Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Εννοιολογική αφασία Ι

Εσχάτως είχαμε την τιμητική μας στο ιστολόγιο της διακεκριμένης συγγραφέως-γευσιγνώστριας-εκλεπτυσμένης εκπροσώπου του σκεπτόμενου λαϊφσταϊλισμού Αθήναιος, περιγράφουσας εαυτόν ως "συμβούλου δημοσίων σχέσεων, συγγραφέως περί του φαγητού (γκουρμεδολόγου κατά το συνηθέστερον), οινογνώστριας (σομελιέρ κατά το κοινότερον), και ερωμένης της ποιήσεως, των κυνών, και των ανθρώπων." Διάβασα λοιπόν το κάτωθι:

Ο ακτιβισμός ως photo opportunity
Προ ολίγων εβδομάδων, την επομένη των εκλογών συγκεκριμένα, τσακώθηκα με τον φίλο μου τον Αναρχικό Τραπεζίτη για τον είδος του απολιτίκ ακτιβισμού που αναδεικνύεται σε talk of the town και το μόνο που τελικά προσφέρει είναι μια σειρά από εντυπωσιακές φωτογραφίες. Η συζήτηση ξεκίνησε από ένα ειρωνικό του σχόλιο (περίεργο γιατί ο συγκεκριμένος ειρωνεύεται σπανίως...) για κάποια αριστερά μπλογκ όπως το Radical Desire ή τα πολιτικά κείμενα του Ζενάκου, κείμενα που όταν δεν με κάνουν να γελάω, με αφηνιάζουν με την ιδεοληψία τους αλλά παρ'όλα αυτά βρέθηκα να τα υπερασπίζομαι. Ο φίλος μου υποστήριζε ότι ο κόσμος αλλάζει και με απολιτίκ ακτιβισμό και σίγουρα όχι με πολιτικά κείμενα σαν κι αυτά, ενώ εγώ πιστεύω ακριβώς το αντίθετο."Τα κείμενα είναι πράξη, και η πράξη είναι φωτο-οπ???? Wow!", μου είπε χαρακτηριστικά ωσάν να μην εχει ακούσει ποτέ ξανά ότι όλα, ιδέες και πράξεις, κρίνονται από το αποτέλεσμα και ότι απο μόνες τους δεν σημαίνουν τίποτα, εκτός αν είσαι Χριστιανός όπου αυτό που βασικώς κρίνεται στις πράξεις είναι η πρόθεση. Σήμερα, διάβασα στο facebook, στο στάτους του συγγραφέα Χρήστου Χωμενίδη αυτό.
"Ένας μαντράχαλος στη Ρώμη έτεινε ένα εικοσάευρο σε μια ζητιάνα. Ο φίλος του τον φωτογράφισε με το κινητό κι αμέσως ύστερα εκείνος τράβηξε το χέρι με το χαρτονόμισμα κι οι δυό τους απομακρύνθηκαν σκασμένοι στα γέλια."

Μπορεί να ειρωνεύονταν τον ακτιβισμό ως photo opportunity αν και αμφιβάλλω. Μπορεί να ήταν απλώς η πλάκα δυο βαθειά απαίδευτων νεαρών. Μπορεί και να είναι ένα λογοτεχνικό αστείο του Χρήστου και η σκηνή να μη συνέβη στην πραγματικότητα. Ό,τι και να είναι χρειάζονται κάποιον αφηγητή για να τους εγγράψει στο κάδρο και να δώσει μια ερμηνεία του γιαυτό και είσαι εντελώς off, αγαπημένε μου φίλε, όταν ανάμεσα στις "μεγάλες αφηγήσεις" και τις υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες, προκρίνεις τις δεύτερες.

*Φιλί*
Ομολογώ ότι το κείμενο με έφερε σε δυσμενέστερη θέση ως αναγνώστη από σεμινάριο του Χάιντεγκερ. Μετά από πέντε αναγνώσεις, εξακολουθώ να αδυνατώ να κατανοήσω τι λέει. 

