Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

Osip Mandelstam/Dante Alighieri: Δύο ποιήματα (για τη Μ.Χ)

Osip Mandelstam
354a
Μτφρ. Radical Desire

Είσαι ακόμα ζωντανός, δεν είσαι ακόμα μόνος-
είναι ακόμα δίπλα σου, με τα άδεια χέρια της,
και μια χαρά σας ακουμπάει και τους δυο, διασχίζοντας απέραντες πεδιάδες
μέσα στο πούσι και την πείνα και το χιόνι που πέφτει.

Πολυτελή φτώχεια, βασιλική ένδεια!
Ζήσε ήρεμα σ' αυτή, γαλήνεψε.
Ευλογημένες είναι εκείνες οι μέρες, εκείνες οι νύχτες
κι αθώα η ωδική γλυκύτητα της εργασίας.

Δυστυχισμένος είναι ο άνθρωπος που τρέχει από ένα σκύλο
στη σκιά του, που τον θερίζει ένας άνεμος στα γόνατα,
και φτωχός αυτός που κρατά απλωμένο το κουρέλι της ζωής του
για να ζητήσει έλεος από μια σκιά.
Voronezh, Γενάρης του 1937.


Dante Alighieri, La vita nuova
VII
Μτφρ. Γιώργος Κοροπούλης
Απ' το Η πρώτη στιγμή: Φλωρεντία, τέλη 13ου αιώνα
Αθήνα, Άστρα/Αντιϋλη, Δεκέμβρης 2001
(με ευχαριστίες στην λ.κ, που μου το έστειλε)

Το Έρωτα κάθε μου σκέψη ξέρει
κι η κάθε σκέψη αντιδικεί με άλλη:
κάποια την πλήρη δύναμή του εξαίρει,
άλλη θολή την θέλει σαν τη ζάλη,

άλλην σε προσμονή γλυκειά έχω ταίρι
κι άλλη θρήνο πικρότατο υποβάλλει·
μα έλεος να ζητάνε θα τις φέρει
όλες ο φόβος που εντός μου πάλλει.

Ποιας σκέψης μου την ύλη να διαλέξω
αφού δεν έχω ήχο για να πλέξω
στίχους; Κι ο νους με τη λαλιά μου πάει!

Μ' όλες τους συμφωνία για να κλείσω,
πρέπει απ' την εχθρά μου να ζητήσω,
τη δέσποινα του Ελέους, να με φυλάει.

1 σχόλιο:

χαρη είπε...

μερσί, και πάλι, Αντώνη :)
δεν έχω φατσόμπουκο κλπ αλλά θα το "μοιραστώ" στον ρήντερ μου...