Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Εμένα οι ποιητές μου

Εμένα οι ποιητές μου δεν γράφουν στις εφημερίδες
ούτε που ξέρουν να βάζουν τελείες στην ανάσα·
ξέπνοοι είναι, αιματηροί, αλαφιασμένοι απ’ το τρεχαλητό
της ψυχής, σκληροί απ’ το σίδερο στα πέταλα αλόγων,
πυρακτωμένοι από πυρκαγιές που μηρυκάζουν στη ράχη,
τον αυχένα, τον νωτιαίο μυελό.

Εμένα οι ποιητές μου είναι οπλισμένοι.
Στους δρόμους συγκεντρώνουν γιγάντιες πέτρες
που θρυμματίζουν τις βιτρίνες των ψεμμάτων σας.

Πεσσοαλορκαμαντελσταμνερουνταμαγιακόφσκι! Το λέω
ξανά και ξανά να τ’ ακούσετε.

Με ξόρκια σας εκμηδενίζω εσάς
που με εκμηδενίζετε, με τα σπασμένα δόντια
ηττημένων πυγμάχων χαράζω τις λέξεις μου πάνω στη γλώσσα σας
κι ούτε με νοιάζει πώς κοιμάστε τα βράδια
κι ούτε με νοιάζει ποιος σας κοιτάει πίσω όταν κοιτάτε στον καθρέφτη
κι ούτε με νοιάζει ποιο κερί βουλώνει το αυτί σας
ποια μέλισσα παρεμβάλλεται ανάμεσα στα λόγια της ασφάλτου και την ακοή σας
ζουζουνίζοντας.

Εμένα οι ποιητές μου δεν θα σας έλεγαν ούτε καλημέρα.
Την πλάτη τους θα βλέπατε να ξεμακραίνει σε άδειες λεωφόρους
ένα πρωί που θα ξυπνούσατε, έκπληκτοι, σε άδειες πόλεις
σε κράτος χωρίς κράτος, αντικρίζοντας παρατημένα γραφεία ασφαλιστικών εταιριών
και τα περίπτερα κλειστά, και τ’ αυτοκίνητα νεκρά και κλειδωμένα
να ουρλιάζουν με σειρήνες για αόρατες απόπειρες κλοπών.
Ούτε καλημέρα! Μόνο ο ουρανός κι εσείς από κάτω
να στέκεστε χάσκοντας, χωρίς μάρτυρες υπερασπίσεως κατηγορούμενοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: