Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Alain Badiou-Σεμινάριο της 10ης Απριλίου, 1978 (δεύτερο και τρίτο μέρος)

2.
Τέλος, στο στοιχείο της βιασύνης διακρίνω την εμφιλοχώρηση μιας τοπολογίας στη λειτουργία μιας άλγεβρας. Η συνεκτικότητα του υποκειμένου απορρέει από το γεγονός ότι το υποκείμενο έχει εδραιώσει την αιτία του στο στοιχείο τόσο της αταξίας όσο και της τάξης.

Κι αυτό γιατί ο ηλίθιος ενσαρκώνει μια συλλογιστική αταξία, έτσι δεν είναι;

Όπως λέει ο Μάο: “Είναι έξοχο πράγμα οι ταραχές.”10 Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι εκεί βρίσκεται το μυστικό της συνεκτικότητας.

Παρ’ όλα αυτά, αν η βιασύνη δεν μπορεί να εξαχθεί ως συνέπεια του αλγόριθμου, αν — όπως υποστηρίζει ο Λακάν — δεν υπάρχει καθαρά λογική λειτουργία της βιασύνης, λόγω του ότι η λειτουργία της είναι τοπολογική, τότε με ποιο τρόπο πρέπει να προσδιοριστεί η δυνατότητά της;

Αν το βήμα του άλλου είναι εκείνο που με παρωθεί στη δυσπιστία, υπενθυμίζοντάς μου το γεγονός ότι ίσως κατέχει μια διαφορετική δύναμη από ό,τι εγώ, αυτό οφείλεται στο ότι δεν το σκέφτηκα νωρίτερα, στο ότι μου ήταν αδύνατο να το σκεφτώ.

Πώς θα μπορούσα, άλλωστε, να το κάνω, αφού η έκταση της διαφοράς μου από τον άλλο, καθοριζόμενη τοπολογικά, δεν υπάγεται σε κανένα σταθερό χρονικό μέτρο, αφήνοντάς με πάντοτε σε απορία, όσον αφορά το αν και κατά πόσο ο καθ’ υπόθεση ηλίθιος κινδυνεύει να χαθεί ακόμα και στις πιο απλές συλλογιστικές υποθέσεις;

Κατά την πρώτη στιγμή της συλλογιστικής μου παύσης, η πεποίθηση για τις διαφορετικές δυνάμεις που εμπλέκονται δεν μου χρησιμεύει σε τίποτα, λόγω του ότι είναι αδύνατο να υπαχθεί σε οποιαδήποτε έλλογη αποτίμηση της εν χρόνω εγγραφής της.

Συνεπώς, είναι σωστό να ξεκινήσω μόλις έχω ολοκληρώσει τον R3, έτσι ώστε η λογική των γειτνιάσεων να λειτουργεί μόνο σε συνάφεια με τα βήματα του άλλου.

Λαμβάνουμε ως δεδομένο ότι η λογική των γειτνιάσεων είναι αναπόσπαστη από το πραγματικό. Η βιασύνη, η οποία δεν συνάγεται λογικά από το συμβολικό, συνιστά την τροπικότητα με την οποία το υποκείμενο υπερβαίνει το συμβολικό, αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο του πραγματικού.

Κατ’ αρχάς, το πραγματικό της κίνησης του άλλου, αντί να με κάνει να επιταχύνω, με κάνει να σταματώ.

Αλλά, ουσιαστικότερα, το πραγματικό ορίζει το διακύβευμα, δηλαδή, το ίδιο το υποκείμενο ως ελεύθερο υποκείμενο.

Βιάζομαι για τον απλό λόγο ότι το να είμαι ο πρώτος που θα εξέλθει είναι το μόνο πραγματικό που έχει σημασία. Η πράξη έχει το προβάδισμα έναντι του συλλογισμού.

Βλέπετε, σ’ αυτό το προβάδισμα έγκειται το όλο μυστικό της υποκειμενοποίησης. Όταν ξεσπά η λαϊκή εξέγερση, αυτό δεν οφείλεται ποτέ στο ότι έφτασε η υπολογίσιμη στιγμή της εξέγερσης, αλλά στο ότι δεν αξίζει πλέον να κάνεις οτιδήποτε άλλο απ’ το να εξεγερθείς. Είναι αυτό που έλεγε ο Λένιν: υπάρχει επανάσταση όταν ‘οι από κάτω’ δεν θέλουν να συνεχίσουν όπως πριν και είναι πλέον πασιφανές ότι αξίζει περισσότερο να πεθάνεις όρθιος παρά να ζεις με το κεφάλι σκυμμένο.11

Το ανέκδοτο μάς αποκαλύπτει ότι αυτό το οποίο υποκειμενοποιεί είναι η αναστολή ενός αλγόριθμου και όχι η ενεργοποίηση του.

Όσο για την υποκειμενική διαδικασία, ο ρόλος της εξαντλείται στην ανασύσταση της αλληλουχίας από τη σκοπιά της αναστολής. Δεν συνίσταται ποτέ στη διαιώνιση του αλγόριθμου, διότι η είσοδος της δύναμης στη σκηνή καταλύει τον νόμο στον οποίο η δύναμη οφείλει το ότι παραμένει στη θέση που της έχει αντιστοιχηθεί.

Το ίδιο συμβαίνει και με το κόμμα, η πολιτική συνεκτικότητα του οποίου αλλάζει αμετάκλητα μέσω της δοκιμασίας της μαζικής εξέγερσης.

3
Η βιασύνη είναι διαιρέσιμη.

Μπορώ να εξέλθω, χωρίς καν να χρειαστεί να λάβω υπόψη την ποιοτική διαφορά του άλλου, αφενός μεν επειδή το πραγματικό μου ασκεί αφόρητη πίεση, αφετέρου δε επειδή ο χώρος της τοπολογικής αυθεντίας είναι ανύπαρκτος. Λόγω τού πάθους μου για την ελευθερία μπορώ να εμπιστευτώ την τύχη μου στον συντομότερο αλγόριθμο και να μην να ανεχτώ καμία αναστολή.

Συμβαίνει κάπως έτσι: κατακυριευμένος από το πραγματικό, που αποκτά τη ζωτική σημασία του διακυβεύματος, επικαλούμαι αποκλειστικά τον νόμο, που όμως αποτυγχάνει να με στηρίξει μέχρι τέλους.

Αν παρακάμψω το αμφίσημο μήνυμα της αναχώρησης του άλλου, τρέχοντας ασθμαίνοντας προς την έξοδο, χωρίς όμως να αξιολογήσω την διαιρέσιμη σημασία αυτού του μηνύματος, τότε χωρίς αμφιβολία υποκειμενοποιώ, αλλά αποκλειστικά και μόνο βάσει των επαγωγών μιας άκαμπτης και άψυχης άλγεβρας. Προσκολλώμαι επίμονα στον R3, παραβλέποντας τη λογική των γειτνιάσεων.

Από μια άλλη άποψη, αναγνωρίζουμε εδώ την αγωνία, την σημαντική αυτή έννοια την οποία έχουμε ήδη παρουσιάσει.

Υπό το πρίσμα της συναφούς υποκειμενικής διαδικασίας ο δεσμοφύλακας θα εμφανιστεί ως εκείνος που κρατάει το κλειδί της ίδιας μου της ύπαρξης. Προς το μέρος του τρέχω ασυλλόγιστα επαιτώντας την απελευθέρωσή μου. Αν όντως ο κρετίνος συλλογιζόταν με βάση τον R2, το γεγονός ότι εξαιτίας του θα κατέληγα πάλι πίσω από τα κάγκελα θα έκρυβε μια θλιβερή αλήθεια.

Η αγωνία (ως υποκειμενοποίηση) επικαλείται το υπερεγώ (πράγμα που αντιστοιχεί στην υποκειμενική διαδικασία).

Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή της βιασύνης, η οποία βρίσκει στήριγμα σε μια στρατηγική προεικόνιση, χωρίς όμως να καταλήγει στη θεμελίωση βεβαιότητας. Στη δεδομένη περίπτωση, αποκτώ στιγμιαίο προβάδισμα στοιχηματίζοντας πάνω στο πραγματικό.

Αν για παράδειγμα, σκεφτώ, ως τοπολόγος, ότι οι ανταγωνιστές μου είναι λίγο πολύ ισάξιοί μου, τότε ο μόνος τρόπος να ξεφύγω είναι να μην περιμένω μέχρι το τέλος της συλλογιστικής διαδικασίας, την οποία, διαφορετικά, θα ολοκλήρωναν την ίδια στιγμή με μένα. Τότε λογαριάζω ότι το πιθανό αναποφάνσιμο της έκβασης είναι εκείνο από το οποίο πρέπει να λυτρωθώ στη βάση μιας θεμελιώδους υποκειμενικής πίστης στο ότι ο συλλογισμός μου θα ολοκληρωθεί ενώπιον του διευθυντή της φυλακής.

Στο κάτω-κάτω, αυτό και μόνο έχει σημασία.

Η νίκη ανήκει σ’ εκείνον που καταφέρνει να πάρει το πάνω χέρι κάνοντας λογαριασμούς στο γόνατο.

Έχουμε ήδη συναντήσει αυτή την ξαφνική ταλάντευση μέσω της οποίας αναλαμβάνω τον κίνδυνο του πραγματικού, χωρίς όμως να καταφεύγω στην αμετακίνητη χρονικότητα του νόμου: το όνομά της είναι θάρρος.

Οι δύο γενολογικές μορφές της υποκειμενοποίησης είναι η αγωνία και το θάρρος.

Προσέξτε ότι η πράξη παραμένει η ίδια. Η βιασύνη είναι η μορφή του Ενός που αντιστοιχεί στη σχάση αγωνίας/θάρρους. Αλλά οι δύο αυτές υποκειμενικές τροπικότητες αντιδιαστέλλονται μεταξύ τους, στο μέτρο που η αγωνία παρακωλύει τη λειτουργία ενός άκαμπτου νόμου υπό τη δράση ενός πλεονάσματος του πραγματικού, ενώ το θάρρος στοιχηματίζει στο πραγματικό υπό τη δράση ενός προεικονισμένου υπολογισμού.

Στην περίπτωση δε μιας θαρραλέας υποκειμενοποίησης, ο διευθυντής της φυλακής δεν είναι εκείνος από τον οποίο προσδοκώ τη σωτηρία μου. Θα πρότεινα μάλλον ότι η πλεονασματική μου σχέση έναντι κάθε υπολογισμού, ό,τι δηλ. διακινδυνεύω στοιχηματίζοντας πάνω στο πραγματικό, κατισχύει του ίδιου του νόμου. Η πίστη είναι εκείνη που με επαναφέρει στον εαυτό μου, εφόσον θα έχω πλέον αποκτήσει την πεποίθηση ότι στο απώτερο μέλλον η υποκειμενική διαδικασία θα ανασυνθέσει ένα κόσμο στον οποίο ο νόμος οφείλει να μαραζώσει.

Το θάρρος επικαλείται τη δικαιοσύνη.

Είναι κατ’ αυτόν τον τρόπο που οι δύο υποκειμενοποιητικές εκδοχές λαμβάνουν τα ονόματά τους, σε συνάρτηση δηλαδή προς τη διττή υπόσταση της υποκειμενικής διαδικασίας.

Υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις έννοιες (αγωνία, θάρρος, δικαιοσύνη, υπερεγώ), δύο χρονικότητες (υποκειμενοποίηση, υποκειμενική διαδικασία), και δύο τροπικότητες: η τροπικότητα ψ, η οποία συνδέει την αγωνία με το υπερεγώ, και η τροπικότητα α, η οποία συνδέει το θάρρος με την δικαιοσύνη.

Κατά το μέτρο που συνιστά τοπολογική διασάλευση μιας άλγεβρας, το υποκείμενο υλοποιείται στην πράξη ως σχάση των τροπικοτήτων ψ και α.
------
Σημειώσεις (του Bruno Bosteels)
[10] Πρόκειται για αναφορά στη διάσημη ρήση με την οποία ο γέρο-Μάο συνήθιζε να αναφέρεται στην διεθνή κατάσταση κατά τη διάρκεια της Πολιτισμικής Επανάστασης. Δημοσιεύτηκε στην Renmin Ribao (Λαϊκή Καθημερινή) στις 9 Νοέμβρη 1967: “Υπάρχει μεγάλη αναταραχή κάτω απ’ τον ουρανό και η κατάσταση είναι έξοχη” [Tianxia da luan, xinghsi da hao]. Η κινεζική έννοια της “αταξίας”, luan, που μπορεί επίσης να αποδοθεί ως “οχλήσεις”, “αναταραχές”, ή “χάος”, συνήθως αποδίδεται ως “ταραχές” [troubles] στα γαλλικά.
[11] Πρόκειται, πιθανότατα, για αναφορά στο φυλλάδιο του 1920 του Λένιν, Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού, στον τόμο 31 των Απάντων του: “Ο βασικός νόμος της επανάστασης, ο οποίος και έχει επικυρωθεί από όλες τις επαναστάσεις και κυρίως από τις τρεις ρωσικές επαναστάσεις του 20ου αιώνα, είναι ο εξής: για να λάβει χώρα μια επανάσταση δεν είναι αρκετό για τις εκμεταλλευόμενες και καταπιεζόμενες μάζες να συνειδητοποιήσουν το ανέφικτο του να συνεχίσουν να ζουν με τον παλιό τρόπο και να ζητήσουν αλλαγές· για να λάβει χώρα μια επανάσταση είναι βασικό να μην μπορούν οι εκμεταλλευτές να ζήσουν και να διοικήσουν με τον παλιό τρόπο. Μόνο όταν οι “κατώτερες τάξεις” δεν θέλουν να ζήσουν με τον παλιό τρόπο και οι “ανώτερες τάξεις” δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν με τον παλιό τρόπο μπορεί να θριαμβεύσει η επανάσταση.”

47 σχόλια:

RDAntonis είπε...

Αναμένοντας τις μεταφραστικές διορθώσεις του Δήμου αφού δει και ο ίδιος το γαλλικό κείμενο, να πω ένα πράγμα: Τα σεμινάρια της 3ης και της 10 Απρίλη είναι υποδείγματα μεθοδολογικού συνδυασμού (μαθηματικής) Λογικής, ψυχανάλυσης και πολιτικής θεωρίας, σπουδαίας σημασίας και από τις τρεις αυτές οπτικές γωνίες. Είναι δύσκολα, όπως δύσκολη στην ουσία της και όχι στο φαίνεσθαι είναι η σκέψη του Μπαντιού. Αλλά αξίζουν επανειλημμένες αναγνώσεις και προσπάθεια κατανόησης όσο λίγα πράγματα.

rdDcom είπε...

Εύγε - θα αρχίσω την επιμέλεια σε λίγο - και ελπίζω αργά το βράδυ να είναι έτοιμο.
---
Δ.

rdDcom είπε...

Τετέλεσται! Γράψαμε ιστορία! ;-)
----
Στην παρἀγραφο «Οι δύο γενολογικές μορφές της υποκειμενοποίησης...» και στην επόμενη ο Bosteels αντιστρέφει λανθασμένα τα ζεύγη (ό,τι αναφέρεται στο αγγλικό κείμενο για την αγωνία αφορά το θάρρος και vice versa).

Τι ιστορία, έπος!

rdDcom είπε...

στην ανασύσταση της αλληλουχίας--> εναλλακτικά «στην καθ' υπόταξη επανασύνταξη από την σκοπιά της αναστολής». Είναι περίεργη η φράση που χρησιμοποιεί ο Μπαντιού (recomposer la consécution)=«ανασυντάσσω την υποτακτική σύνδεση», υπόταξη (enchainment). O Bosteels μεταφράζει απλώς «recomposition of the consequences».

rdDcom είπε...

Έχω κρατήσει τις προηγούμενες εκδοχές των κειμένων για μελλοντική reference - αν τυχόν έχεις αντιρρήσεις στα σχόλια ή με μέιλ. -Τα λέμε το βράδυ.

rdDcom είπε...

http://www.liberation.fr/monde/01012312914-la-tunisie-se-souleve-ben-ali-reste-sourd
Στην Τυνησία εξακολουθεί να γίνεται ο χαμός από τις 17 Δεκ., γενικευμένη εξέγερση με νεκρούς, ο «Πρόεδρος» (Zine el-Abidine Ben Ali) μιλάει για κουκουλοφόρους και ξένους δάκτυλους (μάλλον διανέμονται φυλλάδια για τις κυβερνητικές ανακοινώσεις από τις Βρυξέλλες)

Susan είπε...

Δεν διάβασα με προσοχή ακόμη το σεμινάριο, αλλά επειδή με ταλανίζει κάτι αναφορικά με τον Μπαντιού που τώρα έχω ξεκινήσει να μελετώ, επιτρέψτε μου να ρωτήσω κάτι εδώ. Κριτικές του έχουν προσάψει μια μορφή ντεσιζιονισμού ή ακόμη και ανθρωποκεντρισμού. Εσείς πώς θα αναιρούσατε αυτή την κριτική; Αν την αναιρούσατε βέβαια.

rdDcom είπε...

Πρέπει να αποχωρήσω, θα επιστρέψω το βράδυ, η κατηγορία ανθρωποκεντρισμού είναι εντελώς αβάσιμο εφόσον ο «άνθρωπος» στον Μπαντιού είναι εκείνος που έχει τεθεί στην υπηρεσία των αγαθών (Λακάν) -δες τη διακωμώδηση στο απόσπασμα από τον Αμέντ Φιλόσοφο (Σκετς -Πολιτική)
--
Για το άλλος σκέλος της ερώτησης, έχουμε μιλήσει στο παρελθόν, αλλά για περισσότερα το βράδυ.

RDAntonis είπε...

Κι εγώ λέω, γιατί δεν βγαίνει νόημα εκεί;-)

Εύγε, μπράβο και ζήτω! Μια λεπτομέρεια μόνο: στο "μην να ανεχτώ ", το "να" περισσεύει.

RDAntonis είπε...

Είμαι ευγνώμων, καμμία αντίρρηση.

Susan είπε...

Μάλλον με την έμφαση που δίνει στο συμβάν προσπαθεί να απαλλαγεί από το ντεσιζιονισμό

rdDcom είπε...

Το ζήτημα του ντεσιζιονισμού ανακύπτει σε συνάρτηση με τη φύση του κανόνα δικαίου καθώς επίσης και της γλωσσικής «τάξης» [«Είναι» στον Μπαντιού]. Για παράδειγμα, ο κανόνας/λόγος μπορεί να θεωρηθεί ως εντολή (πβ. επιτελεστικότητα) ή ως «καθολικεύσιμη» κρίση η οποία δύναται να ικανοποιήσει τα «συμφέροντα» των αποδεκτών της (Χάμπερμας).

Εφόσον ο Μπαντιού δεν εκκινείται (αλλά αντίθετα απορρίπτει) το παράδειγμα του κανόνα (ό,τι υπαινίσσεσαι όσον αφορά το συμβάν), η μομφή του ντεσιζιονισμού είναι άτοπη.

Susan είπε...

Ωραία.
Thanks

rdDcom είπε...

Αν μπορείς δες το «Moral Consciousness & Communicative Action», (1983/90) Habermas, σελ. 54-55 Στον Χάμπερμας οι άνω κατηγορίες είναι λίγο πολύ ανάκατες, αλλά νομίζω ότι τα αποσπάσματα εκεί είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικά.

stef είπε...

Υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις έννοιες (αγωνία, θάρρος, δικαιοσύνη, υπερεγώ), δύο χρονικότητες (υποκειμενοποίηση, υποκειμενική διαδικασία), και δύο τροπικότητες: η τροπικότητα ψ, η οποία συνδέει την αγωνία με το υπερεγώ, και η τροπικότητα α, η οποία συνδέει το θάρρος με την δικαιοσύνη.


Όντας η τοπολογική ανατροπή μιας άλγεβρας, το υποκείμενο πραγματώνει τον εαυτό του δια της πράξης του διαχωρισμού της τροπικότητας ψ από την τροπικότητα α.

...καλό.


τι κρατάω από το παραπάνω?

1. ο χρόνος δεν έιναι έννοια. ο χρόνος δεν περιγράφει και δεν περιγράφεται. ο χρόνος είναι το σκηνοθετικό μοτέρ της λειτουργίας.

2.τι λειτουργεί ο χρόνος? μια μηχανή, το 'σύστημα', μια αρχική σύληψη. ένα πραγματικό σχεδιασμένο. Μια πραγματικότητα σαν βουβή ταινία. O χρόνος είναι το σφάγιασμα της πραγματικότητας.

3.Αν ήταν ο χρόνος έννοια ποια έννοια θα αντιστοιχούσε στον απέναντι πόλο?
η κατα-νόηση.
μια εξωτερική λειτουργία με βάση τον σεβασμό στον άλλον και σε κάτι κοινο. Προυπόθεση αυτού, το κοινό να είναι και υπαρκτό, πραγματικά κοινό και εξίσου πολύτιμο για όλους.
Παραδόξως αυτό το πραγματικά κοινό και πολύτιμο για όλους είναι πάντα εκεί. Δεν έχει την ανάγκη καμμίας θεωρίας. ούτε άσκησης. έχει ανάγκη άχρονης λειτουργίας (εφόσον ο χρόνος είναι τέτοιος)
Ο Κομμουνισμός είναι ο αγώνας για το community, το εμείς, το μέρος που οι έννοιες αγωνία , θάρρος δικαιοσύνη, υπερεγώ έχουν θέση στον πραγματικό χρόνο, τον χρόνο ζωής.
καμμία σχέση με τον άλλο χρόνο.

4.όσο ο Ζίζεκ περιφέρει τα αδιέξοδά του (σε απαράδεκτο αισθητικά βαθμό ... σε αποκαρδιωτικό βαθμό) στον ίδιο βαθμό το κάνει και ο Μπαντιού. Το μόνο που τον σώζει μονίμως είναι ο σεβασμός στο χρόνο και τη λειτουργία του.
Η συνθηκολόγηση με αυτόν, η παραδοχή πως ο χρόνος είναι δεδομένος. Επίσης το στρογγυλοκάθισμα επί του χρόνου. Στο ρήγμα που ο χρόνος υπάρχει. 'Οχι η θέση στην άλλη όχθη.
Λέξεις που μου έρχονται για την θεώρηση: σκεύος. Άψυχο. Μηχανικό, μη πραγματώσιμο - πραγματωποιημένο. Καιάδας.

Every thought has its own way of keeping its flavour,
like a gum for the brain to chew on
Compatible allies and as dead as a dice
it's the thing between nowhere and the opposite side
It's the something hidden behind the eloquent surface
father of fuckups you did it on purpose!

Oh they say that time presses
but time isn't pressing
it's just a figure for motion and emotional unrest
It's a matter of seeing and of being seen
as far as I'm concerned time is the state of my 
jeans

Ο ζίζεκ έχει βάλει ένα περίεργο ρολόι στον κώλο του και τον τρέχει. Είναι ήρωας... είναι παιδί. Κανείς όμως δεν τείνει το χέρι να τον σώσει. Κυνικοί μόνο τον παρακολουθούν στην αρένα και τον πετάνε στα λιοντάρια.

5.Ο σύγχρονος φιλόσοφος σε έναν κόσμο που τα πάντα είναι μετρήσιμα πραγματικά μου φαίνεται πως φλερτάρει με την Θεολογία. Σκεπτόμενος ακίνητος χωρίς θεολογικό υπόβαθρο, έχει την ανάγκη για να επιβιώσει να χρησιμοποιεί βουντού.

rdDcom είπε...

Όπου χρόνος να διαβάζεις «φορές/μετρικοί πόδες» (μουσικός, άλλωστε, δεν δηλώνεις;) - στους «υπότιτλους» των δύο σεμιναρίων γίνεται λόγος για «μετρική», ο «χρόνος» συνδέεται με παύσεις και την «αναστολή», κ.λπ. Τώρα, όπως μάλλον καταλαβαίνεις, οι παρατηρήσεις σου περί «χρόνου» είναι ασυνάρτητες, τουλάχιστον στα ερμηνευτικά πλαίσια του σεμιναρίου.
---
Για Bartleby, που ρώτησες, νομίζω ήταν μια δυο φράσεις στο άρθρο του Ντουζίνα στην Guardian. Αλλά, «φιλική» υπόδειξη, μην σπαταλάς άδικα τον «χρόνο» σου με κείμενα από τον εν λόγω κύκλο.
---
Τέλος, όσον αφορά την αρένα των λεόντων, ελάχιστα με ενδιαφέρει η κατάληξη των «διασημοτήτων» ζιζέκειου βεληνεκούς. Ο «κριτικός» της Leit-κουλτούρας μπορεί κάλλιστα να γυρίσει το sequel του «Sunset Boulevard» πρωταγωνιστώντας ως Norma Desmond με boa και ψόφιες μαϊμούδες, οι απολαβές ίσως να είναι καλύτερες σε σύγκριση με όσα του αποφέρουν τα φιλοσοφικά του πονήματα.
----

RDAntonis είπε...

@Stef: Είπα ότι το κείμενο είναι δύσκολο. Έχει απαιτήσεις. Έχεις ένα διαισθητικό κριτήριο αξιόλογο, αλλά δυστυχώς δεν φτάνει αυτό για να διαλεχθείς με το κείμενο αυτό. Νομίζω ότι ένας πλάγιος και αρκετά εύληπτος τρόπος για τις δύο αυτές διαλέξεις είναι να πει κανείς το εξής: Ο Μπαντιού ξαναγράφει την παραβολή του σπηλαίου του Πλάτωνα (ένας κρατούμενος στη σπηλιά ξεφεύγει και ανακαλύπτει την αλήθεια της Ιδέας, κλπ) μέσω παρέκβασης Λακάν. Η χρονικότητα --που υπάρχει επίσης στην παραβολή του σπηλαίου ως πριν, κατά τη διάρκεια, μετά την έξοδο--έχει όντως κεντρική σημασία, με όρους όμως προεικόνισης, αναδρομής και αναστολής: ο χρόνος εδώ είτε προτρέχει του εαυτού του (προεικόνιση), είτε γυρίζει πίσω (αναδρομή), είτε αναστέλλεται. Με άλλα λόγια δεν κυλά ποτέ απλά μπροστά, με τρόπο γραμμικό.

Συμφωνούμε σε αυτό;

rdDcom είπε...

Δεν είναι προφανές εδώ αλλά, κατά τη γνώμη μου, η κύρια θεματική των σεμιναρίων είναι αυτή του «εχθρού» και όχι του χρόνου: η αγωνία μετατρέπεται σε θάρρος, όταν ο εχθρός παίρνει μορφή=δεσμοφύλακας (είμαι κρεβατωμένος σήμερα, δεν μπορώ να είμαι πιο σαφής,[1] απλά να σημειώσω ότι ένα κωμικό σκετς από Αμέντ [με τίτλο Υποκείμενο ΙΙ] επεξεργάζεται το ίδιο θέμα).

[1] Έχω μεταφράσει κάποια αποσπάσματα για τον εχθρό [νομίζω στην «αδυνατότητα», και σε ένα από Πλάτωνα, όπως επισημαίνεις]. Από άποψη έρευνας, η κατηγορία του «φίλου» δεν έχει κεντρική θέση στον Μπ. Ομοίως και του χρόνου [το συμβάν ναι μεν θεμελιώνει ένα νέο χρόνο, αλλά στα δυο σεμινάρια η θεματική δεν είναι αυτή του συμβάντος, αλλά της τοπολογίας/άλγεβρας της θέσης του υποκειμένου].

stef είπε...

βασικά να ζητήσω συγγνώμη για το πράγμα αυτό που έγραψα. πρόκειται για μια τυχαία σουρεαλιστική σύνθεση μεταξύ της διάλεξης του wolff που εντοπίζει το πρόβλημα της πολιτικής στην μανατζερική ιδιότητα των πολιτικών υπέρ της αστικής τάξης και μιεα με καθαρά μαθηματικούς υπολογισμούς υπάρχουσα απτή λύση (με νούμερα δείχνει πως υπάρχουν ικανές και εφαρμόσιμες λύσεις στο υπάρχον φορματ της πολιτικής ανέπαφα) / μια κατανόηση του αποσπάσματος που πήρα από το κείμενο η οποία περιγράφει τη διαδικασία την οποία ακολουθεί το υποκείμενο για την πραγμάτωσή του (διαχωρισμός του διπόλου θάρρος - δικαιωσύνη, αγωνία - υπερεγώ) κάποιες σκέψεις με βάση την pop στάση του Μπαντιού και του Σλαβόι, το ρίσκο κοινωνικού αυτισμού στο οποίο εκτίθεται ο διανοούμενος και την χρησιμότητα της σκέψης όλα αυτά σε ένα κείμενο-μαγκαζίνο που ούτε εγώ μπορώ να καταλάβω απολύτως τι λέει ή να το στηρίξω. Δεν είχα νετ κι εχτές και δεν μπορούσα να δω τι γράψατε, αν το ανεβάσατε κλπ.. δεν περίμενα να ανεβεί σοβαρά τώρα τα είδα. Δήμο εσύ έχεις μονίμως τρελλά νεύρα, δεν καταλαβαίνω πέρα και πάνω από τον σουρεαλισμό μου την απολυτότητά σου.
Αντώνη το κατάλαβα το κείμενο απολύτως, περιγράφει διαδικασίες που καταννοώ απόλυτα , μπορώ να ανάγω απευθείας σε κατανοητά πραγματικά λειτουργικά παραδείγματα. Δεν το βρίσκω δύσκολο να το κατανοήσει κανείς, δύσκολο να ακολουθήσει τις παιδαγωγικές του ποιότητες περισσότερο. Συμφωνούμε για την τροπικότητα του χρόνου στο κείμενο, δεν θα ασχοληθώ με τη σειρά διαλέξεων σαν αναγνώστης σας, έσω σίγουρος, δεν τη βρίσκω ενδιαφέρουσα.
Δήμο, θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου.
Αντώνη, αν κάτι δεν έχω και δεν είχα ποτέ καθόλου, είναι διαίσθηση. Δανεική διαίσθηση είναι. το μέρος στο οποίο πολλές φορές μπαίνω για να γράψω εδώ δεν είναι δικό μου, κρατάει μια απόσταση ασφαλείας από αυτό που σκέφτομαι, καταλαβαίνω ή θέλω να πω εξ 'ού και οι ασυναρτησίες. Κάποια Νετσόσιαλ-τρόλ διαταραχή είναι, δεν μου έιναι καν λειτουργική στην καθημερινότητα και θα την ξεπεράσω!

Τέλος πάντων δεν τα λέω για να στηρίξω αυτό το πράγμα που έγραψα, ούτε εγώ δεν αντέχω να το διαβάσω , έχετε δίκιο. Συγγνώμη...

omadeon είπε...

@stef
Δεν το ήξερα αυτό το τραγούδι, γκούγκλισα μια φράση και το βρήκα όμως
http://www.absolutelyrics.com/lyrics/view/deus/w.c.s._,28first_draft,29/
http://www.youtube.com/watch?v=b9foH_OeITA

Οι στίχοι είναι όλα τα λεφτά, η μουσική δεν μου είπε και τίποτα.
Ως πρώην ροκάς και νυν... τρανσάς με ροπές προς industrial/cybergoth
Λυπάμαι που θα σε απογοητεύσω αλλά... δεν ακούω τέτοια (χαχαχα).

Δεν ειναι κακό το σχόλιό σου καθόλου.
Ο άδολος και ελεύθερος συνειρμός είναι καλό πράμα, αξιοπρεπές και όχι τρολιά.

Πάντως το κείμενο του Μπαντιού το διάβασα 2 φορές και... κατάλαβα 20%!

omadeon είπε...

Αν και θα κάνω... δεύτερη φορά κι εγώ σχόλιο off-topic,
δεν συμφωνώ με τα περί Wolff
...της διάλεξης του wolff που εντοπίζει το πρόβλημα της πολιτικής στην μανατζερική ιδιότητα των πολιτικών υπέρ της αστικής τάξης και μιεα με καθαρά μαθηματικούς υπολογισμούς υπάρχουσα απτή λύση (με νούμερα δείχνει πως υπάρχουν ικανές και εφαρμόσιμες λύσεις στο υπάρχον φορματ της πολιτικής ανέπαφα)
Ικανές και εφαρμόσιμες λύσεις υπάρχουν, αλλά ΚΑΘΟΛΟΥ απτές στο υπάρχον φορμάτ της πολιτικής. ΣΙΓΑ μη φορολογήσουν 10% τους πλούσιους τα... τσιράκια τους οι Αμερικάνοι πολιτικοί. Για να καταλάβεις πόσο ριζοσπαστικός είναι ο Wolff πρέπει να δεις βιβλία του, ένα από αυτά (που έχω) είναι μελέτη διαφορετικών μορφών... κομμουνιστικής κοινωνίας, οργανωμένης βάσει micro-economic structures.

Με λίγα λόγια ΣΙΓΑ μην αρχίσει και μας ξυνίζει και μας βρωμάει ο Γουλφ επειδή δεν σηκώνει παντού το ίδιο κόκκινο πανί. Αυτό... το κρατάει για ώρα επαναστατική.

RDAntonis είπε...

Εγώ σε πάω και το ξέρεις. Μην απολογείσαι.

Α, και τον Γουλφ συμπαθώ, έχει ωραίο στυλ.

stef είπε...

thanks ρε παιδιά ... με συνκινεί σοβαρά η συμπαράσταση στα τρικυμιώδη εννοιολογικά μου... ιδιαίτερη η σχέση με deus, είχαν πάντα αυτό τον ιδιαίτερο αέρα που ο Αντώνης είμαι σίγουρος καταλαβαίνει και είχαν και πολύ καλή σιωπηλή παράλληλη σχέση με το παρελθόν μου. Μας έχουν συνδέσει ωραία, ένας γνωστός μου έχει παντρέψει και τον barman για gossip, μια φίλη μου τον έχει φιλήσει στο decadence, εγώ έπαθα σφοδρή πλάκα με τους δίσκους τους πρόπερσι ενώ τους είχα για μέτριους στην ώρα τους! Είδα κι ένα βίντεο απο τελευταία συναυλία και με έπιασε η ψυχή μου με την μεταμόρφωσή τους στο χρόνο. αυτό που λένε 'ασίγαστο πάθος' το αντίθετο ακριβώς πάθανε... time is not the state of his jeans τελικά. Το κομμάτι αυτό είναι ίσως το πιο σοκαριστικό τους στιχουργικά, ασύλληπτο να συναντάς τέτοιο πράγμα σε 'ροκάδικο' κομμάτι omadeon... ο Wolff γενικά σε πορώνει... σε φέρνει με 3 πράγματα και το expertise που φέρει στο φως της μέρας, έτοιμο να αναλάβεις δράση! 'δεν είναι δυνατόν να κοιμόσουν τόσο καιρό για τόσο απλά πράγματα... αλλά ποτέ δεν είναι αργά!' φοβερός κόκκινος new age γκουρού όπως θα έλεγαν κάποιοι. Το οτι σας πάω κι εγώ, δεδομένο... και εσείς το ξέρετε. Οτι γράφω κατα τεράστιο βαθμό άκαιρες αν όχι άστοχες μαλακίες επίσης δεδομένο, κι εγώ το ξέρω!
καλά να 'μαστε καλά, να χουμε την υγειά μας να γράφουμε και να διαβάζουμε βρε αδερφέ και τα υπόλοιπα έρχονται!
είναι μια συγκινητική στιγμή στο rd...!

stef είπε...

κάτι άλλο, μιας και μιλάμε για διαταραχές και ψυχολογικά.. το κυριότερο που κουβαλάω - βγάζω εδω μέσα είναι μια απίστευτη ενοχή που είχα και έχω για το γεγονός πως δεν έζησα τίποτα σχεδόν από το Δεκέμβρη του 08. Είχα την διαρκή αίσθηση κατά την διεξαγωγή του οτι θα ήταν καθοριστική εμπειρία και αργότερα πως έχασα πολλά και ανεπιστρεπτί. Δεν τα έζησα γιατί ήμουν εγκλοβισμένος και διαλυμένος στη χειρότερη σχέση της ζωής μου. Και παει ... Τα sequels είναι ότι χειρότερο, έχω αναρωτηθεί αν θα κυλούσαν διαφορετικότερα αν ήμουν τότε (τον Δεκέμβρη) κι εγώ στο σωστό μέρος, τον σωστό χρόνο (επιτέλους).
Κατά τα άλλα γενικώς περιμένουμε, όλοι κι εγώ ο ίδιος ένα άρα (και σε προσωπικό και γενικό επίπεδο τελικά -συνολικά) και μία αλλαγή - όχι πιθανότατα σφοδρή, αλλά αλλαγή. Μπορεί τελικά μ'αυτά και μ'αυτά να είναι τα γηρατειά.

RDAntonis είπε...

Stef, έγραψες ένα σχόλιο το οποίο θεωρώ αρκετά προσωπικό για τη ζωή σου και δεν εμφανίζω μέχρι να το ξανασκεφτείς και να μου πεις αν θέλεις να εμφανιστεί.

omadeon είπε...

Μα... φυσικά και ΕΙΧΕ αξία εκείνο το σχόλιο - τουλάχιστον σε μένα πρόσφερε και ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις, ενώ... δεν ήταν εκτός θέματος, απλώς χειμαρρώδες.
Και με έβαλε να σκεφτώ κάποια πράματα, ιδίως με το τελευταίο που είπες, το εξής (ξαναγυρίζοντας σε "on-topic mood"):

5.Ο σύγχρονος φιλόσοφος σε έναν κόσμο που τα πάντα είναι μετρήσιμα πραγματικά μου φαίνεται πως φλερτάρει με την Θεολογία. Σκεπτόμενος ακίνητος χωρίς θεολογικό υπόβαθρο, έχει την ανάγκη για να επιβιώσει να χρησιμοποιεί βουντού.

Πρώτα-πρώτα, δηλώνω ότι το βρίσκω γενικά (και ενστικτωδώς) σωστό, αυτό! Μόνο που... όταν ξανα-σκέφτηκα τον Μπαντιού (και τη δική μου δυσκολία να τον καταλάβω) κατέληξα:

1) "Magic is only a name for what is not completely understood" - είπε κάποιος...

2) Η μαγεία ή βουντού, που λες, αφορά (κυρίως) τη γλώσσα και την ορολογία.

3) Εκείνο που αφορά λοιπόν τον Μπαντιού, που... χάρις στο δικό σου σχόλιο συνειδητοποίησα προ ολίγου (χεχε) είναι ότι...

Το μεγάλο πλεονέκτημα του Μπαντιού (και _ταυτόχρονα_ η πιο μεγάλη μας δυσκολία όταν τον διαβάζουμε)... είναι ότι έχει "τακτοποιήσει τις έννοιές του" με ιδιαίτερη ευλάβεια, σε ένα σύμπαν εννοιών που το μεταχειρίζεται με όσο το δυνατόν πιο μεγάλη ακριβολογία και σεβασμό για το ΝΟΗΜΑ (των λέξεών του). Σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, μάλιστα.
Οταν ο Μπαντιού λέει Χ, εννοεί Χ, όχι "κάτι σαν Χ". Οι έννοιές του είναι όλες προσεγμένες να είναι ακριβείς, να συνδέονται απολύτως λογικά με όλες τις άλλες έννοιές του, κ.ο.κ.
Το εγχείρημα αυτό, που το υιοθετεί με προσήλωση και σχολαστικότητα, έχει τα ίδια πλεονεκτήματα που έχει μια... λογικά συνεπής άλγεβρα (ή αυτό επιδιώκει πάντως).
Και ταυτόχρονα... μας δημιουργεί (ιδίως αν είμαστε αρχάριοι) την ίδια περίπου δυσκολία που έχει το κείμενο ενός research paper μαθηματικών σε τομέα που δεν ξέρουμε αρκετά καλά. Διότι οι έννοιες του Μπαντιού... μπορεί να μην είναι "μετρήσιμες", είναι όμως εννοιολογικά και λογικά συνεπέστατες. ΔΕΝ είναι σαν τις... ιστορίες που διηγείται ο Ζίζεκ, ή σαν τις διαλεκτικές... σοφιστείες που γράφουν άλλοι και γίνονται κατανοητοί επειδή οι όροι τους είναι γενικά γνωστοί. ΚΑΘΕ λέξη του Μπαντιού είναι κόμβος σε ένα δίκτυο εννοιών με ακριβέστατες συνδέσεις.
Τον Μπαντιού ή τον κατανοείς ΣΩΣΤΑ, ή καθόλου. (Κι αν τον κατανοείς π.χ. 20% ξέρεις πάντως ότι το υπόλοιπο 80% σου λείπει, δεν θα τη βγάλεις καθαρή χωρίς ΚΑΙ αυτό...)

ΟΚ, θα μπορούσα να πω κι άλλα, αλλά... αρκετά μακρηγόρησα ήδη. I think you know what I mean ("A beginner's impressions of Badiou").

RDAntonis είπε...

Δήμο, κατανοητό αυτό που λες, αν και έχω μια αντίρρηση: εγώ θα έλεγα ότι η κατηγορία που εμπλέκεται είναι ο Άλλος και όχι ο εχθρός. Ο Άλλος χωρίζεται σε δύο: στον συναγωνιστή/ανταγωνιστή φυλακισμένο και στον δεσμοφύλακα, που παρουσιάζεται ως αυτός στον οποίο θέλω να αποδείξω την ευφυία μου (μεγάλος Άλλος) έστω και αν είναι επίσης ο βασανιστής μου. Νομίζω ότι το κείμενο είναι πάρα πολύ πλάγιο σε ότι αφορά τα υπονοήματα αυτών των δύο σχέσεων από ψυχολογικο-πολιτική --και όχι από στενά λογική-- άποψη. Και αυτό περιπλέκει τα πράγματα ακόμα περισσότερο.

Συμφωνώ ότι το βασικό ζήτημα που τίθεται είναι η τοπολογία/άλγεβρα της θέσης του υποκειμένου, είναι όμως ξεκάθαρο ότι στο συγκεκριμένο κείμενο η χρονική διάρθρωση συνάπτεται άμεσα με αυτό το πρόβλημα. Αλλού στον Μπαντιού η χρονικότητα έχει σαφώς λιγότερη σημασία, για αυτό και οι δύο αυτές διαλέξεις μου έκαναν πάντοτε μια ιδιαίτερη εντύπωση.

RDAntonis είπε...

Θα πάρω την πάσα για λίγο για να επεξηγήσω κάτι: Στο μπλογκ ανεβαίνουν κάποιες φορές πολύ δύσκολα ή δυσνόητα κείμενα, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον Μπαντιού. Δεν ανεβαίνουν για να πουλήσουμε δανεική εξυπνάδα. Ανεβαίνουν γιατί το παρόν μπλογκ δέχθηκε επιθέσεις από νωρίς για τον συγκεκριμένο φιλόσοφο, απάντησε σε επιθέσεις που του έγιναν και έμαθε μέσα από αυτή τη διαδικασία ότι υπάρχει μια ενδημική τάση υποτίμησης εκ των προτέρων. Επειδή ο Μπαντιού είναι πολύ διαστρωμένος στη γραφή του, παράγει δηλαδή κείμενα πολύ διαφορετικών επιπέδων δυσκολίας, πολύς κόσμος παρασύρθηκε στο να νομίσει ότι είναι εύκολη και απλή υπόθεση το να "ξεμπερδέψει" μαζί του. Αυτό είναι απλά βλακώδες. Δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με τον Μπαντιού, όπως δεν ξεμπερδεύεις με τον Χάιντεγκερ ή τον Καντ. Δεν είναι θέμα για εξυπνακίστικες κριτικές σε εφημερίδες ή σχόλια της μιας γραμμής σε μπλογκ. Όταν αντιμετωπίζεις κάτι που πατάει γερά τόσο στην ιστορία της φιλοσοφίας όσο και στις θετικές επιστήμες οφείλεις να έχεις υπομονή και ταπεινότητα πριν αποφασίσεις αν θέλεις και μπορείς να συγκρουστείς μ' αυτό. Και στην Ελλάδα, δυστυχώς, πολύς κόσμος υπερτιμά πολύ τις δυνάμεις του. Πάρα πολύ.

rdDcom είπε...

«εγώ θα έλεγα ότι η κατηγορία που εμπλέκεται είναι ο Άλλος και όχι ο εχθρός»

Αν το διαβάσεις από τη σκοπιά του Λακάν, ναι, αλλά πρόσεξε ο «ανταγωνισμός» στο Λ. είναι κάτι το υποδεέστερο (υποτίθεται χρονικά «πρότερο», κάτι που, αν δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί ως βαθμίδα εξέλιξης, «προεικονίζεται» ως εξουδετερωμένο στην ανάληψη της θέσης στο συμβολικό [Α=Α], εξ ου και η προσφιλής επιτιμητική προσφώνηση «ανακλαστικές»/ναρκισιστικές αντιδράσεις [μένω στο κείμενο ως παραβολή της αποδοχής της θέσης του «ευνουχισμένου» υποκειμένου]) - στον Μπ. εκείνο που προέχει, νομίζω, είναι ότι το πεδίο της άλγεβρας «ροκανίζεται» ήδη από την ανισορροπία των δυνάμεων (δες επίσης και το ναι μεν αλλά που συνοδεύει την αναφορά στο Μαρξ και ουσιαστικά το ερώτημα της επάρκειας της τυπική λακανικής ερμηνείας).

----

RDAntonis είπε...

Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να λέμε ότι συμφωνούμε ή διαφωνούμε με κάτι που δεν καταλαβαίνουμε. Νόμιμο με αυτό που δεν καταλαβαίνεις είναι να πεις, "με τραβάει αυτό, θέλω να καταλάβω περισσότερα" ή "σόρι παιδιά, δεν καταλαβαίνω και δεν σχολιάζω" ή κανένα σχόλιο. Και, σε ότι αφορά τα πιο προσβάσιμα γραπτά του Μπαντιού, έχει για μένα μεγάλη σημασία για το μπλογκ να δώσει στους αναγνώστες του να καταλάβουν ότι αυτά που έχουν μεταφραστεί στην Ελλάδα είναι λίγο-πολύ ένα κομμάτι από την κορυφή του παγόβουνου. Δεν κάνουμε επιθέσεις σε μεραρχίες για να χτυπήσουμε μια μικρή διμοιρία που έστειλαν για αναγνώριση εδάφους!

rdDcom είπε...

Όπως είδες και με τις παραδρομές στον B.,** υπάρχει και πρόβλημα γλωσσικής μεταφοράς - αλλά, νομίζω ότι είναι μάλλον ευτυχές το γεγονός ότι οι δευτερεύουσα βιβλιογραφία δεν έχει καταλήξει ακόμα σε κάποιο σχετικά συμπαγές ερμηνευτικό πλαίσιο βάσει του οποίου κάποιος θα επέλεγε καλώς ή κακώς να παρακάμψει το αρχικό κείμενο.
----
Δεν νιώθω πολύ καλά, αν θες αφήνεις σχόλιο, και σου απαντώ αύριο ;

**δυο λέξεις και το νόημα ήρθε τ' απάνω κάτω.

omadeon είπε...

Αντώνη σας κατανοώ απόλυτα. ΟΥΤΕ με σφαίρες δεν στέκει το "πουλάω εξυπνάδα" στη δική σας περίπτωση. (Το... "μοιράζω δωρεάν Γνώση" είναι μάλλον προφανές)!
:)
Αν και... αρκετά πολυλόγησα σήμερα, μια που τα εξήγησες, θυμήθηκα περίοδο πολλών και μεγάλων επιθέσεων κατά του Μπαντιού ΚΑΙ σε άλλα μπλογκ, πολύ πριν μάθω το μπλογκ σας. Είχα παραστεί σε τέτοια απαξιωτική επίθεση, από έναν "οικολόγο φιλελεύθερο", σε μπλογκ μεγάλης αναγνωσιμότητας, και... ΧΩΡΙΣ να ξέρω καλά τον Μπαντιού ενστικτωδώς πήρα το μέρος του λόγω της λάσπης εναντίον του.

Μάλιστα... αυτό με πονήρεψε για το ενδεχόμενο να έχει κάποια ενοχλητικά μεγάλη αξία η φιλοσοφία του, γιατί όποτε βλέπω ΤΟΣΗ λύσσα εναντίον κάποιου στην Ελλάδα, πονηρεύομαι ότι _έχει_ αξία! :)

Τα δύσκολα κείμενα που ανεβάζετε δεν ενοχλούν παρά μόνο κακοπροαίρετους. Ακόμη και όσοι δεν τα κατανοούν, έχω διαπιστώσει ότι τα ΣΕΒΟΝΤΑΙ, αν είναι ντάξει άτομα.

RDAntonis είπε...

στον Μπ. εκείνο που προέχει, νομίζω, είναι ότι το πεδίο της άλγεβρας «ροκανίζεται» ήδη από την ανισορροπία των δυνάμεων

Αυτό είναι αρκετά ξεκάθαρο --δηλώνεται επανειλημμένα στο κείμενο-- αλλά δεν καταλαβαίνω πώς το συσχετίζεις με το ότι προτείνεις τον εχθρό παρά τον άλλο ως οργανωτικό σημείου του κειμένου. Αν θες, δώσε μερικά σημεία όπου θεωρείς ότι γίνεται πρόδηλο αυτό.

RDAntonis είπε...

Είναι πολύ δύσκολη η μετάφραση, ναι, έμαθα πολλά από αυτή την εμπειρία με τη διπλή μετάφραση από γαλλικό και Bosteels.

Περαστικά και καλή ξεκούραση. Έχω κι εγώ μεγάλη μέρα αύριο, ώρα για νάνι.

RDAntonis είπε...