Μερικά ερμηνευτικά ενδεχόμενα:

α) To Radical Desire είναι μπλογκ που φέρνει γέλωτα και ταυτόχρονα αφηνιασμό στην συγγραφέα-γευσιγνώστρια (όπερ παράδοξον καθότι τα δύο αυτά συναισθήματα τείνουν να παραπέμπουν σε αντιφατικού είδους αντιδράσεις).
β) Οι συγγραφείς του Radical Desire εμπνέουν μαντράχαλους στη Ρώμη να δίνουν εικοσάευρα σε ζητιάνες, και αφού τις απαθανατίσουν με κινητό, να τους τα παίρνουν πίσω (όπερ αδύνατον, γιατί μα το Θεό, δεν έχουμε καμμία επίδραση στις δραστηριότητες μαντράχαλων στη Ρώμη).
γ) Οι συγγραφείς του Radical Desire είναι απολιτίκ ακτιβιστές (όπερ οξύμωρον --και διάβολε, στις 400 ετικέτες του μπλογκ δεν υπάρχει καν ετικέτα "ακτιβισμός"--, αλλά όταν λέγεσαι "Αναρχικός Τραπεζίτης" οφείλεις να λες οξύμωρα, έστω για να δηλώνεις ότι εσύ έχεις διαβάσει Πεσσόα).
δ) Οι συγγραφείς του Radical Desire δεν είναι απολιτίκ ακτιβιστές αλλά συγγραφείς πολιτικών κειμένων τα οποία προκαλούν μεν ταυτοχρόνως γέλωτα και αφηνιασμό αλλά μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο (όπερ μυστήριον μέγα, ιδιαίτερα δεδομένου του γεγονότος ότι την τελευταία φορά που τσέκαρα τα μπλογκ είναι απλώς χώροι όπου γράφεις κείμενα και όχι μαγικά ραβδάκια).

Στην απάντησή της σε ερώτηση εμού του πτωχού για το τι ακριβώς λέει αυτό το κείμενο, η διακεκριμένη συγγραφεύς-γευσιγνώστρια προσέθεσε και το:

ε) To Radical Desire είναι ιστολόγιο "ελαφρού ρεπερτορίου" (κάτι σε Χατζηνάσιο-Πάριο, αλλά της άκρας αριστεράς).

Βάζοντας τα δυνατά μου να συνδυάσω Χέγκελ και Τσιφόρο ως ερμηνευτικά εργαλεία, προέβην στην ακόλουθη σύνθεση:

To Radical Desire είναι ένα ιστολόγιο "ελαφρού ρεπερτορίου" συγκρινόμενο π.χ, με το Lifo, όπου αρθρογραφεί βαρυσημάντως η Αθήναιος, το οποίο, μέσα από τον απολιτίκ ακτιβισμό του, πολιτικοποιεί μαντράχαλους στη Ρώμη που απαθανατίζουν ζητιάνες με κινητά, και έτσι προκαλεί γέλωτα και αφηνιασμό στους σομελιέρ του κλεινού άστεως. Πλην όμως, χρήζει υπεράσπισης για τους ίδιους ακριβώς λόγους από τους ίδιους αυτούς σομελιέρ, οίτινες, όντας φίλοι με αναρχικούς τραπεζίτες (μα, δεν είναι όλοι οι τραπεζίτες βαθιά αναρχικοί;), εκπροσωπούν έναν πολιτίκ ακτιβισμό που βρίσκει έκφραση σε βαρύ σαν ιστορία κειμενικό ρεπερτόριο (Χάγιεκ, Κούντερα, αγγινάρες, πράσα, κλπ), το οποίο και αντιστοιχεί σε Καζαντζίδη-Μανώλη Αγγελόπουλο και βάλε του εν Κολωνακίω φιλελευθερισμού.

Τώρα, το παραπάνω δεν θα με ανησυχούσε τόσο έντονα εάν δεν εντόπιζα περαιτέρω συμπτώματα εννοιολογικής αφασίας σε άρθρο στο καθ' όλα αξιοσέβαστο BBC, το οποίο πραγματεύεται τις φοιτητικές διαδηλώσεις στο Λονδίνο. Κάνετε όμως λίγη υπομονή για τη συνέχεια και μην αρχίζετε τις υστερίες! Dedramatisez, που λέει και η Αθήναιος!



21 σχόλια:

rdDcom είπε...

Βεμπεριανή consequentialist - αυτό το'πιασα. Κατά τα άλλα, νομίζω ότι το κείμενο γράφτηκε υπό την επήρεια αλκοόλ ή άλλης ουσίας.

«αλλάζει και με απολιτίκ ακτιβισμό και σίγουρα όχι με πολιτικά κείμενα σαν κι αυτά, ενώ εγώ πιστεύω ακριβώς το αντίθετο

Η φράση χρειάζεται ένα Τσόμσκυ να αναλύσει τις βαθιές δομές της. Αδύνατο να διευκρινιστεί το τι «θέτει» η άρνηση.

1) η γράφουσα θεωρεί ότι ο κόσμος δεν αλλάζει ούτε με «απολιτίκ ακτιβισμό», ούτε με πολιτικά κείμενα (του Αντώνη ή άλλων).
2) η γράφουσα θεωρεί ότι ο κόσμος αλλάζει με πολιτικά κείμενα τρίτων (για παράδειγμα, όχι του Αντώνη, αλλά των συντακτών του μνημονίου)
3) η γράφουσα θεωρεί ότι ο κόσμος αλλάζει μόνο με απολιτίκ ακτιβισμό (όχι με «πολιτικά κείμενα», ίσως λόγω προσωπικών δυσχερειών με το γραμματικό φαινόμενο της άρνησης)
4) ίσως τέλος η γράφουσα θεωρεί ότι ο κόσμος αλλάζει μόνο με απολιτίκ πολιτικά κείμενα (Βεμπεριανή consequentialist με τατς οφ παντισκερσίβιτι --- όχι δεν πρόκειται για διάγνωση οφ φιμέιλ τραμπλ).

rdDcom είπε...

12 εκατοστά χιόνι -

TheHeretic είπε...

Εγώ λέω ότι καλύτερα είναι η Αθήναιος ν'αράξει στα κυβικά της, γιατί το θέμα της πολιτικής ανάλυσης "δεν το'χει". Ενδέχεται βέβαια το μπουρδολόγημά της να το έγραψε καθ'υπαγόρευσιν του εργοδότη - δεν το αποκλείω - , αλλά οι μπούρδες της είναι απίστευτες. Βαριέμαι να κάτσω να τις αναλύσω, γιατί υπάρχει κι ένας βαθμός κοτσάνας που καθιστά οποιοδήποτε μπουρδολογικό κείμενο άνω των πέντε σειρών TL;DR.

RDAntonis είπε...

Σου χω ένα βιβλίο να περάσεις την ώρα σου αποκλεισμένος, να γλύφεις τα δάχτυλά σου! Μάντεψε, μάντεψε!

RDAntonis είπε...

Αυτό θα πει πολυεπίπεδη γραφή: οι ερμηνευτικές πιθανότητες είναι ατέρμονες.

rdDcom είπε...

Cinéma

RDAntonis είπε...

Η κατάσταση είναι ολίγον "get a lif-o".

RDAntonis είπε...

Ποιο Cinéma αγόρι μου! Κόψε το πια το ελαφρύ ρεπερτόριο! Διάβασε τίποτε σοβαρό! Πιστωτική και παραγγέλνεις άμεσα! Να φέρουν εκχιονιστικά για να στο φέρει ο ταχυδρόμος!

http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=230063

Left G700 είπε...

Άσχετο: Στη φωτό της Lifo, μάς θύμισε την Piggy της Muppet Show. (Γι' αυτό να την κοιτάζει άραγε σαν ξερολούκουμο ο χασάπης δεξιά;).

Left G700 είπε...

τ ο υ Muppet Show. (Είπαμε κακές κουβέντες και ο δαίμονας του δακτυλογραφείου, αναντάμ-παπαντάμ φιλελεύθερος και μέλος της ΦΙΣ, μάς σαμποτάρισε!).

χαρη είπε...

μη δίνεις τόση σημασία Αντώνη (αρκει να δεις και ποιους επικαλείται ως μέντορες η κυρία μαγείρισα για να ησυχάσεις)
και ξαναβάλε σε παρακαλώ εκείνο το (άλλο) μότο (με το omnia sunt...) μη μας χαλάς και την αισθητική εδωμέσα :)

RDAntonis είπε...

Χάρη, χάρες δεν χαλάμε :-)

Το διασκέδασα το σκηνικό προσωπικά πάντως, το βρήκα très piquant.

λ.κ είπε...

μήπως είστε σεξισταί;:-))

rdDcom είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=GW1hBjrcwUg

RDAntonis είπε...

Α χα χα χα!!! Κορυφαίο το βίντεο!! Τύφλα να χει το "Γράμμα απ' τη Σιβηρία!"

j95 είπε...

Μου φαίνεται την έχεις παρεξηγήσει. Εγώ διαβάζοντας αυτό το κείμενο καταλαβαίνω ότι μολονότι της τη σπάνε οι απόψεις σου (ενίοτε αστείες και εξοργιστικές), τις βρίσκει πολιτικές και του είδους που αλλάζει τον κόσμο, σε αντίθεση με το χαζοχαρούμενο απολιτίκ ακτιβισμό. Στη συνέχεια αναφέρει το παράδειγμα από το στάτους απντέητ του Χωμενίδη για να δείξει τι χοντρή μαλακία είπε ο φίλος της που ισχυρίζεται ο αντίθετο. Δεν ξέρω, καταλαβαίνω κάτι λάθος;

Rodia είπε...

Το ενδεχόμενο να μην είναι επιθυμητή κανενός είδους αλλαγή, ελήφθη υπόψιν; LoL

χαρη είπε...

