Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Ο αφορισμός της ημέρας

Φαινομενικά, η όλο και αυταρχικότερη κυριαρχία της γνώμης --στις μέρες μας το "μα είναι η άποψή μου!" είναι η βασική υπεράσπιση κάθε ερμηνευτικής αυθαιρεσίας, το μότο του δικαιώματος στην άγνοια-- φαίνεται να υπογραμμίζει την αποδυνάμωση του αντικειμενικού απέναντι στην αχαλίνωτη  ισχύ του υποκειμενικού.

Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίστροφο: η "άποψη" που το σύγχρονο μηντιοκρατικό και πολιτικό σύστημα λιβανίζει, η άποψη που προβάλλει πλέον ως το βασικότερο δικαίωμα του ευνουχισμένου ανθρώπου-ως-καταναλωτή-του-κόσμου, είναι κάθε άλλο παρά έκφραση υποκειμενικότητας. Αυτό που η παρηκμασμένη αστική δημοκρατία υποστασιοποιεί ως αδιαπραγμάτευτα, ιερά "προσωπικό" δεν είναι παρά η τεθλασμένη, ενσωματωμένη αντανάκλαση της εκχυδαϊσμένης αντικειμενικότητας που περιβάλλει  το υποκείμενο. Με μια προσεκτικότερη εξέταση η "προσωπική άποψη" αποκαλύπτει την διαμεσολάβηση των μυριάδων κλισέ, στερεότυπων και μαζικών στάσεων που διακομίζονται καθημερινά από τα μήντια και τα οποία έχουμε μάθει να αναπνέουμε σαν κάποιου είδους χαμηλής τοξικότητας σημειολογικό διοξείδιο του άνθρακα.

Απέναντι στον κίβδηλο υποκειμενισμό της "άποψης", η υποκειμενικότητα που προϋποθέτει η αλήθεια δεν υποκρίνεται πως αγνοεί την ύπαρξη αντικειμενικών συνθηκών, ορίων ή προϋποθέσεων (με λίγα λόγια, την ιστορικότητα ως διάσταση της ύπαρξης). Την αναγνωρίζει ως την δύναμη αυτή που συνιστά την αμετακίνητη αδράνεια των πραγμάτων, και συνεπώς, ως την διάσταση ενάντια στην οποία κάθε τι το νέο είναι αναγκασμένο να παλέψει για να μπορέσει να λάβει χώρα.

10 σχόλια:

staurospleios είπε...

Εξαιρετικός ο αφορισμός και αληθής πέρα ως πέρα. Η τυραννία που ασκεί ο ανερώτητος αυτός υποκειμενισμός (τρομάρα του) στον όποιο διάλογο φτάνει σε σπάνιες περιπτώσεις να προσπαθεί να υπάρξει είναι απόλυτος. Το αποτέλεσμα είναι η εξολόθρευση της επαφής, της απορίας για το δοσμένο, και η διηνεκής κατάφαση της εξουσίας χωρίς κανένα κόστος. Γιατί πώς διαφορετικά θα ανοιχτούμε στο αντικειμενικό με κατακερματισμένους (έστω κι αν είναι αληθείς) μονόλογους που δεν έχουν καμία τύχη να αναχθούν σε διάλογο; Αλλά η απάντηση ανά τους αιώνες της φιλοσοφίας (της θεάς και θέας του διαλόγου) ποια μπορεί να είναι; Για να απαντήσει κανείς δεν έχει παρά να παρακολουθήσει τις διδασκαλίες σ' ένα οποιοδήποτε φιλοσοφικό τμήμα…

.... είπε...

Αυτό που η παρηκμασμένη αστική δημοκρατία υποστασιοποιεί ως αδιαπραγμάτευτα, ιερά "προσωπικό" δεν είναι παρά η τεθλασμένη, ενσωματωμένη αντανάκλαση της εκχυδαϊσμένης αντικειμενικότητας που περιβάλλει το υποκείμενο.

αναρωτιεμαι σε ποιους απευθυνεσαι με τη δημοσιευση ενος τετοιου γλωσσολογίου(!).
α) σε αυτους που σε καταλαβαινουν και αρα γνωριζουν λιγο πολυ το σκεπτικο με το οποιο γραφεις
β) σε αυτους που νομιζουν πως σε καταλαβαινουν, ζοριζονται και λιγο και κατι κανουν, ικανοποιωντας ενα δικο τους εγω(αλλα και ενα δικο σου εγω, ενα εσυ!!)
γ) σε αυτους που δεν καταλαβαινουν τι γραφεις γιατι δεν εχουν ερθει σε επαφη με αυτα που λες και ουτε θα ερθουνε ετσι που γραφεις.
δ) σε κανεναν.ειναι απλα ημερολογιο.