Τα δύσκολα κείμενα που ανεβάζετε δεν ενοχλούν παρά μόνο κακοπροαίρετους. Ακόμη και όσοι δεν τα κατανοούν, έχω διαπιστώσει ότι τα ΣΕΒΟΝΤΑΙ, αν είναι ντάξει άτομα.

Συμφωνώ Όμαντ, αλλά σήμερα ειδικά με έχει κουράσει απίστευτα να βλέπω κάθε είδους κατινιές για το πόσο δήθεν είμαι, κλπ. Βαριέται ο άνθρωπος κάποιες φορές. Μαλλιάζει η γλώσσα του να εξηγεί τα αυτονόητα σε ανθρώπους που δε σέβονται τίποτα.

rdDcom είπε...

Κατ' αρχάς είναι απίθανο να προσπαθεί να κατασκευάσει κάποιας μορφής ecstatic-horizontal ερμηνείας της «αλληγορίας» (η «δύναμη» δεν πρέπει να ταυτιστεί με κάποιας μορφής «μη μετρικού» χρόνου - όσο κι αν έψαξα, δεν φαίνεται πουθενά να προσπαθεί να αφομοιώσει τις πιο δυσνόητες όψεις των χαϊντεγκεριανών στοχασμών για το χρόνο) - αναφέρεται σε άλλα σημεία για συντελεσμένο μέλλοντα, και λοιπά, αλλά οι ερμηνείες είναι πολύ βατές.
----
Αν επιμένω για τον μεγάλο Άλλο, είναι για την αναφορά στην πρωταρχική μη ταυτότητα, τον «ανταγωνισμό» και κυρίως το σκετς που ανέφερα, που μόλις χτες είχα την ιδέα ότι ξαναπιάνει το θέμα του σεμιναρίου [εγώ-εσύ, ανταγωνιστές, ο «απροσδιόριστος» τρόμος/αγωνία]) - περίμενε όμως θα δεις το σκετς και θα μου πεις.

stef είπε...

Τον Μπαντιού ή τον κατανοείς ΣΩΣΤΑ, ή καθόλου. (Κι αν τον κατανοείς π.χ. 20% ξέρεις πάντως ότι το υπόλοιπο 80% σου λείπει, δεν θα τη βγάλεις καθαρή χωρίς ΚΑΙ αυτό...)

Το μεγάλο πλεονέκτημα του Μπαντιού (και _ταυτόχρονα_ η πιο μεγάλη μας δυσκολία όταν τον διαβάζουμε)... είναι ότι έχει "τακτοποιήσει τις έννοιές του" με ιδιαίτερη ευλάβεια, σε ένα σύμπαν εννοιών που το μεταχειρίζεται με όσο το δυνατόν πιο μεγάλη ακριβολογία και σεβασμό για το ΝΟΗΜΑ (των λέξεών του). Σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, μάλιστα.
Οταν ο Μπαντιού λέει Χ, εννοεί Χ, όχι "κάτι σαν Χ". Οι έννοιές του είναι όλες προσεγμένες να είναι ακριβείς, να συνδέονται απολύτως λογικά με όλες τις άλλες έννοιές του, κ.ο.κ.

συμφωνώ απόλυτα. Η πιο απίστευτη ιδιότητά του (εμένα δε μ'αρέσει!) είναι οτι δεν γίνεται με τίποτα να τον ανασυνθέσεις. Προσκρούεις σε ασυναρτησία συνεχώς ακόμα κι αν αλλάξεις τη σειρά των παραγράφων για την πλάκα σου. Είναι τελικά κείμενα αναφοράς. Υποκλίνομαι στη δυναμή τους. Το πρόβλημά τουγια μένα είναι πως όταν τον κατανοήσεις κάπως (πέραν του οτι αισθάνεσαι καλύτερα) , μετά τί? Άρα? Έχεις ένα κείμενο που είναι μονωμένο από παντού (κι από Μπαντιού) Σε ιντριγκάρει να τον παρακολουθήσεις. Aποπειρώμαι εδώ και ώρα να ανασυνθέσω το παραπάνω κείμενο μεσω μετατόπισης παραγράφων και κάποιες προσθήκες ... φευ. πολύ αδύναμο αποτέλεσμα.

Θα τα δω τα λίνκς thanks!

stef είπε...

ότι θέλεις! δεν αποτελεί απόλυτα αξιωματικό γεγονός. βιάσου με όποιον τρόπο σου υποδυκνύει η αντίληψή σου

stef είπε...

Γιατί το κάνει με τόσο διαφορετικό τρόπο από τον αντόρνο? Ο αντόρνο είναι πολύ πιο προσβάσιμος και σου χαρίζει μια απευθείας συσχέτιση αφού κατανοήσεις τα περισσότερα κείμενά του. Προφανώς (θέλω να πιστεύω δλδ. πως σε αυτό το μπλόγκ έχετε μία πίστη και σε μια κοινωνική δυναμική που κρύβεται μέσα από στην αδιαπέρατη πυκνότητα στα κέιμενα του Μπ.
Εγώ κάνοντας meditation on them ή απόπειρα επεξεργασίας τους προσκρούω σε προσωπικές πραγματικές συνηδητοποιήσεις.

stef είπε...

ωπα , όχι το 5.Ο σύγχρονος φιλόσοφος σε... είχε αφετηρία την κατάσταση που παρουσιάζει ο Ζίζεκ και οι πρακτικές του. Ήταν περισσότερο έκφραση συμπάθειας προς αυτόν και αφορισμούλης.

stef είπε...

ένα editing

Λαμβάνουμε ως δεδομένο ότι η λογική των γειτνιάσεων είναι αναπόσπαστη από το πραγματικό.

Η βιασύνη, η οποία δεν συνάγεται λογικά από το συμβολικό, συνιστά την τροπικότητα με την οποία το υποκείμενο υπερβαίνει το συμβολικό, αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο του πραγματικού.

1. Ουσιαστικότερα, το πραγματικό ορίζει το διακύβευμα, δηλαδή, το ίδιο το υποκείμενο ως ελεύθερο υποκείμενο ΟΤΑΝ βιάζεται για τον απλό λόγο ότι το να είναι ο πρώτος που θα εξέλθει είναι το μόνο πραγματικό που έχει σημασία. Η πράξη τότε έχει το προβάδισμα έναντι του συλλογισμού.

-Εδώ συνδιαμορφώνεται παράλληλα και ένας δεύτερος τόπος συναγωγής του λογικού από το συμβολικό -

2. Ουσιαστικότερα, το πραγματικό ορίζει το διακύβευμα, δηλαδή, το ίδιο το υποκείμενο ως ελεύθερο υποκείμενο ΟΤΑΝ το βήμα του άλλου είναι εκείνο που με έχει παρωθήσει στη δυσπιστία {ως προς την συνέχιση της προθύστερης συγκρότησης}, υπενθυμίζοντάς μου το γεγονός ότι ίσως κατέχει μια διαφορετική δύναμη από ό,τι εγώ και αυτό οφείλεται στο ότι δεν το σκέφτηκα νωρίτερα, στο ότι μου ήταν αδύνατο να το σκεφτώ. {Αυτό μπορεί και να μην ισχύει ή να μην είναι εξωγενές. Εξαρτάται από την ισχύ που αναγνωρίζω στην συγκρότησή μου, την δύναμη στην τροπικότητα με την οποία συγκροτούμαι και το ως πότε -χρονικά- ρισκάρω να διατηρήσω μια πίστη στην συγκρότηση αυτή – πρωτού (επιλέξω ή όχι να) διαλυθεί από το εξωγενές . Τον χρόνο αυτό αδυνατώ να τον προσδιορίζω επακριβώς και εδώ έγκειται ένα δεύτερος πόλος αγωνίας.}

Βλέπετε, σ’ αυτό το προβάδισμα έγκειται το όλο μυστικό της υποκειμενοποίησης. Όταν ξεσπά η λαϊκή εξέγερση, αυτό δεν οφείλεται ποτέ στο ότι έφτασε η υπολογίσιμη στιγμή της εξέγερσης, αλλά στο ότι δεν αξίζει πλέον να κάνεις οτιδήποτε άλλο απ’ το να εξεγερθείς.

Και επειδή έχουν αναιρεθεί τα 1. και 2.


Όσο για την υποκειμενική διαδικασία, ο ρόλος της εξαντλείται στην ανασύσταση της αλληλουχίας από τη σκοπιά της αναστολής. Δεν συνίσταται ποτέ στη διαιώνιση του αλγόριθμου, διότι η είσοδος της δύναμης στη σκηνή καταλύει τον νόμο στον οποίο η δύναμη οφείλει το ότι παραμένει στη θέση που της έχει αντιστοιχηθεί.

Συμβαίνει κάπως έτσι: κατακυριευμένος από το πραγματικό, που αποκτά τη ζωτική σημασία του διακυβεύματος, επικαλούμαι αποκλειστικά τον νόμο, που όμως αποτυγχάνει να με στηρίξει μέχρι τέλους.

επειδή

η είσοδος της δύναμης στη σκηνή καταλύει τον νόμο στον οποίο η δύναμη οφείλει το ότι παραμένει στη θέση που της έχει αντιστοιχηθεί.

Μπορώ να εξέλθω, χωρίς καν να χρειαστεί να λάβω υπόψη την ποιοτική διαφορά του άλλου, αφενός μεν επειδή το πραγματικό μου ασκεί αφόρητη πίεση, αφετέρου δε επειδή ο χώρος της τοπολογικής αυθεντίας είναι ανύπαρκτος. Λόγω τού πάθους μου για την ελευθερία μπορώ να εμπιστευτώ την τύχη μου στον συντομότερο αλγόριθμο και να μην ανεχτώ καμία αναστολή.

(που πάω όμως?)

Αν για παράδειγμα, σκεφτώ, ως τοπολόγος, ότι οι ανταγωνιστές μου είναι λίγο πολύ ισάξιοί μου, τότε ο μόνος τρόπος να ξεφύγω είναι να μην περιμένω μέχρι το τέλος της συλλογιστικής διαδικασίας, την οποία, διαφορετικά, θα ολοκλήρωναν την ίδια στιγμή με μένα. Τότε λογαριάζω ότι το πιθανό αναποφάνσιμο της έκβασης είναι εκείνο από το οποίο πρέπει να λυτρωθώ στη βάση μιας θεμελιώδους υποκειμενικής πίστης στο ότι ο συλλογισμός μου θα ολοκληρωθεί ενώπιον του διευθυντή της φυλακής.

Στο κάτω-κάτω, αυτό και μόνο έχει σημασία.

Η νίκη ανήκει σ’ εκείνον που καταφέρνει να πάρει το πάνω χέρι κάνοντας λογαριασμούς στο γόνατο.

[Η νίκη όμως τι μου προσφέρει? Απολύτως τίποτα. την πρωτιά και το δικαίωμα να ξεκινήσω σε λούπα την ίδια ακριβώς διαδικασία με άλλες αντιστοιχίσεις στην ζιγκ ζαγκ κίνηση.] Αυτό ισχύει? δεν επεισέρχονται άλλες μεταβλητές ή έστω οι τιμές των μεταβλητών δεν αλλάζουν καθόλου σχετικά με την προηγούμενη?)

stef είπε...

και κάτι που είχα γράψει πολύ παλιότερα σχετικά με τον χρόνο και τις σχέσεις. Μου φαίνεται και σχετικό στο θέμα Μπαντιού - Ζίζεκ

Οι εκρήξεις.

Αργώ χαρακτηριστικά επειδή βιάζομαι υπερβολικά!

Πως μπορεί να πειστεί κάποιος που σε περίμενε δύο ώρες (ενώ εσύ έχεις φτάσει στην ώρα σου) ότι πρέπει να κάθήσει να τα πείτε ή πως δεν έχεις αργήσει? Έχει κουραστεί φοβερά ήδη από όσα του προκάλεσε το κακορυθμισμένο (με βάση την ένδειξη του δικού σου) ρολόι.
'Εκανε υπεράνθρωπη προσπάθεια κατά την αναμονή του για να μη χάσει το κουράγιο που χρειάζεται για να διατηρήσει το κουράγιο ώστε να δώσει κουράγιο και σε εσένα. Ξέρει πως το κουράγιο του το δώσανε για να αντέχει στην ταλαιπωρία του ασύγχρονου. Δεν κάνει και κάτι άλλο ποτέ ο δύστυχος. Χαρά στο κουράγιο του...

Μπορεί να καθήσει (πιθανόν θα καθήσει από 'ευγένεια') αλλά θα τον καίει μέσα του η επίγνωση της αγένειάς του, επειδή, επίσης ξέρει πως στο τέλος το πιθανότερο είναι να εξαντληθείτε αμφότεροι.
Κι αυτό μόνο και μόνο για να δείξει σεβασμό προς το ρολόι σου.

Φτιάχνονται τα ρολόγια? Φτιάχνονται. Πρέπει όμως να το δώσεις στο ρολογά και να μείνεις χωρίς ρολόι.

Ζείς με χαλασμένο ρολόι? Ζείς. Αρκεί να δείξεις στους άλλους πως το ρολόι σου πάει 2 ώρες μπροστά.

Θα συγχρονιστεί ποτέ ο κόσμος με το ρολόι σου. Μπορεί, καμμιά φορα! Αρκεί να φανείς απόλυτα συνεπής σε αυτό. Αν αρχίσεις μάλιστα και ζητάς να βλέπεις ρολόγια αλλωνών, μπορεί να διαπιστώσεις πως σε καθε ρολόι αντιστοιχεί και μια εντελώς διαφορετική ένδειξη.

Ζείς χωρίς ρολόι? Δε ζείς... Αλλά αυτό που φοράμε είναι μόνο για να 'συναντιόμαστε' ή (πολύ πιθανόν) για να συναντιόμαστε, εν τέλει.
H συνάντηση είναι, βλέπετε, ένα αλλόκοτο συμβάν, μία έκρηξη, κατά την στιγμιαία διάρκεια της οποίας δεν τίθενται ζητήματα χρόνου. Κατόπιν εκρήξεως οι συναντηθέντες ζούν υπό του ευνοικού - αν είναι τυχεροί - καθεστώτος 'αχρωνίας'.

Οι ακόμα πιο τυχεροί εκρύγνηνται ο ένας προς τον χρόνο του άλλου και αλληλοδιευθετούνται.

rdDcom είπε...

Για εκείνο που έπεται των 1.2 και δεν αριθμείται ως τρία:

Οι παράγραφοι
[1] Μπορώ να εξέλθω,...
και
[2] Αν για παράδειγμα...
αναφέρονται η πρώτη στην «αγωνία», η δεύτερη στο «θάρρος»

Για τις ερωτήσεις

Α. (πού πάω όμως?) Απάντηση: Πίσω στης φυλακής τα κάγκελα.
Β. Η νίκη όμως τι μου προσφέρει? Απάντηση: Αν όχι την ίδια την ελευθερία, την συνειδητοποίηση ότι οι μέρες του δεσμοφύλακα/του νόμου είναι μετρημένες.

Το 1 σου είναι σόφισμα,
το 2 πρέπει να διαβάσεις για τα άπειρα δυναμοσύνολα.

stef είπε...

ένα λινκ για τον omadeon, προς εξερεύνηση, στο οποίο μπορείς να πειραματιστείς συνδιάζοντας μουσικές φράσεις. Είναι ένας τρόπος με τον οποίο θα πειραματιστώ κι εγώ με τα αποτελέσματά του σε κείμενα του Μπαντιού. Creative uses of text sampling.
http://www.loopz.ch/loopz.html

από το εγχώριο label tilt http://tiltrecordings.org/

stef είπε...

α οκ , ωστε εγώ είμαι το φιλελευθεριακό ζωντόβολο! :p
που να διαβάσω για δυναμοσύνολα? (σοβαρά)

rdDcom είπε...

Όχι, δεν είσαι εσύ αυτός, κοίτα να δεις είμαι κουρασμένος και έχω πρόβλημα με τα πνευμόνια μου, σου έκανα τον κόπο και σου απάντησα, έτσι είμαι έτσι φέρομαι, αν δεν σου αρέσει επέστρεψε αύριο, όταν θα λείπω -καλυνύχτα.

stef είπε...

Ε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μου απολογείσαι τώρα κι εσύ για τη συμπεριφορά σου , δεν σου έχω προσάψει ποτέ τπτ ρε Δήμο. ούτε με ενοχλεί η συμπεριφορά σου. Ούτε κατα διάνοια αυτό, μιλάω απολύτως ειλικρινά. Οι εξισώσεις μου είναι πάντοτε εντελώς αυτοαναφορικές, καλώς ή κακώς, σοβαρά τώρα. Πλάκα σου κάνω! σόρυ Εύχομαι περαστικά και καλή ξεκούραση...