τέλειο το βίντεο! (μένει κάποιος γλωσσο-ψυχο-κοινωνιο-κλπ-λόγος να αναλύσει πώς και έχουν αυτόν τον (όμοιο) αυταρχισμό στη γλώσσα μερικοί εκφωνητές μερικών χωρών μερικών καθεστώτων (δλδ : ακόμα - γιατί παλιότερα έτσι ακουγόντουσαν οι ειδήσεις, και οι αμερικάνικες και οι δικές μας)

Αντώνη μιλ μερσί για την χάρη :))) ήρθε η καρδιά μου στη θέση της

Blackstar είπε...

Το ακυρο δεν είναι που η μούσα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (του αξιαγάπητου Μάνου) τα χώνει στο rd, αλλά το ότι μαζί κολλάει και τον Ζενάκο!
Ο μέγας θεωρητικός της τέχνης, πολιτικός στοχαστής και κιουράτορας, πρώην φέρελπις δημοσιογράφος στο κυριακάτικο Βήμα και νυν ραδιοφωνικός παραγωγός στο διαδικτυακό ράδιο σαπουνόφουσκα, με το βαρύγδουπο ύφος εκφώνησης και την αναλυτική δεινότητα πρωτοετούς φοιτητή των πολιτικών επιστημών, είναι η αποθέωση της μικροαστικής διανόησης που διεκδικεί για τον εαυτό της έναν σημαντικό ρόλο στη μεσολάβηση της παραγωγής και της διακίνησης των ιδεών. Μαζί με τον Χωμενίδη και τον Τραμπούλη, είναι το πιο hot νούμερο στο φιλελεύθερο τσίρκο της διανόησης του εσπρέσο.
Ο σύλλογος αποφοίτων του κολλεγίου Αθηνών τους απονέμει τα εύσημα! Αναμένει δε από αυτούς να δοξάσουν με το έργο τους όλα τα καταπιεσμένα κολόπαιδα που ακίζονται, ανέμελα μέσα στον κομφορμισμό τους, την ίδια στιγμή που ο κόσμος γύρω μας καταρρέει...

RDAntonis είπε...

Και από πού και ως πού δικαιούται η "μούσα της ΦΙΣ" να κρίνει τον όποιο Ζενάκο; Στο στυλ "κακεντρεχής στήλη σε κουτσομπολίστικο περιοδικό" ας πούμε; OK, αν είναι έτσι, και εμάς δικαιούται να κρίνει, και την πρόοδο της χαρτογράφησης του dna να πραγματεύεται, και για την φαινομενολογία δικαιούται να αγορεύει, και ό,τι της καπνίσει τέλος πάντων. Δημοκρατία έχουμε (τρομάρα μας). Απλά, καλό θα ήταν να μάθει να βάζει δυο προτάσεις μαζί πρώτα, ώστε να καταλαβαίνουμε τουλάχιστον τι λέει εμείς οι σε ανύποπτο χρόνο εμπλεκόμενοι στις συζητήσεις της με αναρχικούς τραπεζίτες. Αυτό είναι όλο.

raresteak είπε...

Αντώνη,
Οι απέλπιδες προσπάθειές μου να κάνω μισό διάλογο της προκοπής με νεοφιλελεύθερα φυντάνια πριν από χρόνια με ανάγκασαν να θέσω μια κόκκινη (no pun intended) γραμμή υπό την εννοιολογική κατασκευή 'αδύνατος διάλογος'. Η βασική προκείμενη αυτής της κατασκευής είναι η εννοιολογική ανεπάρκεια και στην περίπτωση των νεοφιλελεύθερων κνώδαλων η εννοιολογική αφασία, που κάνει κάθε προσπάθεια λογικής διαδοχής να καταρρέει με πάταγο. Αφού αυτή η κατασκευή περιπλανήθηκε μάλλον ασχολίαστη στο διαδίκτυο, με χαρά βλέπω πως σήμερα θέτεις αυτό το θέμα, αναδεικνύοντας το πόσο σαστισμένος μένει κάποιος που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τέτοια υποκέιμενα ως στοιχειωδώς σοβαρά. Η αλήθεια είναι πως είναι τόσο κουραστικό να προσπαθείς να καταλάβεις τι τρέχει στον αχυρώνα του κεφαλιού τους που μάλλον τα παρατάς αν δεν έχεις κάποια επαγγελματική διαστροφή κοινωνιο-ψυχο-γλωσσολογικού είδους. Αλλά και τότε παύει ο διάλογος και αρχίζει η (εξουσιαστική) σχέση θεραπευτή - ασθενούς , ήτοι 'αδύνατος διάλογος'.