Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Ο αφορισμός της ημέρας ΙΙ

Η σκέψη ενάντια στη βαρβαρότητα δεν μπορεί να είναι σκέψη που εξακολουθεί τον πολιτισμένο δρόμο της ωσάν να μην αντιλαμβάνεται τη βαρβαρότητα που την περιβάλλει όλο και πιο ασφυκτικά. Μια τέτοια σκέψη δεν μπορεί να είναι παρά άλλοθι της ίδιας της βαρβαρότητας, μέσο νομιμοποίησης της δήθεν ανεκτικότητάς της. Η σκέψη ενάντια στη βαρβαρότητα είναι σκέψη που στρέφεται ενσυνείδητα ενάντια σ' αυτό που είναι βάρβαρο. Και αυτό προαπαιτεί πρώτα από όλα τη συνειδητοποίηση ότι η βαρβαρότητα δεν είναι κάποιου είδους παρέκκλιση από την εξελικτική πορεία του πολιτισμού. Η βαρβαρότητα, αντιθέτως, είναι πάντα η έκφραση της άρνησης του πολιτισμού από τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι το όνομα της αποτυχίας του να τηρήσει την υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό του.

Το δεύτερο προαπαιτούμενο της σκέψης ενάντια στη βαρβαρότητα είναι η ταυτοποίηση των πιο τετριμμένων, σιωπηρών, "ιδιωτικών" πλευρών της. Το να τελεί κάποιος που εργάζεται εν αγωνία για το αν θα μπορεί αύριο να συνεχίσει να πληρώσει το ενοίκιο του ή το σχολείο του παιδιού του είναι ήδη η πεμπτουσία της κοινωνικής βαρβαρότητας, της μετατροπής της κοινωνίας σε μηχανισμό αναίτιας και άδικης συντριβής του δικαιώματος στη ζωή των μελών της. Κάθε σκέψη που δεν εξεγείρεται παθιασμένα ενάντια στην προφάνεια --και, παραδόξως-- το τελικά απαρατήρητο αυτής της συντριβής, είναι ήδη βάρβαρη.

2 σχόλια:

ΔemΩΝ είπε...

Η δεύτερη παράγραφος με την καταληκτική της πρόταση μοιάζει να αναιρεί την πρώτη όπου θέτει ως προκείμενο τη "σκέψη ενάντια στην βαρβαρότητα" ενώ εκείνη μοιάζει να απευθύνεται αόριστα "σε κάθε σκέψη" με αποτέλεσμα να ακούγεται κάπως σαν, κάθε "μη στρατευμένη σκέψη" είναι βάρβαρη. Αν δεν το διάβασα λάθος, έχω να πω πως ακούγεται (και είναι) πολύ βάρβαρο αυτό το αξίωμα...

RDAntonis είπε...

Καμμία αντίφαση σε ό,τι με αφορά. Αν σου ακούγεται βάρβαρη η καταληκτική πρόταση, έχουμε αγεφύρωτο χάσμα αντιλήψεων.