

anonimos είπε...

1. "Η σκέψη είναι η μόνη πρόσβαση στο ατέρμονο που έχει ο άνθρωπος" - tha mporouse na itan mia eksoxi protasi tis skepsis tou diafotismou. mono mia leksi mas xorizei apo tin protasi sou - anti gia skepsi bale poiisi.
2. pragmati, kai? (simfono).
3. i filosofiki skepsi.

anonimos είπε...

1. "Η σκέψη είναι η μόνη πρόσβαση στο ατέρμονο που έχει ο άνθρωπος" - tha mporouse na itan mia eksoxi protasi tis skepsis tou diafotismou. mono mia leksi mas xorizei apo tin protasi sou - anti gia skepsi bale poiisi. (an kai to "prosbasi" akoma xolenei)
2. pragmati, kai? (simfono).
3. i filosofiki skepsi.

RDAntonis είπε...

1. Και η ποίηση, τουλάχιστον η σημαντική ποίηση,είναι σκέψη. Και ως τέτοια την αντιμετωπίζει μάλιστα ο Μπαντιού, για τον οποίο σχολιάζεις.
2. Και μια εννοιολογική μετατόπιση της αντίληψης του τι είναι επανάσταση δεν σε κάνει "επαναστατικό" vs εγκλωβισμένο στη σκέψη.
3. Δεν γνωρίζω με ποια κριτήρια έχεις εξάγει αυτό το συμπέρασμα. Προφανώς, για μένα, η σκέψη του συγκεκριμένου φιλοσόφου δεν ασφυκτιά, το αντίθετο.

anonimos είπε...

1. "Η σκέψη είναι η μόνη πρόσβαση στο ατέρμονο που έχει ο άνθρωπος" - tha mporouse na itan mia eksoxi protasi tis skepsis tou diafotismou. mono mia leksi mas xorizei apo tin protasi sou - anti gia skepsi bale poiisi. (an kai to "prosbasi" akoma xolenei)
2. pragmati, kai? (simfono).
3. i filosofiki skepsi.

anonimos είπε...

1. "i poiisi einai skepsi" - an kai to katanow diafonw apolita. Tithete omos amesws to erotima ti einai... to ti einai i poiisi akribos den to gnorizw. Tha mporousa mono na po oti i poiisi pote den tha mporouse na einai.

2. to egklobismeno sti skepsi einai i filosofia. mia filosofia pou den autoanereitai egklobizetai sti skepsi.

3. to an asfiktia i oxi as to simperanei o idios me mathimatikes eksisoseis :) oxi emeis... (ego toulaxiston - gia na min pareksigoume)

rdDcom είπε...

«Το τι είναι η ποίηση ακριβώς δεν το γνωρίζω. Θα μπορούσα μόνο να πω ότι η ποίηση ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι»

Μπα, εμένα μου φαίνεται ότι γνωρίζεις καλά και τι είναι τι και τι δεν είναι, και μάλιστα για το ίδιο πράμα («ποίηση») γνωρίζεις και δεν γνωρίζεις ότι είναι και δεν είναι. Σε λένε Κουντς, σε λένε Χαντς, σε λένε Ρουμπελστίλτσκιν; --- Αnon: «Ο διάολος στο είπε, ο διάλος στο είπε», μετά χτύπησε θυμωμένα το πόδι του στη γη και σφήνωσε ως τη μέση. Τραβώντας με τα δυο τα χέρια το αριστερό του πόδι, σχίστηκε μετάσ στα δύο.

Τίποτε άλλο;

omadeon είπε...

ΧΑΧΑΧΑΑ....


"Τιποτε άλλο?"

Μα.... το είπε ΚΑΙ η τηλεόραση!
Δήμο... ΠΩΣ το ξεχνάς αυτό?