A. είπε...

Σε πλήρη συντονισμό με τον Μπαντιού (από συνέντευξη στο τελευταίο Le Point )

« Πιστεύω, όπως κι ο Πλάτων, ότι υπάρχουν αιώνιες αλήθειες. Θα έλεγα μάλιστα ότι μόνο ξεπερνώντας τις καθιερωμένες απόψεις μπορεί η ανθρωπότητα να βρεί κάτι νεό κι ενδιαφέρον για την μοίρα της (...) Ο σύγχρονος κόσμος δίνει αντίθετα αξία στην διαφορετικότητα και στην έκφραση απόψεων. Είναι η περίπτωση των ΜΜΕ, όπου καλείται ο οποιοσδήποτε να πει την γνώμη του, και της πολιτικής, όπου οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης είναι καθοριστικές».

RDAntonis είπε...

Ευχαριστώ πολύ. Βλ. και τις ως τώρα αναρτήσεις με τίτλο "Περί διαλόγου" για τα ζητήματα που θέτεις.

RDAntonis είπε...

"αναρωτιεμαι σε ποιους απευθυνεσαι με τη δημοσιευση ενος τετοιου γλωσσολογίου(!).
α) σε αυτους που σε καταλαβαινουν και αρα γνωριζουν λιγο πολυ το σκεπτικο με το οποιο γραφεις
β) σε αυτους που νομιζουν πως σε καταλαβαινουν, ζοριζονται και λιγο και κατι κανουν, ικανοποιωντας ενα δικο τους εγω(αλλα και ενα δικο σου εγω, ενα εσυ!!)
γ) σε αυτους που δεν καταλαβαινουν τι γραφεις γιατι δεν εχουν ερθει σε επαφη με αυτα που λες και ουτε θα ερθουνε ετσι που γραφεις.
δ) σε κανεναν.ειναι απλα ημερολογιο."

Ναι.

RDAntonis είπε...

"Σε πλήρη συντονισμό με τον Μπαντιού (από συνέντευξη στο τελευταίο Le Point )"

Ο αφορισμός οφείλεται κατά το ήμιση στη σκέψη του Μπαντιού και κατά το ήμιση στην κριτική των σχέσεων υποκειμενισμού-αντικειμενισμού στην μηντιακή κοινωνία στον Αντόρνο.

RDAntonis είπε...

Ευχαριστώ πολύ. Βλ. και τις ως τώρα αναρτήσεις με τίτλο "Περί διαλόγου" για τα ζητήματα που θέτεις.

RDAntonis είπε...

Ναι.

(εναλλακτικά, όχι).

Foobares είπε...

Σε αυτό το κομμάτι σκόνταψα κι εγώ. Αρκετές φορές θέλησα να προωθήσω σε άλλους κάτι καλό που διάβασα εδώ, αλλά δίστασα, γνωρίζοντας ότι θα τους φανούν αλαμπουρνέζικα. Λίγο πιο προσιτή γλώσσα δε βλάπτει...

RDAntonis είπε...

Γράφω εδώ από τον Μάη του 2008. Ποτέ δεν έγραψα κάτι προσπαθώντας να ακουστώ εμβριθής. Γράφω αυτό που σκέφτομαι, όπως το σκέφτομαι: κάποιες φορές πιο απλά, κάποιες πιο πολύπλοκα, κάποιες σοβαρά και κάποιες σατιρικά. Για κάποιους λόγους που δεν έχω ποτέ ολοκληρωτικά καταλάβει έφτασε ένα χρονικό σημείο που αυτό βρήκε ανταπόκριση. Νομίζω ότι ένας από αυτούς ήταν η αντίληψη της ειλικρίνειας προθέσεων. Δεν θα ήταν ειλικρινές για μένα να γράφω με μια προειλημμένη εικόνα του επιπέδου αντίληψης των αναγνωστών μου. Θα ήταν μάλλον πατερναλιστικό. Κάποιους δεν θα τους αγγίξει ή δεν θα τους είναι κατανοητό αυτό που βγαίνει. Το δέχομαι εκ των προτέρων ως μέρος της διαδικασίας, όπως πάντα. Δεν νομίζω ότι στερώ κάποιον από κάτι γράφοντας ελεύθερα και όπως μου υπαγορεύει ο νους μου.
Ευχαριστώ.