Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Είμαστε κάτι ξύλινα άλογα

Eίμαστε κάτι ξύλινα άλογα
της εξαπάτησης θαρρείς του εαυτού μας
τα εμβλήματα. Είμαστε κάτι εξισώσεις
άλυτες, κάτι προβλήματα κακοδιατυπωμένα
λογικής, κάτι εκτροχιασμοί από κάρβουνο του Πιρανέζι.
Κάτι κουβάρια είμαστε μπλεγμένα,
με κόμπους αξεδιάλυτους στο κέντρο σαν καρδιές.
Κάτι παράθυρα είμαστε, θαμπά, που πίσω τους διακρίνεις
κινήσεις ανεξιχνίαστες μιας προετοιμασίας
για ένα τραπέζι ίσως, οικογενειακό, ή για το κρύο που ’ρχεται –
κι είναι βαρύς χειμώνας!

Είμαστε κάτι μπαλόνια που ξεφούσκωσαν, κάτι κομμάτια
κόκκινου ρούχου παιδικού σε συρματόπλεγμα,
κάτι μεσίστιες σημαίες.

Είμαστε άδειων καταστημάτων πωλητήρια.

Κι είμαστε κάτι λιπόσαρκοι καρποί που τρέμουνε
κάτω από την κουβέρτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: