Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Οκτώβρης

Η κοσμογονία των διαταραχών: κάθε μέρα μία
μετατόπιση φορτίου στα ενδότερα, το αμπάρι
υπερχειλίζον αγαθών, ισορροπία εύθραστος,
κατεύθυνσις ασαφής. Έξω καταιγίδες, μανιάσματα,
υποσχέσεις ολοκληρωτικών καταστροφών,
ναυάγια, πνιγμοί, δόντια καρχαριών.

Καταλογογραφώ τα πάθη μου και τα ονόματά τους
μπερδεύονται, ούτε ένα δε μένει στο ράφι του.
Οι θέσεις τους ανταλάσσονται καθώς
το σώμα μου βρίσκεται διαρκώς εν κινήσει
–ακόμα και στον ύπνο–
κι αυτό που ονομάζω έρωτα είναι φιλοδοξία
κι αυτό που λέω φιλοδοξία είναι στρόβιλος απ’ τα βαθιά
κι αυτό που αποκαλώ στρόβιλο είναι πτήση,
κι αυτό με τη σειρά του εξόρυξη στα σπλάχνα
αυτού που δεν έζησα, μα είμαι.

Να τι συμβαίνει, αν δεν ξέρεις: ξεκινούν
μεταστάσεις ετερογενών τραυλισμάτων,
μεταναστεύσεις ακατονόμαστων ορδών.
Του κόσμου τα σημεία στροβιλίζονται
σε νέφη από συνεκδοχές κάθε φορά που πιάνω με τα χέρια
ένα κλειδί, κι η σταθερότητα μου, παροιμιώδης,
είναι κωμικού το μεθυσμένο παραπάτημα.
Μιλάω για την τρέλα που βλέπεις στα μάτια μου
παροπλισμένο μου αιλουροειδές, οδικό μου ατύχημα!

Ας σταματήσουμε λοιπόν τον άξονα! Έτσι κι αλλιώς
δεν έχει θέση πλέον η βαρύτητα. Ας μπούμε
στο αυτοκίνητο κι ας οδηγήσουμε χωρίς βλέφαρα,
χωρίς ύπνο. Μας περιμένουν χίλια σκοτάδια πηχτά,
αχαρτογράφητα. Ας διαπεράσουμε
κάθε χωριό που κοιμάται. Ας αντικρίσουμε χίλια αδιέξοδα.
Ας είμαστε εμείς οι μηχανές και οι τροχοί,
ας εκκολάψουμε ακριμάτιστες συνομωσίες.

Κρύβουμε τα έγγραφα κάτω από κεραμίδια,
στήνουμε αυτί στον ασύρματο, είμαστε παραλήπτες
της αλληλογραφίας των νεκρών που δεν πεθαίνουν. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: