Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Bruno Bosteels, Ο Μπαντιού χωρίς τον Ζίζεκ (τέταρτο μέρος)

Η απάντηση του Ζίζεκ ως προς αυτό το δεύτερο έλειμμα ή την πρώτη αυτή απάρνηση, αποτελείται όχι μόνο από το ξεσκέπασμα του βαθιά ριζωμένου, αν και αδήλωτου, καντιανισμού του Μπαντιού, αλλά και στην αντιμετώπισή του με ένα γνωστό πλέον πέρασμα μέσα απ΄τον Χέγκελ. Αντί να θέσει ένα αξεπέραστο άσμα ανάμεσα στην θετική τάξη του Εϊναι και την ριζικά ετερογενή τάξη του Συμβάντος Αλήθειας, ο Ζίζεκ προτείνει συνεπώς ότι ένα ολοκληρωτικά εγελιανοποιημένος Μπαντιού θα έπρεπε να έχει μετατοπίσει αυτό το χάσμα στην ίδια την τάξη του Είναι. “Ο μόνος τρόπος διαφυγής από αυτό το πρόβλημα είναι η επιβεβαίωση του ότι το ακατανόμαστο Πραγματικό δεν είναι ένας εξωτερικός περιορισμός αλλά ένα απόλυτα εγγενής περιορισμός”, προτείνει ο Ζίζεκ στο κείμενό του για τον τόμο Ξανασκέψου. Συνεχίζει: “Αυτό και μόνον αυτό είναι το ορθό πέρασμα από τον Καντ στον Χέγκελ: όχι το πέρασμα από την περιορισμένη/ελλιπή στην πλήρη/ολοκληρωμένη ονομασία (“απόλυτη γνώση”), αλλά το πέρασμα του ίδιου του ορίου της ονομασίας από το εξωτερικό στο εσωτερικό. Η πραγματική υλιστική λύση είναι συνεπώς ότι το Συμβάν δεν είναι τίποτε εκτός της ίδιας του της εγγραφής στην τάξη του Είναι, μια τομή ή ένα ρήγμα στην τάξη του Είναι εξαιτίας του οποίου το Είναι δεν μπορεί να αποτελέσει ένα συνεπές [consistent] Όλον.[16] Με άλλα λόγια, ο Μπαντιού θα έχει υπάρξει ανεπαρκώς σαφής σχετικά με την εμμενή φύση του χάσματος μέσα στο πολλαπλό του Είναι. Αυτό μπορεί επίσης να διατυπωθεί με τους όρους του ίδιου του Μπαντιού, ως χάσμα ανάμεσα στην παρουσία ή την παρουσίαση και τη αναπαράσταση/εκπροσώπηση [re-presentation]. “Το κλειδί στην αντίθεση στον Μπαντιού ανάμεσα στο Είναι και το Συμβάν είναι το προϋπάρχον χάσμα, μέσα στην τάξη του ίδιου του Είναι, ανάμεσα στο καθαρό πολλαπλό της παρουσίας τον Όντων (που είναι προσβάσιμο στην μαθηματική οντολογία) και την ανα-παράστασή τους σε κάποια καθορισμένη [determinate] κατάσταση του Είναι”, γράφει ο Ζίζεκ στο Ου γαρ οίδασιν τι ποιούσι· “συνεπώς, το ερώτημα αφορά το ακριβές στάτους αυτού του χάσματος ανάεσα στο καθαρό πολλαπλό της παρουσίας και την αναπαράστασή/εκπροσώπησή [representation] του σε κατάσταση/ εις ή κράτος/η [State(s)].

Μια παράξενη παραλλαγή αυτής της φιλοσοφικής κριτικής —παράξενη με την έννοια ότι δεν μοιάζει συμβατή με την κατηγορία περί βαθέως καντιανισμού— υποστηρίζει ότι ο Μπαντιού, προϋποθέτοντας το ότι η τάξη της παρουσίας προσφέρει τρόπον τινά μια ανεξέλεγκτα διαχυτική και αναρχική πολλαπλότητα πριν από την αναπόφευκτη σύλληψή της από το Κράτος/κατάσταση [State] ή την μεταδομή μιας κατάστασης [situation], είναι επίσης πολύ περισσότερο ντελεζιανός από ότι θέλει ο ίδιος να παραδεχθεί. Ο Ζίζεκ αμφισβητεί αυτό το προνόμιο της καθαρής παρουσίας-χωρίς-αναπαράσταση επικαλούμενος ένα προφανές αντιπαράδειγμα από την πολιτική: “παρ’ όλα αυτά, ούτε οι ακροδεξιοί λαϊκιστές παρίστανται σήμερα· αντιστέκονται στην κρατική εξουσία· έτσι, θα πρεπε ίσως να επερωτήσουμε την λογική της πολλαπλής παρουσίας ενάντια στην κρατική αναπαράσταση/εκπροσώπηση. Σε αυτό το σημείο, ο Μπαντιού παραμένει υπερβολικά κοντινός στον Ντελέζ.”[18] Ο Ζίζεκ ρωτά επίσης: “Δεν είναι αλήθεια ότι θα πρέπει ήδη να υπάρχει κάποια ένταση/ανταγωνισμός σε λειτουργεία μέσα στο καθαρό πολλαπλό του ίδιου του Είναι”; Με άλλα λόγια, δεν είναι ο Μπαντιού, όταν αγνοεί αυτό το θέμα, κοντινός στον Ντελέζ, τον μεγάλο του αντίπαλο;”[19] Είναι δύσκολο να συμφιλιώσεις αυτές τις δύο όψεις του Μπαντιού ως πρωτο-καντιανού και ως κρυπτο-ντελεζιανού, αν όχι για κάποιο άλλο λόγο, τουλάχιστον επειδή ο Ντελέζ εξηγούσε συχνά ότι το μικρό του βιβλίο για την κριτική φιλοσοφία του Καντ ήταν το μόνο του αντιδραστικό [reactive] βιβλίο που γράφτηκε για, και ενάντια, σε έναν εχθρό, αντιβαίνοντας έτσι ξεκάθαρα την σπινοζική αρχή της χαράς ως καταφατικού πάθους. Με μια άλλη έννοια όμως, η δεύτερη φιλοσοφική κριτική μπορεί να επιβεβαιώνει την πρώτη: ο Μπαντιού, θα μπορούσαμε έτσι να πούμε, παραμένει υπερβολικά κοντινός στον Ντελέζ εξαιτίας του μη επεξεργασμένου καντιανισμού του, και όχι παρά τον καντιανισμό αυτό. Η καθαρή παρουσία και η πολλαπλότητα μπορεί να μοιάζουν υπερβολικά πριμοδοτημένες ακριβώς ως αποτέλεσμα της προϋπόθεσης μιας ξεκάθαρα εξωτερικής σύγκρουσης, σε αντίθεση με ένα εμμενές χάσμα ανάμεσα στην παρουσία και την ανα-παράσταση/εκπροσώπηση, ή ανάμεσα στο Είναι και στο Συμβάν.

Δεύτερη κριτική

Πολιτικά, ένα μεγάλο μέρος της κριτικής του Ζίζεκ επικεντρώνεται στην εναλλακτική, η οποία είναι κεντρικής σημασίας για την πρόσφατη σειρά διαλέξεων του Μπαντιού Ο αιώνας, ανάμεσα στα δύο μονοπάτια που πήρε το ούτως καλούμενο “πάθος για το πραγματικό” στον εικοστό αιώνα· δηλαδή, στο αυτοκαταστροφικό μονοπάτι του εξαγνισμού, ή της εκκαθάρισης, και στο καθαρά φορμαλιστικό μονοπάτι της υφαίρεσης, ή του παιγνίου των ελάχιστων διαφορών. Ο Ζίζεκ συνδέει αυτή την κριτική με τα πιο αυστηρά φιλοσοφικά του επιχειρήματα οραματιζόμενος τις συνέπειες ενός υποθετικού εναλλακτικού σεναρίου, στο οποίο ο Μπαντιού δεν θα είχε διστάσει, όπως μοιάζει να εξακολουθεί να κάνει στον Αιώνα, ανάμεσα στην έκκληση για μια αυστηρή πιστότητα στη βίαια αυτοκαταστροφική οργή του εικοστού αιώνα και την ανάγκη να συνεχίσουμε αποφασιστικά από μια πολιτική του εξαγνισμού σε μια πολιτική της υφαίρεσης. Με αυτή την έννοια, ο Ζίζεκ προχωρά τόσο μακριά ώστε να κάνει λόγο για “γκάφα”, για την οποία πιστεύει ότι υπάρχει κάποιου είδους αναγκαιότητα στον Μπαντιού. “Γιατί; Επειδή το να ακολουθήσει πλήρως τη λογική της υφαίρεσης θα τον εξανάγκαζε να εγκαταλείψει το ίδιο το πλαίσιο της αντίθεσης ανάμεσα στο Είναι και το Συμβάν. Μέσα στην λογική της υφαίρεσης, το Συμβάν δεν είναι εξωγενές ως προς την τάξη του Είναι, αλλά τοποθετείται στην ‘ελάχιστη διαφορά’ που είναι εγγενής στην τάξη του ίδιου του Είναι.”[20] Η απόλυτη πιστότητα στην λογική της υφαίρεσης, με άλλα λόγια, θα εξανάγκαζε τον Μπαντιού να ρισκάρει να κάνει το επόμενο βήμα στο υποχρεωτικό πέρασμα από τον Καντ στον Χέγκελ.

Αφού τον έχει αποκαλέσει την ίδια στιγμή υπερβολικά καντιανό και υπερβολικά ντελεζιανό, ενώ ταυτόχρονα ιδιοποιείται μεγάλο μέρος του επιχειρήματος για το βίαιο “πάθος για το πραγματικό” του εικοστού αιώνα, ο Ζίζεκ μοιάζει έτσι σχεδόν να κατηγορεί του Μπαντιού για το ότι δεν είναι αρκετά μπαντιουικός για να κάνει την κίνηση από τον εξαγνισμό στην υφαίρεση! Στον καινούργιο πρόλογο στο Ου γαρ οίδασιν τι ποιούσι, σε ένα καταληκτικό σπάραγμα που δεν αναδημοσιεύεται στην εκδοχή που υπάρχει στο Ξανασκέψου, προσθέτει ακόμα και μια εκόνα του πώς θα έμοιαζε η πολυαναμενόμενη πολιτική της υφαίρεσης. Έτσι, αναφερόμενος στην μοίρα των τεσσάρων προφίλ των Μαρξ, Έγκελς, Λένιν και Στάλιν που κάποτε εμφανιζόταν στην πάνω αριστερή γωνία κάθε τεύχους της Πράβδα, Ο Ζίζεκ θυμάται ότι μετά την απο-σταλινοποίηση δεν απομακρύνθηκε απλώς το προφίλ του Στάλιν για να αφήσει μόνο αυτά των Μαρξ, Έγκελς και Λένιν, αλλά ότι το προφίλ του Λένιν παραδόξως αναδιπλασιάστηκε, έτσι ώστε να καταλήξουμε σε μια ανοίκεια επανάληψη των Μαρξ, Έγκελς, Λένιν, και…Λένιν. Αυτό οδηγεί τον Ζίζεκ στην ρητορική ερώτηση: “τι κι αν η επανάληψη του Λένιν είναι το απώτατο παράδειγμα της λογικής της υφαίρεσης, της παραγωγής της ελάχιστης διαφοράς;” [21] Φυσικά, αν αφήναμε τη σφαίρα της σοβιετικής επίδρασης, μια άλλη λύση, και μια λύση που είναι πολύ πιθανότερο να προτιμούσε ο Μπαντιού, θα αποτελούνταν από το να προστεθεί το πορτραίτο του Μάο Τσε Τουγκ. Όταν ο Ζίζεκ αδυνατεί να σκεφτεί αυτή την πιθανότητα, θα μπορούσαμε να πούμε επίσης, μιμούμενοι το δικό του ύφος, ότι υπάρχει μια αυστηρή αναγκαιότητα σε ό,τι αφορά την αδυναμία αυτή στην προσέγγιση του Ζίζεκ. Γιατί; Επειδή το να ακολουθήσει πλήρως τη λογική του μαοϊσμού του Μπαντιού θα εξανάγκαζε τον Ζίζεκ να εγκαταλείψει την κατηγορία ότι υπάρχει μια καθαρά εξωτερική αντίθεση μεταξύ Είναι και Συμβάντος. Αλλά, από την άλλη, εγκαταλείποντας την έννοια ενός τέτοιου προ- ή πρωτο-καντιανού δυισμού στον Μπαντιού, ο Ζίζεκ θα αναγκαζόταν να χάσει την τέλεια ευκαιρία να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον Χέγκελ ή τον Σαντ ενός κρυπτο-καντιανού.

Πρώτο μέρος
Δεύτερο μέρος
Τρίτο μέρος

15 σχόλια:

rdDcom είπε...

http://www.allpaintings.org/d/140718-1/Kazimir+Malevich+-+White+Square+on+White.jpg

rdDcom είπε...

Από τη δεύτερη κριτική στην πρώτη: «η ελάχιστη διαφορά [που δεν αποτελεί εξαίρεση, νέα πράξη, καινή πραγματικότητα] που είναι εγγενής στην τάξη του ίδιου του Είναι» αποτελεί νετελζιανή θέση (τρέχα γύρευε και γύρω γύρω όλοι). Αναφέρθηκα στο ότι ο Ζίζεκ κάνει ότι δεν θέλει να καταλάβει ότι η «εγγενής εξαίρεση» του Μπαντιού δεν είναι ντελεζιανισμός - Πόσες φορές θα γράψω ότι το καινό στο Ντελέζ είναι κατηγορία του πρωτο-αρχαίου/παρελθόντος;
===
«η τάξη της παρουσίας προσφέρει τρόπον τινά μια ανεξέλεγκτα διαχυτική και αναρχική πολλαπλότητα πριν από την αναπόφευκτη σύλληψή της από το Κράτος/κατάσταση [State] ή την μεταδομή μιας κατάστασης [situation], είναι επίσης πολύ περισσότερο ντελεζιανός από ότι θέλει ο ίδιος να παραδεχθεί.» (και η βλακεία για τους ακροδεξιούς, πάλι)

Η [υποτιθέμενη αναρχική] τάξη της παρουσίας εμπίπτει πάντοτε στους προσδιορισμούς των μαθηματικών, δεν βρίσκεται εκτός του χώρου της νόησης, [το είναι τού πολλαπλού εκτίθεται στη σκέψη του είναι] οπότε η αντίρρηση είναι άσχετη (ανατρέχει σε λακανική κοινοτοπία που ανέδειξαν κάποια αγγλοσαξωνικά πνεύματα το 80 [παράσταση, αναπαράσταση της παράστασης]).

«λογική της πολλαπλής παρουσίας ενάντια στην κρατική αναπαράσταση/εκπροσώπηση»

Στο Μπαντιού δεν υφίσταται πουθενά αυτή η «αντίφαση», η αντίφαση εμφανίζεται όταν προσμετράται η «δύναμις» του κράτους της κατάστασης, και όχι στην ομαλή λειτουργία της ταξινόμησης. Το συμβάν δεν περιγράφεται ως «χάσμα ανάμεσα στην παρουσία ή την παρουσίαση και τη αναπαράσταση/εκπροσώπηση», αυτός ο χαρακτηρισμός του «χάσματος» σε σχέση με το συμβάν αφορά στον «τόπο» του συμβάντος και στο γεγονός ότι [το συμβάν] «έλαβε χώρα», και όχι στο Κράτος και στις πολλαπλότητες.

Ελπίζω τα ανωτέρω να βοηθούν.

rdDcom είπε...

Συμπέρασμα: «καιρός είναι» να αρχίσουμε να πουλάμε στα μεταχειρισμένα τα πονήματα του Ζίζεκ.

rdDcom είπε...

Και εν τέλει, ως δείγμα της ζιζεκικής ηλιθιότητας:

«το ακατανόμαστο Πραγματικό δεν είναι ένας εξωτερικός περιορισμός αλλά ένα απόλυτα εγγενής περιορισμός»

το καθολικό/γενολογικό δεν αποτελεί ποτέ «περιορισμό» εγγενή [η γενολογική «εξαίρεση» δεν είναι «impotency»], αλλά ύψιστη δυνατότητα. Άλλωστε, το νόημα του forcing δεν ενέχει κανένα «περιορισμό».

RDAntonis είπε...

Οι συναφείς όροι στο κείμενο Bosteels (και στα παραθέματα από Zizek) είναι immanent, inherent και external.

Π.χ: " Pure presence and multiplicity can seem to be overprivileged precisely as a result of the presupposition of a purely external opposition, in contrast to an immanent split, between presence and re-presentation, or between Being and Event" (Bosteels)

"Because fully to follow the logic subtraction would force him [Badiou] to abandon the very frame of the opposition between Being and Event. Within the logic of subtraction, the Event is not external to the order of being, but located in the 'minimal difference' inherent to the order of Being itself." (Zizek)

Η συζήτηση της ελάχιστης διαφοράς και του πίνακα "Λευκό τετράγωνο πάνω σε λευκό τετράγωνο" του Μάλεβιτς αποτελεί κεντρικό μέρος του ο Αιώνας που αναφέρεται και στο κείμενο πιο πάνω. Ο Πίνακας φιλοξενείται στο μπλογκ στην ανάρτηση "Ghosts of the Future".

rdDcom είπε...

Η φόρμουλα «purely external opposition» δεν έχει απολύτως κανένα νόημα - που την βλέπει την αντίθεση; και σημείωσα πιο πάνω ότι ο «πλατωνισμός» του Μπαντιού απορρίπτει την αντίθεση (επαναλαμβάνω το σχόλιο):

««λογική της πολλαπλής παρουσίας ενάντια στην κρατική αναπαράσταση/εκπροσώπηση»

Σε κανένα σημείο τού κειμένου τού «Είναι και Συμβάν» δεν υπάρχει μια τέτοια «αντίφαση» μεταξύ αυτών των όρων [ανά/παράσταση]· αντιθέτως, η «αντίφαση» εμφανίζεται όταν προσμετράται η «δύναμις» του κράτους της κατάστασης, και όχι κατά την «ομαλή» λειτουργία της ταξινόμησης.»

rdDcom είπε...

«Μέσα στην λογική της υφαίρεσης, το Συμβάν δεν είναι εξωγενές ως προς την τάξη του Είναι...»

Καλύτερα τότε να μεταφραστεί «το συμβάν [δεν] είναι εξωτερικό τής τάξης του είναι...». Αλλά πάλι η φράση δεν λέει τίποτε (είναι εξωτερικό της «τάξης» την οποία η σκέψη του είναι επιβάλει στο είναι (οι συνέπειες του συμβάν δεν ενσωματώνονται τελικά;), ή μήπως το συμβάν _δεν_ ορίζεται ήδη στο Είναι & Συμβάν ως πολλαπλότητα;

RDAntonis είπε...

Μετέφρασα "εξωγενές" γιατι "εξωτερικό της τάξης του είναι" μου ακούγεται κάπως αδόκιμο στα ελληνικά.

Βλέπε και το πέμπτο μέρος που μόλις ανέβασα, και ειδικά την απάντηση Bosteels στην πρώτη κριτική, για όσα θέτεις παραπάνω.

omadeon είπε...

Ε, όχι φίλε Δήμο...
Η εν λόγω ζημιά είναι εξηγήσιμη πιο εύκολα, και διαφέρει σημαντικά από άτομο σε άτομο. Δεν είδα πουθενά ο LLS να έχει... Νοσφίτιδα, η προσέγγισή του άλλωστε σε τέτοια θέματα είναι μάλλον επιφανειακή, πολύ επιφανειακότερη εκείνης που χρειάζεται για να καταλάβει κανείς τα δύσκολα αυτά ποστ. Η Νοσφίτιδα πάλι, πάσχει από χονδροειδείς παρανοήσεις, πέρα και έξω από όλα αυτά, που ακόμη κι εγώ (με κάθε καλή διάθεση) δυσκολεύομαι αφάνταστα να κατανοήσω.

Sounds like you found a Zizek bug. Θα χρειαστώ ΠΟΛΥ κόπο και πολύν καιρό για να καταλάβω ΤΙ λέει ο Bosteels σε μερικά δύσκολα σημεία (και αμφιβάλλω ΑΝ οι άλλοι κύριοι έχουν καν πλησιάσει στο επίπεδό σας).

Χρόνια πολλά και... εμβαθυντικά! :-)

omadeon είπε...

Ας μου συγχωρηθεί μια μικρή παρέμβαση... άσχετου, δεδηλωμένου μαθητή, ΟΧΙ γνώστη όλων αυτών. Θαρρώ πως ΙΣΩΣ σας φανεί κάπως χρήσιμη κιόλας.

Οι δύο παραθέσεις που έκανες, Αντώνη, από τον Ζίζεκ σε αυτό το σχόλιο, μου θύμισαν πολύ έντονα το εξής (από εντελώς άλλη σκοπιά).
Οτι το Είναι και το Συμβάν πρέπει να αντιμετωπισθούν σαν ομοειδή (έστω και κάπως συμπληρωματικά) πράματα, αλλά όχι σαν ριζικά διαφορετικού είδους. Κι αυτό είναι απαραίτητο για να υπάρχει φιλοσοφική και λογική συνέπεια με την έννοια της "διάκρισης" (του George Spencer Brown). Να το πω πιο απλά και πιο... μαθηματικά:

Αν το Είναι και το Συμβάν μπορούν να διακριθούν μεταξύ τους μέσω κάποιας Διάκρισης ή Ορίου, τότε η Διάκριση αυτή ανήκει ΗΔΗ εξ ορισμού στο Είναι.
Αν πάλι δεν μπορούν, τότε εξ ορισμού πρέπει να είναι ταυτόσημα.
Ο.Ε.Δ. (κι όποιον... πάρει ο άνεμος -χεχε)

omadeon είπε...

Εδώ ξεκαθαρίζουν κάπως τα πράματα. Διότι από την ίδια πάλι σκοπιά (την περίεργη που εξήγησα) είναι φιλοσοφικά και λογικά απαραίτητο, να μην υπάρχει ΤΙΠΟΤΕ που να είναι "εξωτερικό της τάξης του είναι" (κι αυτή η απόδοση μου αρέσει καλύτερα).

Δηλαδή... There is nothing outside Being - λίγο πιο... χυδαία.

(ελπίζω να μη δημιούργησα πρόβλημα ή... πονοκεφάλους να εξηγήσετε. Αν θεωρείτε πως είμαι εκτός θέματος, τότε... αγνοήστε το πληζ).

omadeon είπε...

Μια τελευταία υποσημείωση εδώ και... το βουλώνω για σήμερα.

Η πολλαπλή παρουσία και η "απόλυτη" (π.χ. του... κράτους) έχουν μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσά τους, στη Λογική Πολλαπλών Μορφών. Το κράτος ταυτίζεται με το Απόλυτο, ή το Λογικό 1, ή την απόλυτη αλήθεια, αλλά... στην πραγματικότητα τέτοιο λογικό 1, ή απόλυτο ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, είναι απλώς το Υπερσύνολο όλων των σχετικών και πολλαπλών αληθειών / παρουσιών... ενωμένο / εξιδανικευμένο / απλουστευμένο και μυθοποιημένο. Η μυθοποίηση είναι η επισκίαση του γεγονότος ότι ΑΝ όλες οι σχετικές και πολλαπλές παρουσίες ενώνονταν, θα είχαν την ίδια ακριβώς "λογική δύναμη" με το Απόλυτο, χωρίς την... απολυτοσύνη και το δογματισμό του.

(και... δεν θα σας ζαλίσω άλλο, ίσως βοήθησα λίγο, ίσως... το αντίθετο -χεχε)

rdDcom είπε...

«η οδός του εξαγνισμού του πραγματικού έγκειται στο έργο της ανακάλυψης, της αποκάλυψης, της εκδήλωση τής ελάχιστης διαφοράς η οποία είναι παγιδευμένη σε μια ταυτότητα.»

la ligne d’épuration du réel c’est ça : c’est découvrir, mettre à jour, faire venir à jour l’exception minimale ensevelie dans une identité.»]

Στη συνέχεια, σε σχέση με τη «σκηνή» του έρωτα, κάνει λόγο για «την κατασκευή του πραγματικού της έμφυλης διαφοράς όχι ως συμπαγές ανταγωνιστικό ή διαφορικό σχήμα, αλλά ως «υπόθεση» μιας ταυτότητας που αποκρύπτει την ελάχιστη διαφορά - στη σκέψη του έρωτα - ως «υπόθεση» της καθαυτό έμφυλης διαφοράς.»

[construisez] sur la scène amoureuse le réel de la différence des sexes, non pas comme figure massivement antagonique ou différentielle mais comme présomption d’identité qui dissimule la différence minimale, dans la pensée amoureuse, la différence sexuelle comme telle.» {η σύνταξη είναι λίγο ιδιότροπη}]


--- ΥΓ Πρέπει ίσως να «διακρίνουμε» το συμβάν καθαυτό από την κατασκευή/υποδοχή του νέου στην τάξη του είναι [έχουμε εδώ νομίζω ένα πρωθύστερο]. Δεν έχω πρόσβαση στο κείμενο που μεταφράζει ο Αντώνης, είναι λίγο δύσκολο να βρεθεί, οπότε πρέπει να περιμένουμε.-- Εσύ αν δεν κάνω λάθος αναφέρεσαι στο αξίωμα του χωρισμού (FZ).

rdDcom είπε...

Το πρόβλημα βρίσκεται στη διατύπωση του Ζίζεκ, όχι στην κατασκευή του Μπαντιού.

rdDcom είπε...

Δεν είναι αυτό το πρόβλημα, αλλά πόσο «μεγάλα ή μικρά» είναι τα δυναμοσύνολα των άπειρων συνόλων (Rowbottom's theorem) [το επιχείρημα υπάρχει ήδη στην Θεωρία του Υποκειμένου].