Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Ο αφορισμός της ημέρας

Όλα θα ήταν πολύ καλύτερα για την δημόσια σφαίρα --αν όχι και για την οικονομία-- αν οι χιλιάδες οικονομολόγοι που εκπαιδεύτηκαν ως εμπροσθοφυλακή προπαγάνδας για αυτούς που δεν καταδέχονται καν να μιλούν στο πόπολο (τι ντροπή, να είσαι δούλος που παριστάνει τον αφέντη!) αποφάσιζαν να κάνουν και καμμιά τίμια δουλειά, αφού πρώτα έκαιγαν ή, καλύτερα, έτρωγαν τα πτυχία τους. Είναι αρκετό για το στομάχι του ανθρώπου να έχει να κάνει με πολιτικίζοντες δημοσιογράφους και δημοσιογραφίζοντες πολιτικούς όλη μέρα. Αλλά τελικά, αντί για το κοπάδι χωρίς βοσκό που έβλεπε ο Νίτσε, φτάσαμε να έχουμε πολλούς αλαφροίσκιωτους βοσκούς που μαγεύονται οι ίδιοι απ' τη φλογέρα τους, ξεχνώντας ότι δεν τους ακολουθεί κανένα κοπάδι.

51 σχόλια:

TheHeretic είπε...

Εξόχως εύστοχη παρατήρηση, η οποία δε θα αρέσει καθόλου στους στρατευμένους μάγους-προφήτες της οικονομολογίας που παριστάνουν τους στρατηγούς ενώ στο μπράτσο τους έχουν μόνο τη γραμμούλα του ΕΠ.ΟΠ.

RDAntonis είπε...

Η γραμμούλα! Καλό!!! :-)

TheHeretic είπε...

Και με μερικούς είναι ακόμα χειρότερο το κάψιμο, γιατί δεν είναι καν ΕΠ.ΟΠ. στην κομματοσκυλική ιεραρχία, αλλά Ο.Β.Α. (Όταν Βαρεθώ θα Απολυθώ ή - επίσημη ερμηνεία - Οπλίτες Βραχείας Ανακατάταξης). Να'χεις τώρα δηλαδή τον τελευταίο τροχό της αμάξης - τι λέω; το τελευταίο μπουλόνι του τελευταίου τροχού της αμάξης - να παριστάνει τον αρχηγό... Πόσο καμένοι πρέπει να είναι; Πόσο νάρκισσοι;

rdDcom είπε...

A cost-benefit analysis of «Mein Kampf»: a «left-liberal» democratic proposal

rdDcom είπε...

Διαμαντοπουλισμοί
«Ήρθε η ώρα του καθρέφτη»
«To Σχέδιο «ανόρθωσης» πρέπει να έχει βάθος χρόνου και να μεταφέρει ένα σύνολο πραγμάτων, που αφορούν στη δημοσιονομική εξυγίανση, στην ανάπτυξη αλλά και στην αλλαγή κουλτούρας»

rdDcom είπε...

Α ξέχασα, το επιτόκιο για το Ιρλανδικό δάνειο είναι 6.7% (σε σύγκριση με 5.2% για το ελληνικό). Να συγχωρεθούν τα πεθαμένα του ΓΑΠ για την «έκπτωση» που εξασφάλισε.

MLOG είπε...

Οι Διαμαντοπουλισμοί ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ από τη λογιστική και ανοίγουν ιδεολογικούς δρόμους συναίνεσης. Εύστοχος ο Νικόλας Σεβαστάκης:"...οι κυρίαρχες δυνάμεις έχουν τη δυνατότητα κινήσεων που μετατοπίζουν το κέντρο βάρους από τη ζώνη της απαγορευμένης συζήτησης (το πρόγραμμα «διάσωσης της χώρας», το νέο «πατριωτικό» χρέος προσαρμογής) σε πεδία ανοιχτά στην ιδεολογική διαφοροποίηση. Και η πιο παγωμένη κυβέρνηση χρειάζεται και αυτή κάποιες δόσεις ξεπαγώματος ή ευελιξίας στο επίπεδο των αξιακών προθέσεων..."(από http://enthemata.wordpress.com/2010/11/28/sevastakis-7/)
ΕΜΕΙΣ;

28 Νοεμβρίου 2010 2:11 μ.μ.

rdDcom είπε...

«Εμείς» επιτιθέμεθα στα όσα παραμένουν εντός «της ζώνης της απαγορευμένης συζήτησης» -
«Ο Μηλιός απαλλοτριώνει το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο»
http://www.cartoonstock.com/lowres/gwa0047l.jpg

rdDcom είπε...

Και επιτέλους τι είδους «συναίνεση» ή «ιδεολογική διαφοροποίηση» μπορεί να υπάρξει πίσω από το «στυτικό» όραμα της Ελλάδας;

MLOG είπε...

ε κ τός «της ζώνης της απαγορευμένης συζήτησης» υπάρχει σωρός φοβισμένων ανθρώπων. Πρέπει να στοχεύουμε διαρκώς στην καρδιά; Δεν παρεμβαίνουμε σε όλα τα σημεία άρθρωσης των αντιθέσεων; Δεν επιδιώκουμε μικρές καθημερινές νίκες, έστω και ιδεολογικές; Κ α ι αυτές (ιδίως όταν γενικεύεται), αναδεικνύουν την εύθραυστη παντοδυναμία των μηχανισμών.
Το «στυτικό» όραμα της Ελλάδας έχει διαβαθμίσεις και ποικιλία από avatar (καμίνια, μπουτάρια, ανθίμια...). Η καραμέλα της «εθνικής συναίνεσης», κατασταλτικής και διαλυτικής των κοινωνικών διαφορών αναμασάται επίμονα. Δεν θα δώσουμε (και) την πάλη τών (επί μέρους) ιδεών;

rdDcom είπε...

«Δεν επιδιώκουμε μικρές καθημερινές νίκες, έστω και ιδεολογικές;»
Αστειεύεσαι; Ακόμα κι αν η μισή Ελλάδα καταστραφεί από πυρηνικά, θα παίζει το X-factor στην τηλεόραση.
--- Και πες μου ποιο θεωρείς το «πεδίο μάχης»; Τα λοβοτομημένα «μυαλά» των «στρατευμένων» «διανοούμενων», «επιστημόνων» και «ποιητών» (δες λινκ ανωτέρω και παράπλευρα για τον τύπο που κάνει ρεπορτάζ από το ίδρυμα Ωνάση).

MLOG είπε...

λινκ κομπλόπουλος εννοείς; Και να μην εννοείς αυτό η περιήγησή μου ήταν απολαυστικά θλιβερή...
Δεν εννοώ αυτούς. Άλλο Κουβέλης, άλλο (χειρότερο) Καμίνης. Το άρθρο του Σεβαστάκη προφητεύει τη συνέντευξη Διαμαντοπούλου στο Έθνος. Τυχαίο;

RDAntonis είπε...

Ό,τι μπορούμε κάνουμε. Μέχρι εκεί που μπορούμε.

rdDcom είπε...

Βλέμμα - Μπάρα με rss - Θα ανεβάσω τού Σεβαστάκη. Το ζουμί είναι στο τέλος, όχι εκεί που εστιάζεις.

Τώρα για τους υπόλοιπους, συγγνώμη αλλά πες μου πώς μπορεί να υπάρξει «συναίνεση/διάλογο»με «οικονομολόγους» που αποδίδουν την κρίση υπερ-συσσώρευσης σε μια «απούσα αιτία» [αλλά παρ'όλα αυτά δεν θεωρούν το χρέος ως μείζον ζήτημα], παραπέμπουν σε Χίλφερντινγκ, ζητάνε παραμονή στο Ευρώ, ενώ δεν σκαμπάζουν γρυ από καθεστώς διεθνών συμβάσεων [αν δεν το ξέρετε ακόμα, οι όροι των περίφημων λατινοαμερικανικών (κατ'όνομα) συμβάσεων ξεπουλήματος μπορούσαν να αλλάξουν μονομερώς από το «ισχυρό» συμβαλλόμενο μέρος], κ.λπ.

TheHeretic είπε...

Και πού να δείτε ξεσάλωμα που έχει ρίξει ο ακατονόμαστος στο θέμα που σου είχαμε πει από χθες ή προχθες... Ο τύπος έχει ξεφύγει εντελώς. Κάποια στιγμή νομίζω ότι θα'ναι χρήσιμο να γράψετε μια ανάλυση που να κάνει σκόνη και το άρθρο του Λαπατσιώρα και το modus operandi του ακατονόμαστου.

MLOG είπε...

Ωρισμένοι "δεν θεωρούν το χρέος ως μείζον ζήτημα" για λόγους τακτικής: για να εξισορροπήσουν το μπατάρισμα τής ελληνικής αριστεράς προς τον αταξικό αντιιμπεριαλισμό, όπως με βοήθησε πολύ να καταλάβω το μπλογκ σας. Μηλιός, Ιωακείμογλου, Σωτηρόπουλος και (με άλλη απόχρωση) Κουβελάκης ανήκουν σ'αυτούς. Η διάκριση ήταν ορατή από την πρώτη σοβαρή συζήτηση για την κρίση, πέρισι την άνοιξη: Μπαλιμπάρ/Δουζίνας

MLOG είπε...

Ναι. Φούχτες νερού μεσ τη φωτιά - αν το αποδίδω σωστά.

rdDcom είπε...

Μέχρι να «διαμορφωθεί» η τακτική και η «ηγεμονία», στη νέα «επαναστατική» κυβέρνηση Μηλιού-Τσίπρα και Σία θα έχουν κληροδοτηθεί 800 τόνοι διεθνών συμβάσεων (fast-track) προς ακύρωση/αναδιαπραγμάτευση. Άντε να πείσεις τους διεθνείς διαιτητάς ότι οι όροι αντιβαίνουν στην συνταγματική τάξη της χώρας...

rdDcom είπε...

Γιατί παρακαλώ το χρέος δεν είναι σημαντικό ζήτημα; Νομίζεις ότι επειδή εμείς οι νότιοι είμαστε λιγότερο μελαψοί από τους αφρικάνους θα τη γλυτώσουμε;

RDAntonis είπε...

Δεν μπορεί να είναι κάτι παραπάνω ένα μπλογκ--μην κοροϊδευόμαστε. Εμείς δεν την έχουμε δει άυλη εργασία και λοιπές μπούρδες για να νομίζουμε ότι κάνουμε την επανάσταση. Αυτά τα λένε όσοι θέλουν να μας παρουσιάζουν ως ψωνάρες. Μια οπτική και ένα στίγμα ανάλυσης μπορούμε να δώσουμε και κάποια ψήγματα εναλλακτικής πληροφόρησης.

RDAntonis είπε...

Τον Μηλιό δεν τον παρακολουθώ γιατί --για να είμαι αυτοκριτικά ειλικρινής-- τον βαριέμαι. Αλλά μου κάνει εντύπωση στο γκρούπιγκ με Κουβελάκη, με τον οποίο νομίζω ότι έχει ελάχιστη σχέση.

Το εξηγείς λίγο αναλυτικότερα πώς το εννοείς;

RDAntonis είπε...

Πες μου ότι δεν μας λες να καθήσουμε να αναλύσουμε κείμενα αυτού στον οποίο νομίζω ότι αναφέρεσαι. Αυτό μόνο πες μου, τέλος.

rdDcom είπε...

Αυτό που μάλλον εννοεί είναι ότι εν Ελλάδι υπάρχει μια ισχυρά, ακμάζουσα και «προοδευτική» αστική τάξη η οποία απεκόμισε μεγάλα κέρδη στην περίοδο της φούσκας (καi τα οποία δυστυχώς τηλε-μεταφέρθηκαν στην χώρα του Οζ [off-shore]). Αυτή είναι ο «ταξικός» εχθρός και όχι η καλή-μαμά ΕΕ (που είναι «τάξη δικαίου» και πηγή «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»).

rdDcom είπε...

Ενώ ο Τσίπρας μας ψεκάζει με τη μάνικα:

http://tvxs.gr/node/72014/438693#comments
«Κατά τον κ. Τσίπρα λοιπόν, η έξοδος από το ευρώ σημαίνει "εξώθηση της κοινωνίας στην ένδεια και την εξαθλίωση".

Είναι ο ίδιος που την άνοιξη χαρακτήριζε «παραμύθια» το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «έξυπνο σενάριο, καλοστημένο σκηνικό σε όλες τις τηλεοράσεις». (Πρόταση για διευρυμένο σώμα στο 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ, tvxs 13/03/2010, http://tinyurl.com/34jmwjw).

Λίγο καιρό νωρίτερα, στη συνέντευξή του πριν απ' τις βουλευτικές εκλογές του 2009, τον ρωτά ο Στέλιος Κούλογλου "Δεν θέτετε θέμα παγώματος, δηλαδή να πάψετε να εξυπηρετείτε το εξωτερικό χρέος;".

Τσίπρας, που δεν δείχνει να καταλαβαίνει τι άκουσε: "Aϊ, αϊ, τώρα... είναι μια πολύ εξειδικευμένη ερώτηση αυτή, να πάψουμε να εξυπηρετούμε το εξωτερικό χρέος. ...»

Greek Rider είπε...

Στις αρχές του 1990 υπήρχαν πολλοί οικονομολόγοι που αναθεμάτιζαν το σχέδιο για το ευρώ προβλέποντας με εντυπωσιακή ακρίβεια όλες τις ανισορροπίες που αυτό δημιούργησε και τις βλέπουμε σήμερα.

Σήμερα επαληθεύτηκαν αυτά που έλεγαν τότε και λίγοι τα θυμούνται αλλά οι ίδιοι δεν υπάρχουν πια γιατί τους εξαφάνισε ήδη από τότε το καθηγητικό κατεστημένο της νέας θρησκείας-οικονομίας.

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν ακόμη κάποιος να ισχυρίζεται ότι είμαστε καλύτερα μέσα στο ευρώ μετά από ότι γίνεται και όσα θα ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες.

MLOG είπε...

H μεγάλη πλειοψηφία των υποστηρικτών της «στάσης πληρωμών» θεωρεί ότι μείζων αιτία της σημερινής κρίσης είναι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας του ελληνικού καπιταλισμού, η παραγωγική του ανικανότητα, η «διαφθορά» και άλλα τέτοια. Kαμιά σχεδόν αναφορά σε κάποια από τις μαρξιστικές ερμηνείες της κρίσης. Θα βρεις πολλά για χρέη, ελλείμματα, πιστωτές, δάνεια και (υπερβολική) κατανάλωση, ελάχιστα, όμως, για υπερσυσσώρευση, κερδοφορία και εκμετάλλευση. Είναι ως εάν η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση να ενέσκηψε και ως θρυαλλίδα να ενέπλεξε τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό στα επίχειρα των «ιδιομορφιών» του, τις οποίες εν πολλοίς πληρώνει. Γι’ αυτό και είναι τόσο συχνή, νομίζω, η αναφορά στην νεοπαοικιοκρατία και τη μπανανία. O Kουβελάκης, όταν προτείνει όσα προτείνει, δεν έχει στο μυαλό του κάποια πορεία προς την «ανόρθωση της χώρας» και την «παραγωγική της ανασυγκρότηση». Το γεγονός πως τα έχουν οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους δεν έχει σημασία;
(βιαστικό copy-paste από http://www.epohi.gr/portal/theoria/8386-Ευρωπαϊσμός-ή-διεθνισμός-Διεθνισμός,-βέβαια)
Το γκρούπιγκ μου είναι χαλαρό, όντως. Όλοι όμως προέρχονται από την ίδια μήτρα (Β Πανελλαδική) και όταν διαφωνούν γ ν ω ρ ί ζ ο υ ν το πού και το γιατί. Είναι αυτό το στοιχείο επαρκές για την ομαδοποίησή μου; Τουλάχιστον εγώ έτσι το βιώνω και με άλλους συντρόφους ίδιας "προέλευσης"

TheHeretic είπε...

Ρώτα τους βρε Greek Rider... Να δούμε τι θα σου απαντήσουν. Και δε μιλώ για τους νεοφιλελεύθερους γκαγκά τύπου S G/zoutiri και kensai, αλλά για τους... "αριστερούς".

rdDcom είπε...

Τώρα γράφει ή όχι ο Μ. ότι η αιτία για την εμφάνιση της κρίσης ως κρίση υπερσυσσώρευσης είναι μια «απούσα αιτία», απορρίπτει ή όχι την «πτωτική τάση κέρδους» λόγω του ότι δεν μπορεί να προσδιοριστεί κανένα «optimal» ποσοστό κέρδους; --- αν απορρίπτει την θεωρία της «εξαθλίωσης» της εργατική τάξης (μήπως μπορεί να προσδιοριστεί optimally η εξαθλίωση;), μας λέει τίποτε για τον τέταρτο κόσμο [τι θα τους κάνουμε «αυτούς/εμάς»]; Είναι ή δεν είναι το παγκόσμιο χρέος ζήτημα που αφορά όλους (δεν αποτελεί μοχλό για την αρπαγή δημόσιου πλούτου, αφαίρεσή του από την κοινοκτησία και περιβαλλοντικής καταστροφής;).

Αν υπέπεσα σε «μαρξιστικούς» σολοικισμούς, ας με συγχωρέσουν οι πτυχιούχοι πιουρίστες.

λ.κ είπε...

φωλιές νερού να συντηρήσεις μέσα στη φωτιά.

RDAntonis είπε...

Ναι, αλλά ο Κουβελάκης είναι ένας απ' τους σφοδρότερους κριτικούς του ιδεολογήματος του (επίσης αταξικού μέχρι θανάτου) "ευρωπαϊσμού" την ίδια στιγμή που ο Μηλιός είναι ένας από τους στυλοβάτες του. Εξού και το ερώτημά μου.

MLOG είπε...

Ποιός είναι ο Τσίπρας;

rdDcom είπε...

Ε λα ντε, αυτό αναρωτιέμαι και εγώ.

MLOG είπε...

Συμπερασματικές παράγραφοι από άρθρο Μηλιού τού 1992 (http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=393&Itemid=29):
"Ο καθοριστικός ρόλος του συλλογικού εργάτη για τη δυνατότητα οικονομίας στη χρήση σταθερού κεφαλαίου, δηλαδή, τελικά, για τη δυνατότητα παραγωγικότερης ή μη χρησιμοποίησης των δοσμένων μέσων παραγωγής (όπως και άλλοι παράγοντες, π.χ. το ύψος της εργάσιμης μέρας κ.λπ.) υποδεικνύει ότι πίσω από την κρίση της διευρυνόμενης παραγωγής κεφαλαίου (πίσω από την υπερσυσσώρευση κεφαλαίου) δεν βρίσκεται μια «απλή», συστηματικώς δρώσα Α ι τ ί α , αλλά ο ίδιος ο εξελισσόμενος ταξικός συσχετισμός δύναμης, το σύνολο των αντιφάσεων και εσωτερικών αιτιακών σχέσεων που διέπουν την καπιταλιστική παραγωγή.
Αυτός είναι ο λόγος που η θεραπεία της κρίσης που προκρίνουν οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους (ώστε να εκτιναχθεί και πάλι η συσσώρευση σε επίπεδα ψηλότερα από πριν), δεν περιορίζεται στην απαξίωση των ανεπαρκώς αξιοποιούμενων ατομικών κεφαλαίων, αλλά παίρνει τη μορφή ενός ανοικτού κοινωνικού πολέμου ενάντια στις δυνάμεις της εργασίας. Δεν έχουμε κανένα δισταγμό, στο να συμφωνήσουμε με τον Μπουχάριν (αλλά και με τόσους άλλους μαρξιστές θεωρητικούς του αριστερού κινήματος), ότι ο πόλεμος αυτός, (αυτή η «ένταση των καπιταλιστικών αντιφάσεων») δεν θα αποβαίνει πάντα νικηφόρος για την αστική τάξη και τους συμμάχους της."
"απούσα αιτία" ή πανταχού παρούσα αιτία;

RDAntonis είπε...

WTF ήταν πάλι τούτο? Creepy. Very creepy.

RDAntonis είπε...

Και οι δύο είναι, και συνδέονται σε μια σειρά επιπέδων. Δεν πολυκαταλαβαίνω την όλη κουβέντα με MLOG, δεν μπορώ να εντοπίσω ποιο ακριβώς είναι το επίδικο. Ίσως έχω χάσει επεισόδεια.

rdDcom είπε...

Δεν θα συνεχίσω για πολύ εδώ (απούσα αιτία [absent cause]=ταξική πάλη, είναι η μετάφραση από τον ίδιο τον Μηλιό τού όρου που χρησιμοποιεί - προφανώς από μεταδομική κεκτημένη ταχύτητα). Η «ταξική πάλη», σε κείμενά του μπόρεσα να διαβάσω λειτουργεί ως μπαλαντέρ : αν τα πράγματα είναι ΟΚ, το αποδίδει στην ταξική πάλη, αν όχι επίσης στην ταξική πάλη--- οι αγορές όταν καθορίζουν το αξιόχρεο κρατών/επιχειρήσεων επίσης συνεκτιμούν την «ταξική πάλη» --- βάλε «μαρμελάδα με γεύση βατόμουρο» όπου ταξική πάλη και απούσα αιτία, κι έχεις τη θεωρία της κρίσης κατά Μηλιό. Σε σχόλιο σε άλλη ανάρτηση, έκανα τον υπαινιγμό ότι μια «αιτία» (που παρουσιάζεται ως «αιτία») και που εξηγεί τα πάντα, δεν εξηγεί απολύτως τίποτε, ούτε και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οδηγός δράσης.

Αναφέρθηκα επίσης και στον Μπαντιού: ο «νεοφιλελεύθερος» χώρος εργασίας/εταιρεία λειτουργεί κατά τρόπο που εκμηδενίζει την ικανότητα εμφάνισης του προλεταριάτου ως πολιτικού υποκειμένου.

Τώρα από αυτή τη θεωρία της κρίσης (ας τη θεωρήσουμε «αξιωματική» θεωρία) τίποτε δεν παρέχει υποστήριξη στις συγκεκριμένες θέσεις Μηλιού περί ευρώ, κ.λπ

Εξήγησἐ μου επίσης αν τα ίδια έγραφε από το 1992, που ήταν τόσο καιρό όταν η Ευρώπη πήγε κατά διαόλου;

rdDcom είπε...

Δες πιο κάτω - για τις αντιρρήσεις μου.

rdDcom είπε...

Α ευτυχώς που δεν είμαι μόνο εγώ που νιώθω στη ζώνη του λυκόφωτος.

MLOG είπε...

Αποσπάσματα από άρθρο Μηλιού τού 1997 (http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=596&Itemid=29: "Οι αντιφάσεις της διαδικασίας νομισματικής ένωσης είναι ύψιστης σημασίας για τις δυνάμεις της Αριστεράς, γιατί μπορούν να αποκαλύψουν το ουσιαστικό περιεχόμενο των ασκούμενων πολιτικών, δηλαδή τον κοινωνικό τους χαρακτήρα, τα ταξικά συμφέροντα που προάγουν (πέρα από τη λογική των «αντιθέσεων μεταξύ εθνικών συμφερόντων» που καλλιεργούν οι κυβερνήσεις). Αποτελούν επομένως οι αντιφάσεις αυτές το έδαφος πάνω στο οποίο η εντεινόμενη αμφισβήτηση των συντηρητικών πολιτικών από τους εργαζόμενους της Ευρώπης μπορεί να μετασχηματισθεί σε κριτική προς τους μύθους του Μάαστριχτ και σε μαζικό κίνημα για την ανατροπή τους.
...
Η ηγεμονία του χρηματιστικού κεφαλαίου
Το Μάαστριχτ αποτελεί στρατηγική επιλογή των χρηματιστικών κεφαλαίωντων μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, που επιδιώκουν μέσω της νομισματικής ενοποίησης να αναβαθμίσουν τη θέση τους έναντι της Νέας Υόρκης και του Τόκιο. Προκρίνοντας μια πολιτική ψηλών επιτοκίων, νομισματικής και δημοσιονομικής στενότητας, βυθίζουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες στην ύφεση. Καθώς η ζήτηση συρρικνώνεται, οι παραγωγικές επενδύσεις παραμένουν περιορισμένες, η ευρωπαϊκή οικονομία αναπτύσσεται με χαμηλότερους ρυθμούς από ό,τι οι ανταγωνιστές της, ενώ τα τροφοδοτούμενα από τη λιτότητα κέρδη του παραγωγικού κεφαλαίου, μη βρίσκοντας άλλες σφαίρες τοποθέτησης, κατευθύνονται σε αυξανόμενο βαθμό στη χρηματιστική σφαίρα. Ο φαύλος κύκλος της λιτότητας και της ύφεσης, που προσδίδει στην ανεργία τη μορφή μιας κοινωνικής μάστιγας, αναπαράγει την κυρίαρχη θέση του χρηματιστικού κεφαλαίου.
Όμως ο παράγοντας που εξασφαλίζει μέχρι σήμερα την ηγεμονία της πολιτικής του χρηματιστικού κεφαλαίου στο εσωτερικό της άρχουσας τάξης είναι ότι ανατρέπει ριζικά το συσχετισμό των δυνάμεων σε βάρος της εργασίας, άρα συσπειρώνει γύρω της όλες της μερίδες του κεφαλαίου. Επομένως, η πολιτική αυτή θα διαιωνίζεται."
Στυλοβάτης του αταξικού μέχρι θανάτου ιδεολογήματος του "ευρωπαϊσμού";;

Πέραν αυτών, αρχίζω να βλέπω ως τεράστιο άθλο την κ ο ι ν ή προκήρυξη τής (ενιαίας) αριστερής παράταξης για τις εκλογές στην ελμε...Άνω Λιοσίων. Μόνο 10 μέρες μάς πήρε!

RDAntonis είπε...

"Στυλοβάτης του αταξικού μέχρι θανάτου ιδεολογήματος του "ευρωπαϊσμού";;"

Τον Μηλιό δεν τον παρακολουθώ χρόνια και δεν μπορώ να έχω άμεση άποψη για παλαιότερα γραπτά του. Αλλά ένα κείμενο όπως το παρακάτω δεν νομίζω ότι είναι κάτι άλλο από δεκανίκι στον αταξικό ευρωπαϊσμό.

http://aformi.wordpress.com/2010/11/21/δεν-εντάσσεται-στα-συμφέροντα-των-εργ/#more-5373

rdDcom είπε...

Έστω από εδώ πώς καταλήγουμε στα na παραμένουμε εντός και μέχρι πότε; Όταν λιγότερο «ευφυείς» σχολιαστές αναρωτιούνται τι εννοούν Μηλιός/Λαπ. όταν λέει δεν φταίει το «Ευρώ» καθαυτό [ένωση] (αλλά οι neo-liberal πολιτικές που συνοδεύουν το ευρώ), τις οποίες η ελληνική «αριστερά» αλλάζει για δεκαετίες τώρα, νομίζω εύλογα του προσάπτουν μια «μικρή» αντίφαση φαίνεται να επιμένει να δοθεί λύση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

MLOG είπε...

Ο Μ. είναι σαφής: "Η εργατική τάξη δεν ζημιώθηκε από το ευρώ καθαυτό, αλλά από τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού που κατάφερε να επιβάλει ο συλλογικός κεφαλαιοκράτης, στοιχείο των οποίων είναι η μεταβίβαση των πιέσεων του διεθνούς κεφαλαιακού ανταγωνισμού στις δυνάμεις
της εργασίας. Το ευρώ, όπως και στο παρελθόν η «σκληρή δραχμή», χρησιμοποιήθηκε ως «εργαλείο» για την προώθηση αυτής της επιθετικής αστικής στρατηγικής. Με την έννοια αυτή, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πειστικά ότι τα πράγματα θα ήταν οπωσδήποτε καλύτερα για τους εργαζόμενους στην περίπτωση που ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είχε υιοθετήσει ως εθνικό
νόμισμα το ευρώ." ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ;
"Η κρίση χρέους στη ΖτΕ, που στην παρούσα συγκυρία οξύνεται στην Ιρλανδία (και την Πορτογαλία) καθιστά σαφές ότι υφίστανται οι οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για τη σύγκλιση των αγώνων των Ευρωπαίων εργαζομένων με στόχο την ανατροπή της σημερινής νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής της ΕΕ. Ο δημόσιος έλεγχος του τραπεζικού συστήματος, η δυνατότητα της ΕΚΤ να χρηματοδοτεί απευθείας τις χώρες-μέλη της ΖτΕ, κ.ο.κ., αποτελούν πλέον κοινούς στόχους της Αριστεράς και των κινημάτων σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες." ΟΥΤΟΠΙΚΟ, όντως. Αταξικό γιατί;

RDAntonis είπε...

"Η εργατική τάξη δεν ζημιώθηκε από το ευρώ καθαυτό, αλλά από τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού που κατάφερε να επιβάλει ο συλλογικός κεφαλαιοκράτης, στοιχείο των οποίων είναι η μεταβίβαση των πιέσεων του διεθνούς κεφαλαιακού ανταγωνισμού στις δυνάμεις της εργασίας."

Τι είναι το ευρώ; Κάτι σαν το νερό ας πούμε, που μπορεί να μας σώσει τη ζωή ή να μας πνίξει, αναλόγως περιστάσεων; Υπάρχει νόημα στο ευρώ πέρα από την ανάγκη των μεγάλων κρατών της Ευρώπης για ένα διακρατικό σχηματισμό που θα ευνοούσε την εθνική κεφαλαιοκρατική τάξη απέναντι σε ΗΠΑ και Ιαπωνία; Το ευρώ ήταν κάποιου είδους ουδέτερη πραγματικότητα ανεξάρτητη από συγκεκριμένους ανταγωνισμούς για οικονομική ηγεμονία;

Αυτό εσένα δεν σου φαίνεται αταξική θεώρηση;

rdDcom είπε...

«Ο δημόσιος έλεγχος του τραπεζικού συστήματος, η δυνατότητα της ΕΚΤ να χρηματοδοτεί απευθείας τις χώρες-μέλη της ΖτΕ, κ.ο.κ., αποτελούν πλέον κοινούς στόχους της Αριστεράς»

Ουτοπικό δεν είναι, αλλά μάλλον οξύμωρο ως δείγμα «ριζοσπαστικού μεταρρυθμισμού».--- Δεν σου φαίνεται περίεργο ότι ο «δημόσιος» έλεγχος που προτείνει ο κύριος μετατίθεται κάπου στο μέλλον, την ίδια στιγμή που η έννοια του δημόσιου αγαθού καταργείται στην Ελλάδα;

Left G700 είπε...

