Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Ο Αφορισμός της ημέρας

Όταν κάποιες φορές θλίβεσαι με το πόσο δύσκολο είναι να βρεις καλούς φίλους, σκέψου πόσο δυσκολότερο είναι να βρεις καλούς εχθρούς. Ο καθένας μας δικαιούται να πιστεύει πως έχει φίλους καλούς, ανθρώπους που τον αγαπούν και του στέκονται. Αλλά καλούς εχθρούς, εχθρούς που τον σέβονται, εχθρούς ειλικρινείς στην εχθρότητά τους, αφιερωμένους σ' αυτή όπως ο καλός φίλος στη φιλία; Εχθρούς με σθένος, εχθρούς πείσμωνες και εργατικούς; Ποιος το πιστεύει αυτό; Μια τέτοια τύχη ήταν πάντα προνόμιο για λίγους και, όσο περνά ο καιρός, γίνεται προνόμιο για λιγότερους.

6 σχόλια:

devaluing value είπε...

ο καλός εχθρός είναι ο καλύτερός σου φίλος από τη στιγμή που τροφοδοτεί το σύστημα της ανταλλαγής, της δημιουργικής επίθεσης και πάνω από όλα σου δίνει τόση αξία, ούτως ώστε να είναι ο εχθρός σου. όλα γίνονται στο όνομα αυτής της αξίας.

ΔemΩΝ είπε...

Έχει μια αριστοκρατική (με την ετυμολογικη έννοια) χροιά σήμερα ο αφορισμός σου που μου αρέσει.

Φυσικά υπάρχει και η άλλη όψη που λέει, πως ο καθένας έχει τους εχθρούς που του αξίζουν, αλλά αυτή είναι μια ιδιαιτέρως ισοπεδωτική θέση που δεν ταιριάζει στα γούστα μου...

Νάσια είπε...

Τονώνει την αυτοπεποίθηση ένας καλός εχθρός! Λες: για να με μισεί κάτι καλό θα ΄χω κάνει. Και φτιάχνεσαι. Είναι κι αυτός ένας τρόπος! :)

erimos είπε...

Και για τη φιλία και για την έχθρα ο καταλύτης είναι η ειλικρίνεια,όταν αυτή δεν υπάρχει
τότε ισχύει το "θεέ μου φυλλαξέμε από τους φίλους μου γιατί τους εχθρούς μου τους ξέρω.

omadeon είπε...

Αντώνη, υπάρχει όμως μια θεμελιώδης "ασυμμετρία", ανάμεσα στη φιλία και την έχθρα. Είναι μάλλον και πολλών διαστάσεων ασυμεττρία, όχι απλή.
Π.χ. μόνο με φίλους (και αδιάφορους) μπορεί να συγκροτηθεί και κοινωνία ή κοινότητα. Μόνο με εχθρούς, όχι. Μετά ο ειλικρινής εχθρός μπορεί να καταστεί απλός αντίπαλος ή ανταγωνιστής, επομένως και "δυνάμει" μη-εχθρός (ακόμη και φίλος). Ο φίλος που είναι ανειλικρινής γίνεται όμως αυτομάτως και εχθρός.
Στο μπλογκ μας έχω ειδικό blog-roll "εχθροί που γίνανε φίλοι". Με μερικούς δεν συμφωνούμε σε πολλά, φυσικά. Ομως μια λίσταl "φίλων που γίνανε εχθροί" δεν έχει νόημα. Κατά κάποιον τρόπο η έχθρα ισχύει κι "αναδρομικά", διαθέτει... χρονομηχανή! χεχε

omadeon είπε...

Δεν συμφωνώ. Η φιλία και η έχθρα δεν είναι ίσης δύναμης "άκρα διπόλου",. Η έχθρα ΔΕΝ είναι σαν "φιλία με αρνητικό πρόσημο" (οπότε αρχίζει να ισχύει και το "-(-1)=+1", ή το "εχθρός του εχθρού μου ίσον φίλος"). Η ασυμμετρία αυτή αρχίζει να φαίνεται πιο καθαρά όταν σκεφτούμε το ανέφικτο της "ανειλικρινούς φιλίας" (όσο κι αν "φοριέται", περίπου σαν λυκοφιλία). Οι ανειλικρινείς φίλοι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ φίλοι, τόσο απλά. Ανειλικρινείς εχθροί όμως είναι εύκολο να βρεθούν (αν είσαι... ειλικρινής). Ο ανειλικρινής επομένως είναι καταδικασμένος να μη γευτεί και την πραγματική φιλία [μπορεί να αποδειχτεί ως... θεώρημα αυτό].

Γενικά η φιλία υπάρχει ΟΣΟ υπάρχει ειλικρίνεια. Μόλις εμφανιστεί ανειλικρίνεια, η φιλία σβήνει. Αν φταίξαμε κάπου είναι στο ότι δεν το διαπιστώσαμε πιο πριν...