Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Ο αφορισμός της ημέρας ΙΙ

Η μαύρη κωμωδία της διαρκώς ανανεούμενης "ενημέρωσης" για την κρίση: να ενημερώνεις (όλο και περισσότερους) ανέργους ότι είναι άνεργοι, υποαπασχολούμενους ότι είναι υποαπασχολούμενοι, άτομα χωρίς περίθαλψη ότι στερούνται περίθαλψης, και ανησυχούντες για τις καταθέσεις τους ότι οι καταθέσεις τους δεν είναι ασφαλείς. Να συνεχίσεις να "ενημερώνεις" αυτούς που ήδη ζουν τις πρακτικές συνέπειες της κρίσης για την ύπαρξη κρίσης, τρία, πέντε, δεκατρία χρόνια μετά την έναρξη της, όταν κρίση και μπανάλ καθημερινότητα έχουν πλέον καταστεί πλήρως συνώνυμες. 

Μετά από ένα σημείο λοιπόν --αυτό δείχνει το άβολο συναίσθημα που δημιουργεί η συνειδητοποίηση της ύπαρξης ενός αδιευκρίνιστα κακού αστείου--, η "ενημέρωση" για την κρίση μεταβάλλεται στο αντίθετο της επαγρύπνησης: σε ένα τρόπο να συνηθίσεις το αβάσταχτο, ακόμη-ακόμη να αντλήσεις κάποιου είδους παρηγοριά από την προβλεψιμότητα του ότι αύριο θα είναι όλα χειρότερα. "Η αυτο-αλλοτρίωση της ανθρωπότητας", έγραφε ο Benjamin, "έχει φτάσει τέτοιο βαθμό που μπορεί να νιώσει την ίδια της την καταστροφή ως αισθητική απόλαυση πρώτης τάξης." Αλήθεια, είναι τόσο διαφορετικά τα πράγματα για αυτούς που καταναλώνουν τα "νεώτερα" (αλλά δεν υπάρχουν πραγματικά νεώτερα!) για αυτό που τους τρώει καθημερινά τη ζωή, λες και είναι η πολυαναμενόμενη συνέχεια σε κάποιο συναρπαστικό μυθιστόρημα;

2 σχόλια:

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Νομίζω πως είναι ένας απλά εναργής και διεισδυτικός συλλογισμός

RDAntonis είπε...

Ευχαριστώ πολύ, Γιώργο.