Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Μικρή διδακτική ιστορία με τον Warren Buffett

Δεν έχει πολύ καιρό που είχα την ευχαρίστηση μιας μακροσκελούς συνάντησης με έναν από τους εξυπνότερους ανθρώπους στον πλανήτη, του Warren E. Buffett, γενικού διευθυντή της Berkshire Hathaway, στα απέριττα γραφεία του στην Όμαχα. Μιλήσαμε για πολλά πράγματα που ελπίζω να με εμπνεύσουν για τα χρόνια που θα ρθουν. Αλλά ένα από τα βασικά ζητήματα ήταν οι φόροι. Ο κύριος Buffett, ο οποίος μάλλον δεν νιώθει ζαλάδα όταν βλέπει τον λογαριασμό για την Mastercard του στο γραμματοκιβώτιο όπως κάνω εγώ, έχει τους ίδιους προβληματισμούς για το φορολογικό σύστημα όπως κι εγώ.

Για να το θέσουμε απλά, οι πλούσιοι πληρώνουν πολλούς φόρους εάν εννοηθούν ως συνολικό ποσοστό από τους φόρους που εισπράττονται, αλλά δεν πληρώνουν πολλούς φόρους εάν εννοηθούν ως συνολικό ποσοστό του τι μπορούν να πληρώσουν, ή ως ποσοστό του τι χρειάζεται η κυβέρνηση για να κλείσει το χάσμα του ελείμματος.

Ο κύριος Buffett συνέθεσε έναν πίνακα πληροφοριών για τους άνδρες και γυναίκες που εργάζονται στο γραφείο του. Τους ζήτησε όλους να φτιάξουν ένα κλάσμα. Ο αριθμητής ήταν πόσο πλήρωσαν σε ομοσπονδιακό φόρο εισοδήματος και σε φόρους εισοδήματος για κοινωνικές ασφαλίσεις και υγεία, και ο παρανομαστής ήταν το φορολογητέο τους εισόδημα. Οι άνθρωποι στο γραφείο του ήταν κυρίως γραμματείς και υπάλληλοι, αν και όχι όλοι.

Αυτό που προέκυψε ήταν ότι ο κύριος Buffett, με τεράστιο εισόδημα από μερίδια και κεφαλικά κέρδη, πλήρωνε πολύ, πολύ λιγότερα ως κλάσμα επί του εισοδήματός του από τους υπαλλήλους και τις γραμματείς και από οποιονδήποτε άλλο στο γραφείο του. [...] "Πώς μπορεί αυτό να είναι δίκαιο;" ρώτησε, σχετικά με το πόσο λίγο πληρώνει σε σχέση με τους υπαλλήλους του. "Πώς γίνεται να είναι σωστό;"

Αν και συμφωνούσα μαζί του, τον προειδοποίησα ότι κάθε φορά που κάποιος προσπαθούσε να θέσει το θέμα, κατηγορούνταν ότι παρακινούσε σε ταξικό πόλεμο.

"Υπάρχει ταξικός πόλεμος, βέβαια", είπε ο κύριος Buffett, "αλλά είναι η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων, που τον διεξάγει. Και κερδίζουμε."
Ben Stein, "Μαντέψτε ποια τάξη κερδίζει στον ταξικό πόλεμο", New York Times, 26 Νοέμβρη 2006.


7 σχόλια:

rdDcom είπε...

*Βλ. ;;;;

RDAntonis είπε...

Τίποτα, ήταν να βάλω μια παραπομπή για το τοπ 100 του Financial Times (με τον ΓΑΠ, ντε) όπου ο Warren είναι νούμερο ούνο (μαζί με τον Μπιλ Γκέιτς).

Είδα τη φράση στις παραπομπές του λινκ που ανέβασες προηγουμένως και είπα να μεταφράσω το σχετικό εδάφιο όπου ανακύπτει.

rdDcom είπε...

OK, να βάλω τότε και το λινκ http://radicaldesire.blogspot.com/2010/12/l-dambrosio.html#comment-114132905 για να μην αρχίσουν τα λαπατσιωροειδή τα τροπάρια για συμβιβασμούς.

RDAntonis είπε...

Ναι, καλώς.

rdDcom είπε...

Α, και το «όραμα» Τσίπρα μπήκε στο ψυγείο, εφόσον ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός «πάγωσε» μέχρι το 2020 (αλλά, φαντάζομαι ότι μέχρι τότε το παιντί θα ηγείται του εαυτού του).

RDAntonis είπε...

Ναι, αλλά μετά το 2189 που θα τελειώσει η κρίση, τα ευρωομόλογα θα πετάνε.

rdDcom είπε...

Και αφού ανέφερες τον α-διανοητή:

«Πριν» 0:37
http://www.youtube.com/watch?v=BZXQhOHCVcg
[«Εγγυόμαστε μια ευνομούμενη Πολιτεία»]

«Μετά» κυρίως από 4:30 (από τα καλύτερα βίντεο των ημερών, αλλά έχει απαγορευτεί το embedding)
http://www.youtube.com/watch?v=hUyib7FeuF4

Και το X-Rated «Prequel»
«Την δημοσία τάξην και την γαλήνην του ελληνικού λαού εγώ θα την προασπίσω» (4:58)
http://www.youtube.com/watch?v=hZCohKOaz0M&feature=player_embedded#!