Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Για την πολιτική αφέλεια: Μια απάντηση στον Γρηγόρη (πρώτο μέρος)

Σε σημερινό του σχόλιο στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, ο φίλος Γρηγόρης μού επεσήμανε ότι βρίσκει συμπερασματικά την ανάρτησή μου προβληματική έως αφελή και με παρέπεμψε σε ανάρτηση στο ιστολόγιο φάλιες με τίτλο "Πέντε θέσεις για τη διαδικασία επανένωσης της χώρας." Η λογική λέει ότι η ανάρτηση αυτή προτάθηκε ως αντίβαρο στην όποια πολιτική αφέλεια της δικής μου ανάρτησης, και ότι συνεπώς υποχρέωσή μου είναι να διαλεχθώ με τις θέσεις όπου προτείνονται εκεί. Αυτό και προτίθεμαι να κάνω σε μια πρώτη απόπειρα δόμησης πολιτικού διαλόγου.

Πριν από αυτό όμως, θα είναι απαραίτητες ορισμένες προκαταρκτικές παρατηρήσεις:
α) Θεωρώ ότι το κυπριακό, όπως και αν οριστεί αυτό (και ο δικός μου ορισμός είναι, ομολογουμένως, έκκεντρος ως προς τον επικρατούντα) είναι πρώτα από όλα υπόθεση των Κυπρίων. Ως εκ τούτου, αποφεύγω την ενεργό ανάμιξη του ιστολογίου στο θέμα στον μέγιστο βαθμό. Η σοβαρότητα των χθεσινών περιστατικών και η ανησυχία που μού εμπνέουν υπήρξε η βάση εξαίρεσης στον κανόνα.
β) Όπως παρατήρησα στα σχετικά σχόλια, η διεύρυνση του αντιρατσιστικού μετώπου απαιτεί συμμαχίες και συναινέσεις, και έτσι οι όποιες διαφορές αντίληψης καταγραφούν εδώ θα πρέπει να εννοηθούν ως δευτερεύουσας σχετικά σημασίας, εφόσον το επείγον και πρακτέο δεν επηρεάζεται άμεσα από αυτές.
γ) Η καταγραφή και άρθρωση διαφωνιών είναι μέρος της πολιτικής διαδικασίας και ως τέτοια αποτελεί υποχρέωση των μετεχόντων σ' αυτή. Δεν αποτελεί προσωπική διένεξη ή αναμέτρηση συνεπώς το κάτωθι.

Θα αρχίσω με μια σύντομη παρατήρηση για την πρώτη υποσημείωση του κειμένου "Πέντε θέσεις", όπου αναφέρεται ότι "Ανάλογες θέσεις είχαν εκφραστεί και πιο πριν, τη δεκαετία του 1980, αλλά ήταν στην συγκυρία του 1993 που το ζήτημα και της μορφής της λύσης τέθηκε τόσο ξεκάθαρα." Θα πρέπει καταρχάς να εκφράσω την απορία μου για το γεγονός ότι οι δραματικές αλλαγές τόσο στο εθνικό όσο και στο διεθνές σκηνικό (από το δημογραφικό και την μετανάστευση ως την ανάπτυξη της Κύπρου σε σημαντικό κόμβο διακίνησης κεφαλαίου και την έλευση της κρίσης) δεν δείχνουν να θεωρούνται σημαντικοί παράγοντες αναπροσαρμογής ιδεών. Στο δικό μου λεξιλόγιο "συγκυρία" --λέξη που χρησιμοποιείται παραπάνω-- σημαίνει "ιστορικά πεπερασμένη διάρθρωση δυνάμεων" και συνεπώς θεωρώ ότι χρειάζονται κάποιες (απούσες στο κείμενο) εξηγήσεις για τους λόγους για τους οποίους οι αλλαγές στο εθνικό και διεθνές πλαίσιο δεν θεωρήθηκε ότι επηρεάζουν τον γενικό προσανατολισμό.

Περνάω τώρα στην πρώτη θέση, την οποία και αντιγράφω:
1. Το κυπριακό πρόβλημα είναι μεν αστικό ζήτημα, με επιπτώσεις όμως πάνω σε ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία. Επομένως αφορά και τον ελευθεριακό/ριζοσπαστικό χώρο. Είναι ιστορικό προϊόν της σύγκρουσης των δυο εθνικισμών στο νησί όπως αυτοί συγκροτήθηκαν στην αποικιακή περίοδο, καθώς και των ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων που την υπέθαλψαν και την σχηματοποίησαν. Η ΕΟΚΑ και η ΤΜΤ, και η μετεξέλιξη τους, αποτέλεσαν σε τελική ανάλυση τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος – του εθνοτικού διαχωρισμού και της διαλεκτικής της μισαλλοδοξίας. Το διχοτομικό στάτους κβο που επιβλήθηκε οριστικά μέσα και από τις στρατιωτικές επεμβάσεις του ελληνικού και του τουρκικού κράτους την περίοδο 1963 – 1974 συνιστά πάνω απ’ όλα εμπέδωση του παραλόγου της εθνοτικής σύγκρουσης στο νησί μας και του εγκλωβισμού της κυπριακής ιστορίας στη λογική του εθνοτικού ανταγωνισμού. Ταυτόχρονα, λειτουργεί ως τρόπος καθυπόταξης της κοινωνίας μας στα εξουσιαστικά, εθνικιστικά προτάγματα και από τις δυο πλευρές της πράσινης γραμμής και αποτελεί εστία μόνιμου κινδύνου ευρύτερης πολεμικής σύρραξης. Θεωρούμε ότι η επίλυση του Κυπριακού και η επανένωση της χώρας συνιστά αδήριτη αναγκαιότητα και άμεση προτεραιότητα.
Τα πάντα εδώ, από την δική μου σκοπιά, εξαρτώνται από την πρώτη και τη δεύτερη πρόταση: τι ακριβώς, πρώτα από όλα, σημαίνει η φράση "το κυπριακό πρόβλημα είναι αστικό ζήτημα";  Δεύτερον, εφόσον είναι εξ ορισμού ζήτημα που αφορά το έθνος ("κυπριακό"), για ποιο λόγο θεωρείται σημαντικό ότι "έχει επιπτώσεις πάνω σε ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία"; Δεν είναι αυτό κάτι που συνοδεύει κάθε εθνικό ζήτημα; Τρίτον, για ποιο λόγο αφορά συγκεκριμένα τον "ελευθεριακό/ριζοσπαστικό χώρο"; Με την έννοια ότι ο χώρος αυτός ανήκει επίσης στην "κυπριακή κοινωνία"; Και ανήκει πώς; Δεν είναι η διευκρίνηση των όρων με τους οποίους το κίνημα αυτό αντιλαμβάνεται τη σχέση του με αυτό που ονομάζει "κυπριακή κοινωνία" σημαντική εδώ;  Αυτό που ακολουθεί είναι μια σύντομη αναδρομή στους όρους διαμόρφωσης του προβλήματος, η οποία είναι, θεωρώ, βασικά ορθή (αν και η επίκληση του "παράλογου της εθνοτικής σύγκρουσης" δεν αποτελεί ακριβώς υπόδειγμα υλιστικής ανάλυσης εάν αυτό είναι το ζητούμενο· και για μένα είναι). Σημαντικότερο όμως για μένα είναι ότι στο δικό μου μυαλό, η αναδρομή αυτή δεν απαντά επί της ουσίας στις πιο πάνω ερωτήσεις. Και έτσι το γιατί "το κυπριακό ζήτημα" γίνεται ζήτημα που ο "ελευθεριακός/ριζοσπαστικός" χώρος λαμβάνει ως πολιτικό πεδίο για τον εαυτό του δεν καθίσταται αρκετά ξεκάθαρο από αυτή την πρώτη θέση. Η σύνδεση όμως μεταξύ των δύο είναι κάτι στο οποίο επιστρέφουν κατοπινές θέσεις, και άρα το συγκεκριμένο ζήτημα θα πρέπει προς το παρόν να αφεθεί ανοιχτό.

Περνάμε λοιπόν στην δεύτερη θέση, την οποία επίσης αντιγράφω εξ ολοκλήρου:
2. Ως ελευθεριακός /ριζοσπαστικός χώρος τασσόμαστε εναντίον της έννοιας του κράτους, του συνόρου, της οριοθέτησης και της τεχνητής κατακερμάτωσης του γεωγραφικού και κοινωνικού χώρου από επιβαλλόμενες δομές. Από την άποψη του μορφώματος του κράτους, η μορφή της λύσης μας ενδιαφέρει στο βαθμό που το μόρφωμα αυτό θα ευνοεί περισσότερο τις κινηματικές διεργασίες και κινητοποιήσεις ανάμεσα στις κοινότητες. Υπό αυτή την έννοια η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία θα επιτρέψει την επανένωση του γεωγραφικού και κοινωνικού χώρου. Αυτοί/ες που αντιτίθενται στην επανένωση της χώρας αμφισβητούν την καταλληλότητα, λειτουργικότητα και ακόμα και τη δικαιότητα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπως αυτή συμφωνήθηκε το 1977-1979 και επαναβεβαιώθηκε το 2006-2008. Η συνήθης απάντηση της επανενωτικής επιχειρηματολογίας, είτε του αριστερού/σοσιαλιστικού χώρου είτε των φιλελευθέρων, είναι ότι η ομοσπονδία είναι αναγκαίο κακό, το τίμημα για την ειρήνη ή η μόνη ρεαλιστική στάση υπό τις περιστάσεις. Ο αντιεξουσιαστικός χώρος όμως ήδη από το 1993 προέβαλε τη θέση ότι “η ομοσπονδία δεν είναι και δεν πρέπει να είναι λύση ανάγκης αλλά η ιδεώδης λύση” (Τραίνο, Βαγόνι 10ο, “Γιατί ακόμα και αν δεν υπήρχε ομοσπονδία θα έπρεπε να την εφεύρουμε”)(1) . Αυτή παραμένει η στάση μας και σήμερα. Η δικοινοτικότητα – διζωνικότητα αντανακλά την ιστορική εξέλιξη της σύγκρουσης των εθνοταυτοποιημένων από τους εθνικισμούς κοινοτήτων και συγκροτεί το πλαίσιο υπέρβασής της. Επειδή αφενός λαμβάνει υπόψη της τις κατασκευασμένες εθνοτικές ταυτότητες επιτρέποντας τη διατήρησή τους και αφετέρου δημιουργεί και ένα ομοσπονδιακό κυπριακό πολιτικό χώρο που δε θα καθορίζεται από τους δυο μονοδιάστατους εθνοτισμούς. Επειδή δημιουργεί συνθήκες και για την αυτονομία των δυο κοινοτήτων και για την κοινή τους δραστηριότητα. Επειδή συγκροτεί το πλαίσιο, στο οποίο θα μπορούμε να συνυπάρχουμε και οι ελληνοκεντρικές/οί και οι τουρκοκεντρικές/οί και αυτές/οί που δεν τις/τους αφορά το έθνος. Ο ε/κ αντι-ομοσπονδιακός λόγος σήμερα χρησιμοποιεί “αριστερά” επιχειρήματα ενάντια στον “κοινοτισμό” που δήθεν “θα διαχωρίζει” στο νέο ενωμένο κράτος, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αποκαλεί τη δικοινοτικότητα και τη διζωνικότητα ως “ρατσισμό”. Εμείς πιστεύουμε ότι ρατσισμός είναι η υφιστάμενη κατάσταση της (ελληνο-)Κυπριακής Δημοκρατίας και της ΤΔΒΚ(2) . Η δήθεν αεθνική μορφή του ενιαίου κράτους είναι βαθύτατα εθνική και βασίζεται στην τωρινή δημογραφική ισχύ της ε/κ κοινότητας. Η αποπολιτικοποίηση της εθνότητας δε θα έρθει με διατάγματα (και μάλιστα εθνικά των ε/κ) και σίγουρα δεν μπορεί να προκύψει μέσα από τις υφιστάμενες συνθήκες της πολιτικής και στρατιωτικής σύγκρουσης. Ενδεχόμενη κατάργηση του δικοινοτισμού και της διζωνικότητας σε ένα σχέδιο λύσης θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην περιθωριοποίηση του τ/κ πληθυσμού σπρώχνοντας τον είτε στον αποκλεισμό είτε στην αφομοίωση. Έτσι, η δήθεν προοδευτική θέση της απολιτικοποίησης της ιστορικά κατασκευασμένης εθνότητας, κρύβει πίσω της συγκεκριμένες και βαθύτατα εθνο-πολιτικές προεκτάσεις. Ούτως ή άλλως με δεδομένη τη συντριπτική άρνηση ανάμεσα στην τ/κ κοινότητα της λογικής του ενιαίου κράτους (και ντε φάκτο πλειοψηφικά εθνοτικού, αν υιοθετηθεί η λογική “ένας άνθρωπος μια ψήφος”) είναι αδύνατο να υπάρξει συμφωνία ειρήνευσης. Η παρεμπόδιση της λύσης και η διαιώνιση της σύγκρουσης είναι σε τελική ανάλυση η βάση στην οποία συναντιούνται και οι δυο ρητορικές του ε/κ αντι-ομοσπονδιακού στρατοπέδου – η ελληνοκεντρική (με σημείο αναφοράς τον Ελληνισμό, στον οποίο υποτίθεται ότι υπάγεται η Κύπρος) και η ελληνοκυπριωτική (με σημείο αναφοράς τη μονοπωλημένη από τους ε/κ Κυπριακή Δημοκρατία). Ο δήθεν αντικατοχικός τους λόγος (επειδή στην πράξη αντίσταση στην κατοχή μπορεί να γίνει μόνο από τους τ/κ )(3) όχι απλώς εξυπηρετεί αλλά και αναπαράγει το αποτέλεσμα της κατοχής – το διχοτομικό δηλαδή στάτους κβο.
Και πάλι, η πρώτη πρόταση έχει βαρύνουσα σημασία. Αυτό που διατυπώνεται εκεί είναι μια αντίθεση αρχής στην εξουσία του κράτους και τις συναφείς με αυτό έννοιες: των συνόρων, "της οριοθέτησης και της τεχνητής κατακερμάτωσης του γεωγραφικού και κοινωνικού χώρου από επιβαλλόμενες δομές." Η θέση αυτή σηκώνει βέβαια μεγάλη συζήτηση, μεγαλύτερη από αυτή που είμαστε σε θέση να διεξάγουμε άμεσα. Θα μπορούσα όμως να παρατηρήσω τα εξής:

α) Ως διχοτομημένο κράτος και κράτος με πολλαπές ζώνες κυριαρχίας (Ε/Κ, Τ/Κ, ΟΗΕ, αγγλικές βάσεις), η Κύπρος δεν αποτελεί ισχυρό παράδειγμα της συνοριακής παντοκρατορίας της οντότητας του κράτους αλλά μάλλον παράδειγμα της αδυναμίας του να συγκροτηθεί σε ενιαίο και συνοριακά ομοιογενές μόρφωμα.
β) Τούτο δεν επηρεάζει στο παραμικρό την παγιωμένη συνοριακή οντότητα γειτονικών κρατών, που δεν δείχνουν καμμία διάθεση να απαλλαγούν από αυτή.
γ) Η παγκόσμια οικονομική τάξη δεν είναι μια απεδαφοποιημένη αφαίρεση. Είναι δομημένη πάνω στο "τουβλάκι" του έθνους-κράτους, που παρά τα περί αντιθέτου θρυλούμενα, δεν αποτελεί απαρχαιωμένο απολίθωμα αλλά ενεργό συστατικό στοιχείο της παγκοσμιοποίησης, βάση πάνω στην οποία ρυθμίζεται η διαφοροποιητική και άνιση σχέση με την συνοριακή τάξη (δηλαδή, η απρόσκοπτη κινητικότητα του κεφαλαίου και των επενδύσεων, και η παρεμποδιζόμενη, ελεγχόμενη και ρυθμιζόμενη κίνηση των ανθρώπων, που επιπλέον διαχωρίζονται σε σχετικά ελεύθερους κοσμοπολίτες και στην "απόβλητη" τάξη των μεταναστών).

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς τι είδους πολιτική πρόταση αποτελεί η αφηρημένη εναντίωση κατά των συνόρων στο παραπάνω κείμενο. Όπως και να 'χει, το κείμενο συνεχίζει: "Από την άποψη του μορφώματος του κράτους, η μορφή της λύσης μας ενδιαφέρει στο βαθμό που το μόρφωμα αυτό θα ευνοεί περισσότερο τις κινηματικές διεργασίες και κινητοποιήσεις ανάμεσα στις κοινότητες." Εδώ εισερχόμαστε σε ένα αρκετά ολισθηρό σημασιολογικά και ιδεολογικά σημείο: η κατ' αρχάς, και επί της αρχής, εναντίωση στο μόρφωμα του κράτους έχει δώσει τη θέση της στον συμβιβασμό με μια μορφή κράτους ("το μόρφωμα αυτό") η οποία αναμένεται να "ευνοεί περισσότερο τις κινηματικές διεργασίες και κινητοποιήσεις ανάμεσα στις κοινότητες." "Υπό αυτή την έννοια", συμπληρώνεται αμέσως μετά, "η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία θα επιτρέψει την επανένωση του γεωγραφικού και κοινωνικού χώρου." Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία προκρίνεται λοιπόν, εάν καταλαβαίνω καλά, ως ένας τύπος faut de mieux  κράτους, ενός κράτους αποδεκτού γιατί αναμένεται να είναι λιγότερο καταπιεστικό από αυτό(α) που τώρα υπάρχει(ουν). Μερικά απορρέοντα ερωτήματα:

α) Η εσωτερική ειρήνη --αυτό γνωρίζουμε απ' τον Χομπς τουλάχιστο-- εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από την ισχύ του κράτους, την ικανότητά του να αποσοβεί τον εσωτερικό πόλεμο. Φυσικά το κράτος είναι ικανό επίσης να συμμετέχει ενεργά σε έναν εσωτερικό πόλεμο (τον ταξικό, πχ). Όμως η ισχύς του αποτελεί, παραδόξως, και τον φορέα αποσόβησης άλλων ειδών πολέμου (εθνοτικών, για παράδειγμα). Το ερώτημα είναι συνεπώς αν ένα αδύναμο κράτος, ή ακριβέστερα ένας τύπος κράτους που προκρίνεται ως συγκριτικά αδύναμος (αυτή είναι η μόνη λογική του συμβιβασμού του αναρχικού αντικρατισμού μαζί του) είναι ένα κράτος που επίσης εξασφαλίζει την εσωτερική ειρήνη. Εάν όχι, είναι σημαντικό να είναι ξεκάθαρο ποιος και τι την εξασφαλίζει σε πάγια βάση. Οι αναγνώστες του αναρχικού ανθρωπολόγου Pierre Clastres γνωρίζουν ότι υπερασπίστηκε τον χωρίς τέλος εσωτερικό σπαραγμό των ινδιάνικων κοινοτήτων του Αμαζονίου, θεωρώντας τον αναπόδραστη εναλλακτική στην ανώτερης τάξης βία του κράτους και της αυτοκρατορίας. Είναι οι υπογράφοντες το κείμενο έτοιμοι να δεχτούν κάτι παρόμοιο για την Κύπρο; 
β) Ασφαλώς και η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία θα επιτρέψει, σε ένα συμβολικό τουλάχιστον επίπεδο, την "επανένωση του γεωγραφικού χώρου". Την "επανένωση του κοινωνικού χώρου" όμως; Κατ' αρχάς, ήταν ο "κοινωνικός χώρος" ενωμένος πριν την διχοτόμηση για να επανενωθεί; Τότε η προ 1974 ή προ 1963 Κύπρος θα αποτελούσε ουτοπική κοινότητα που θα είχε ήδη υπερκεράσει τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς. Κατά δεύτερον, "επανένωση του κοινωνικού χώρου" σε ποια βάση; Υπάρχει ενότητα κοινωνικού χώρου χωρίς τη θέση του αποκλεισμένου; Έχουμε την δυνατότητα της ολοποίησης της κοινωνίας σε οργανική ενότητα απλώς και μόνο δια της ράβδου της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας; Και, ίσως πιο σημαντικά, τη θέλουμε; Και το κεφάλαιο; Θα πάψει να υπάρχει και να δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες και πολώσεις; Ή θα μετατρέψει τη βάση στην οποία το κάνει, τα συστατικά συγκρότησής τους;
γ) "Οι κινηματικές διεργασίες" που θα διευκολύνονται από το μόρφωμα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας θα είναι ποιες; Και πρώτα από όλα, γιατί να υπάρχουν καν "κινηματικές διεργασίες" όταν ήδη θεωρείται δεδομένο ότι θα "επανενωθεί" ο "κοινωνικός χώρος"; Οι κινηματικές διεργασίες μπορούν να αφορούν διαφορετικά είδους θέματα, σίγουρα, είναι όμως εκφάνσεις διαίρεσης και διαφωνίας μέσα στον χώρο του κοινωνικού, ή όχι; 

Αλλά θα συνεχίσω με κάποια περαιτέρω προβλήματα που βρίσκω στην δεύτερη θέση σε κατοπινή ανάρτηση. 

16 σχόλια:

Abcd είπε...

"Giati akoma ki an den ypirxe omospondia tha eprepe na tin efevroume".

Tin efivran mia xara kapoioi: dia ton oplwn: praksikopima, eisvoli kai prosfygopoiisi sto kapaki. Kai meta symfwnia "omospondias". Omospondia agapi mou. Me alla logia: H yparkti istoria ws to idewdes. Spinoza ena pragma: aftos o kosmos einai o kalyteros dynatos kosmos.

osr είπε...

Φίλε αντώνη εφόσον όπως οι ίδιοι λένε:
"Ως ελευθεριακός /ριζοσπαστικός χώρος τασσόμαστε εναντίον της έννοιας του κράτους,"

άρα μπορεί κάποιος να συνάγει ότι ως αρχή τους επιδιώκουν μια μορφή οργάνωσης της κοινωνίας άλλης από το κράτος,

έτσι ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί κατά τη γνώμη μου είναι το εξής:

Πως η δήλωση τους ότι τάσσονται κατά της έννοιας του κράτους συμβιβάζεται με τις διεκδικήσεις τους και τον αγώνα τους για την διατήρηση της κοινωνικής οργάνωσης των κατοίκων της κύπρου σε κράτος το οποίο απλά θα αλλάξει μορφή;

Αν η απάντηση είναι τους είναι ότι το χρησιμοποιούν ως στάδιο για την επίτευξη της βασικής τους αρχής που είναι κατά της έννοιας του κράτους, δηλαδή την κατάργηση του κράτους ως κοινωνική οργάνωση των κατοίκων της κύπρου

τότε τίθεται ένα άλλο ερώτημα:

Δηλαδή αμέσως μετά την λύση και την επανένωση ως κράτος με νέα μορφή,
ποιο θα ειναι το αίτημα και οι επιδιώξεις τους;

Μήπως θα είναι η κατάργηση του κράτους αυτού και η αντικατάσταση του με μια άλλη μορφή οργάνωσης της κοινωνιας;

Αν η απάντηση τους είναι "όχι" τότε απλά δεν ισχύει αυτό που λένε ότι τάσσονται κατά της έννοιας του κράτους.

Αν η απάντηση είναι "ναι" τότε αυτομάτως τίθεται ένα άλλο ερώτημα: τι είναι αυτό που τους εμποδίζει να το διεκδικούν και να αγωνίζονται για αυτό από τώρα;

Abcd είπε...

Pistevw ta pragmta einai toso sovara kai epikyndina pou to prakteo einai, pros to parwn, anti Grigoris, OSR kai Antwnis kai alloi me aristeres katavoles, na katapianeste me o,ti afora ton kathorisismo tis sxesis tou "kypriakou provlimatos" me ton ratsismo, an einai eswteriki sxesi i ekswteriki, kok, na yparksei mia synennoisi kai sympnoia kata tis vias kai tou ratsismou.

To giati ftasame edw den einai epi tou parontos. Proexei i eksasfalisi allwn pragmatwn. Prwta i enotita kata tis vias kai tis dysaneksias kai tis misallodoksias.

To prwto pou erxetai sto diko mou myalo, parakolouthwntas dystyxws eks apostasews, einai oti opoiosdipote noimwnas apexei apo tetoiou eidous stygni via.

To prwto pou lew, kai mono afto thelw na pw pros to parwn, mono to minimum, gia na syntaxthoun kapois vasikes symmaxies metaksy mas, logw anagkis, einai oti: aftos pou rixnei karekles enantion opoioudipote allou, einai ilithios. Hlithios.

As enwthoume prwta-prwta -an mi ti allo- enantion tis profanous ilithiotitas.

Ta ypoloipa, ermineftika, en efthetw xrono. Diladi: oxi twra.

Xr.Xa.

Disdaimona είπε...

Δεν καταλαβαίνω με ποιο τρόπο η αποσύνδεση του ακροδεξιού εθνικισμού στην Κύπρο από το ζήτημα της επίλυσης του Κυπριακού μας οδηγεί στο ιδεώδες πολιτικό σου αφήγημα, osr. Θα ήθελα να έβλεπα την έκφραση του τουρκοκύπριου που μαχαιρώθηκε προχθές στη Λάρνακα, αν άκουγε το ωραίο αυτό παραμυθάκι περί κράτους. Σε έχει αποκαλέσει ποτέ κανείς Τούρκο προδότη; Αμφιβάλλω. Γιατί άραγε;
Θα θελες πρώτα να μας απαντήσεις εσύ σ΄αυτό; Πως ένα ιδεώδες πολιτικό αφήγημα,γίνεται προστατευτική ασπίδα που σε προστατεύει, όσο εμάς μας πηδάει στους δρόμους το κάθε εθνικιστικό γουρούνι; Για αυτά τα γουρούνια λοιπόν osr , ο Σριλανκέζος, ο Παλαιστίνιος, ο Φιλιππινέζος, ο Τουρκοκύπριος, ο Ελληνοκύπριος εργάτης είναι όλοι τους «Τούρκοι προδότες». Χωρά αυτό στο πολιτικό σου αφήγημα;
Είσαι σε θέση να αντιληφθείς τις προεκτάσεις του ζητήματος για την επίλυση του κυπριακού ή μήπως το αίτημα σου και η πολιτική σου μαξιμαλιστική τοποθέτηση αγνοεί παντελώς τις ιδιομορφίες του προβλήματος;