Ναι, αλλά η περίοδος αποπληρωμής είναι έντεκα χρόνια! Και για να μη θυμώσει ο ΓΑΠ και κηρύξει στάση πληρωμών οι κουμανταδόροι της Ευρώπης δήλωσαν ότι θα επιμηκυνθεί η περίοδος αποπληρωμής κ α ι του ελληνικού δανείου! Χαράς ευαγγέλια. Θα πληρώνουμε μέχρι την ημέρα της Κρίσεως!

rdDcom είπε...

Διάβασα στο μπλογκ σου τα τελευταία λόγια του μεγάλου ανδρός:
«Αγαπώ τον Παπανδρέου, ανεβαίνει στον Γολγοθά με τον σταυρό του μαρτυρίου. Δεν θα του πετάξω πέτρες. Δεν μιλάει όμως μαζί μου. Υπάρχουν μηχανισμοί που σου λένε μόνο αυτό που θέλεις να ακούσεις…».

Και θυμήθηκα αυτό: http://www.robertlpeters.com/news/wp-content/uploads/john_heartfield_cross.jpg

RDAntonis είπε...

Αντιγράφω και εδώ τα σχετικά με το "ουδέτερο" του ευρώ και της ΕΕ αποσπάσματα από Kojin Karatani:

“Ο αυτοκράτορας αντιπροσωπεύει μια Αυτοκρατορία που υπερβαίνει τα όρια της πόλης ή του έθνους-κράτους. Εξαιτίας αυτής της δομής, το περιστατικό του Καίσαρα φαίνεται να επαναλαμβάνεται σε άλλους τόπους και χρόνους. Για παράδειγμα ο Ναπολέων, που απέκτησε εξουσία μέσα απ’ την Γαλλική Επανάσταση και τους πολέμους που την ακολούθησαν, προσπάθησε να αντιμετωπίσει τον βρετανικό βιομηχανικό καπιταλισμό θεμελιώνοντας μια Ευρωπαϊκή ένωση: Ο Ναπολέων αυτοχρίστηκε αυτοκράτορας και θεμελίωσε μια Αυτοκρατορία όχι γιατί τον ενδιέφερε το παρελθόν αλλά εξαιτίας της πολιτικο-οικονομικής κατάστασης του καιρού του. Πράγματι, η ιδέα του Ναπολέοντα θα μπορούσε να ειδωθεί ως το μοντέλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά σ’ αυτό το σημείο στην ιστορία, το σχέδιό του θα μπορούσε με μεγαλύτερη ακρίβεια να ειδωθεί ως προπομπός του χιτλερικού Τρίτου Ράιχ: κατάκτηση της Ευρώπης.
[...]
Σήμερα, το πλαίσιο του έθνους-κράτους λέγεται πως έχει ατροφήσει. Είναι αλήθεια ότι το στοιχείο του έθνους έχει εγκαταλειφθεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι διαλύεται το κράτος. Είναι μόνο μέσα από την θέληση του κράτους ως τέτοιου που ένα κράτος μπορεί να συμμαχήσει με ένα άλλο. Δεν υπήρξε ποτέ κράτος το οποίο να απέρριψε την συμμαχία ή την υποταγή όταν η ίδια του η επιβίωση απειλούνταν. Μόνο το έθνος ως φαντασιακή κοινότητα απορρίπτει κάτι τέτοιο. Οι θεωρητικοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποστηρίζουν ότι η Ένωση υπερβαίνει το σύγχρονο κυρίαρχο κράτος. Όπως το έθνος-κράτος πιέζεται από την παγκόσμια οικονομία όμως, το ίδιο συμβαίνει και με την τοπική ένωση κρατών. Για να αντιμετωπίσουν τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, τα ευρωπαϊκά κράτη διαμόρφωσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση και εκχώρησαν τις οικονομικές και στρατιωτικές τους δυνάμεις στο υπερσύστημα. Αυτό δεν μπορεί να κριθεί ως υπέρβαση του σύγχρονου κράτους. Τα κράτη ενώνονται και δημιουργούν κράτος συνασπισμού κάτω από την πίεση του παγκόσμιου καπιταλισμού ή της παγκόσμιας αγοράς. Η ΕΕ δεν είναι το πρώτο συνασπιστικό κράτος της ιστορίας· προηγείται το γερμανικό “Τρίτο Ράιχ” και η ιαπωνική “Σφαίρα Κοινής Ευμάρειας της Ευρύτερης Ανατολικής Ασίας”, μορφώματα που σχεδιάστηκαν αμφότερα στην δεκαετία του 1930 για να αντιμετωπίσουν τις συνασπισμένες οικονομίες της Βρετανίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ. Πριν από τον πόλεμο, αυτά τα συνασπισμένα κράτη αναπαρέστησαν τον εαυτό τους ως υπερβαίνοντα το σύγχρονο παγκόσμιο σύστημα, δηλαδή τον καπιταλισμό και το έθνος-κράτος. Το σχέδιο για μια ευρωπαϊκή ένωση υπήρξε πριν ακόμα από τον Ναπολέοντα· το ιδανικό του είναι η παλιά Αυτοκρατορία, αν και αυτή έχει υλοποιηθεί μόνο απ’ τον γαλλικό και γερμανικό ιμπεριαλισμό.
[...]
Το σχέδιο για μια ευρωπαϊκή ένωση υπήρξε πριν ακόμα από τον Ναπολέοντα· το ιδανικό του είναι η παλιά Αυτοκρατορία, αν και αυτή έχει υλοποιηθεί μόνο απ’ τον γαλλικό και γερμανικό ιμπεριαλισμό.”

Και το ερώτημα είναι: Τι απ' τα παραπάνω δεν καταλαβαίνει/αποδέχεται ο Μηλιός ως αλτουσεριανός μαρξιστής;

RDAntonis είπε...

Να μιλήσει ο ΓΑΠ με τον Ανδρουλάκη. Τι έχει δηλαδή ο Ανδρουλάκης; Μια χαρά λακές είναι, από τους πιο μακροχρόνια καταξιωμένους στον χώρο του "αριστερού" οπορτουνισμού.

MLOG είπε...

"Αν μόνοι τους δίνουν παράταση και προτείνουν επιμήκυνση, αν μόνοι τους συζητούν ήδη και άλλες δραστικότερες διευκολύνσεις όπως βαθύ κούρεμα του χρέους, ακόμα και παραγραφή του (εφόσον προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις), τότε μήπως δεν τους ενδιαφέρει τόσο το χρέος, όσο οι μεταρρυθμίσεις; Μήπως δηλαδή τα λεφτά τους είναι σίγουροι ότι θα τα πάρουν και με το παραπάνω -αν δεν τα έχουν πάρει ήδη- κι αυτό που θέλουν είναι να αλλάξουμε όχι για να μη βουλιάξουμε, αλλά για να γίνουμε όπως μας θέλουν;
Να είναι δηλαδή τόσο ντον Κορλεόνε, που να μας βυθίζουν στην εξαθλίωση, για να χτίσουν επί πτωμάτων ένα καπιταλισμό των προθύμων. Και να έχουν τα κέρδη τους σίγουρα και το κεφάλι τους ήσυχο εκατό χρόνια. Λέτε;"
(ΠΗΓΗ http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=584795)

rdDcom είπε...

Συγγνώμη Μαρία για τη διαγραφή, ήταν αδύνατο να εμφανιστεί το σχόλιό σου στο θρεντ. Το αντιγράφω εδώ:
MLOG έγραψε:

"Αν μόνοι τους δίνουν παράταση και προτείνουν επιμήκυνση, αν μόνοι τους συζητούν ήδη και άλλες δραστικότερες διευκολύνσεις όπως βαθύ κούρεμα του χρέους, ακόμα και παραγραφή του (εφόσον προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις), τότε μήπως δεν τους ενδιαφέρει τόσο το χρέος, όσο οι μεταρρυθμίσεις; Μήπως δηλαδή τα λεφτά τους είναι σίγουροι ότι θα τα πάρουν και με το παραπάνω -αν δεν τα έχουν πάρει ήδη- κι αυτό που θέλουν είναι να αλλάξουμε όχι για να μη βουλιάξουμε, αλλά για να γίνουμε όπως μας θέλουν;

Να είναι δηλαδή τόσο ντον Κορλεόνε, που να μας βυθίζουν στην εξαθλίωση, για να χτίσουν επί πτωμάτων ένα καπιταλισμό των προθύμων. Και να έχουν τα κέρδη τους σίγουρα και το κεφάλι τους ήσυχο εκατό χρόνια. Λέτε;
"

(ΠΗΓΗ http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=584795)



Η απάντησή μου:
Το χρέος χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την επιβολή των μεταρρυθμίσεων. Έδωσα το παράδειγμα, γιατί να μετατεθεί ο αγώνας για τον κοινό έλεγχο των δημόσιων αγαθών σε κάποιο ευρωπαϊκό μέλλον (όπως προτείνει ο Μηλιός), αντί να δοθεί εδώ και τώρα μάχη από την αριστερά μέ μια αντίστοιχη εργαλειοποίηση του χρέους (άρνησή του);

MLOG είπε...

"Το χρέος χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την επιβολή των μεταρρυθμίσεων. .. γιατί ...να μη δοθεί εδώ και τώρα μάχη από την αριστερά με μια αντίστοιχη εργαλειοποίηση του χρέους (άρνησή του);... δεν πρόκειται για «είτε είτε», αλλά για «και-και»".
Βέβαια! ΟΥΤΕ να έχουν τα κέρδη τους σίγουρα ΟΥΤΕ το κεφάλι τους ήσυχο εκατό χρόνια. Δεν είχα σκεφθεί τη συμμετρία τής εργαλειοποίησης.
Δεν υπαινίσσομαι κανενός είδους διαπραγμάτευση με Κυβέρνηση-Τρόικα.
(Το μυαλό μου θέλει ξεκούραση...Ες αύριον)