Θες να πετύχεις το ιδεώδες της θεωρίας; Κάντο. Εμάς να μας συγχωρέσεις στο μεταξύ. Έχουμε δουλειές. Γιατί κάποιοι εκεί έξω ακονίζουν μαχαίρια και έχουμε πόλεμο. Έχουμε ταξικό και αντι-εθνικιστικό πόλεμο. Δεν αποσυνδέονται αυτά. Όχι εδώ. Όχι στην Κύπρο. Πρέπει να γίνει αποδεκτό, πως ενίοτε η πραγματικότητα, στη προκειμένη η κυπριακή πραγματικότητα, αποδεικνύεται συνθετότερη «τροφή» για τα δόντια της όποιας ιδεώδους και ήδη υπάρχουσας θεωρίας. Αυτή είναι η πρόκληση για το ζήτημα της επίλυσης του κυπριακού προβλήματος όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα. Και η μόνη έντιμη στάση είναι πως μπροστά μας έχουμε μια ανοιχτή πρόκληση ενός πολυσύνθετου πολιτικού προβλήματος. Αλλά καθόλου, πως μπροστά μας έχουμε ένα ψευδές πολιτικό δίλημμα. Το οποίο αν ακυρωθεί θα οδεύσουμε πανευτυχείς στην επιθυμητή κατάλυση του αστικού κράτους.

RDAntonis είπε...

Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, ή μάλλον ας τα βάλω εγώ τις θέσεις μου σε μια σειρά για να είναι περισσότερο κατανοητό το πώς αντιλαμβάνομαι τα πράγματα.

1. Υπάρχει οργανική και μακροχρόνια σύνδεση ανάμεσα στον ακροδεξιό εθνικισμό και τον ρατσισμό στην Κύπρο (όπως και παντού, βέβαια). Στην Κύπρο όμως, η ιδιομορφία είναι ότι έχουμε την επιπλοκή της αποικιοκρατίας και των εισαγόμενων εθνικισμών. Είναι εξέχουσας σημασίας το γεγονός ότι η επίθεση έγινε, μεταξύ άλλων από ομάδα που συνδέει εαυτόν με "αντικατοχικό" προσανατολισμό. Προσέξτε πώς, στο επίπεδο πολιτικής σημασιολογίας, το "αντικατοχικό" αίτημα γίνεται αίτημα κατά της "κατοχής" όχι από ξένο στρατό αλλά από μετανάστες. Εκεί, στο σημείο συναρμογής αιτημάτων που συνδέθηκαν με την καταδίκη της στρατιωτικής κατοχής του νησιού και την νομιμοποίηση της βίας κατά των μεταναστών, η δεξιά έχει κάνει πολύ ιδεολογική δουλειά. Αυτή η συναρμογή πρέπει να σπάσει, και πρέπει να σπάσει εκθέτοντας την υποκρισία που αποκαλύπτει σε ό,τι αφορά τον χαρακτήρα της ευαισθησίας απέναντι στην "κατοχή." Παρατηρούμε ότι η κλασική φάση του αντι-αποικιοκρατικού αγώνα κατά της αγγλικής κατοχής έχει μόνο token χαρακτήρα για την δεξιά και ότι ελάχιστη ως ανύπαρκτη σημασία δίνεται στην παρουσία αγγλικών βάσεων στο νησί. Αντίθετα, ο στόχος, μετά τους Τ/Κ, είναι οι μετανάστες.
2. Την ίδια στιγμή, η αριστερά έχει η ίδια εκχωρήσει το πεδίο της αντι-αποικιοκρατικής συνείδησης στην ρατσιστική δεξιά για χάριν ιδεολογημάτων πολυπολιτισμικότητας, ανοχής, κλπ. Το έκανε ακριβώς επειδή η δεξιά μετέτρεψε την αντι-αποικιοκρατία σε συνώνυμο του πρωτοκοσμικού ρατσισμού, του αντι-ισλαμισμού, κλπ. Όμως αυτή η εκχώρηση είναι κατά την άποψή μου λανθασμένη γιατί συντάσσει την αριστερά με κυρίαρχες ιδεολογικές εκφάνσεις του νεοταξικού φιλελευθερισμού. Η αντι-αποικιοκρατική κληρονομιά, και ταυτόχρονα, η διαρκής αποσύνδεσή της από τον οριενταλιστικό ρατσισμό, είναι εξέχουσας σημασίας για την κυπριακή αριστερά. Πρέπει, για να το πω συνθηματολογικά, να υπάρχει ένας Γρηγόρης Αυξεντίου που δεν αφήνεται στα χέρια της δεξιάς και του αντι-ισλαμικού και αντιμεταναστευτικού ρατσισμού.
3. Η κριτική μου στην ελευθεριακή απόρριψη του κράτους ως βάση πρόκρισης του ομοσπονδιακού μοντέλου είναι διπλή:
α) Είναι εντελώς λανθασμένη η αντίληψη ότι το ομοσπονδιακό μοντέλο κράτους είναι, με κάποιο τρόπο, "λιγότερο" κράτος και άρα συμβατότερο με ένα αντικρατιστικό τρόπο σκέψης.
β) Ο στόχος της ειρηνικής συμβίωσης Ε/Κ, Τ/Κ, και μεταναστών είναι, νομίζω, ασύμβατος με την ύπαρξη αδύναμου κράτους. Η Κύπρος χρειάζεται, αντίθετα, δυνατό κράτος. Δεν είναι η εξασθένιση του κράτους ο στόχος, αλλά η εκ βαθέων δημοκρατικοποίησή του. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να έχεις ένα κράτος όπου η αστυνομία είναι παθητικός θεατής ή και συνεργός σε φαινόμενα ρατιστικής βίας. Αυτά δυστυχώς γίνονται και σε πολλές άλλες χώρες. Τα είδαμε πρόσφατα στην Ελλάδα και στη Γαλλία. Και εκεί βρίσκεται ο κατεπείγον χαρακτήρας των πραγμάτων. Στην μετατροπή του κράτους (και συγκεκριμένα του κατασταλτικού του κομματιού, της αστυνομίας) σε φορέα υπόθαλψης του ακροδεξιού ρατσιστικού μίσους. Και αυτά κάτω από "αριστερή", υποτίθεται, κυβέρνηση στο νησί. Η αστυνομία έχει γίνει κράτος εν κράτει επειδή βρίσκεται σε μακροχρόνια διαδικασία εκφασισμού.
4. What is to be done? Χρειαζόμαστε το κινηματικό στοιχείο, αλλά όχι στην κατεύθυνση του γενικόλογου αντικρατισμού. Το χρειαζόμαστε στην κατεύθυνση πίεσης στο κράτος, επερώτησης του ρόλου του και της λειτουργίας του. Η ομοσπονδιακή λύση θα είναι λύση μόνο εφόσον τα στοιχεία αυτά που καθιστούν το κράτος φορέα ρατσιστικού μίσους έχουν συντριπτικά ηττηθεί. Και ο δρόμος για αυτό εν μέσω κρίσης είναι πολύ ανηφορικός. Σε πρώτη φάση, καθήκον μας όλων είναι να συνασπίσουμε τις φωνές μας κόντρα στον εκφασισμό της κοινωνίας. Αυτό είναι sine qua non.

RDAntonis είπε...

στη προκειμένη η κυπριακή πραγματικότητα, αποδεικνύεται συνθετότερη «τροφή» για τα δόντια της όποιας ιδεώδους και ήδη υπάρχουσας θεωρίας.

Αυτό είναι βέβαιο, όπως και ότι η κυπριακή πραγματικότητα τρώει την θεωρία "πάσης χρήσεως" θεωρία για πρωϊνό. Όχι όμως επειδή η κυπριακή πραγματικότητα είναι κάποιου είδους ενικό τέρας χωρίς προηγούμενο, αλλά επειδή, σε ό,τι αφορά τη θεωρία, έχουμε ακόμα πάρα πολύ δρόμο να κάνουμε για να έχουμε μια θεωρία που να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά και διεισδυτικά σ' αυτή την πραγματικότητα.

Ο δικός μου ρόλος στο νησί, όπως τον αντιλαμβάνομαι, είναι να είμαι αρωγός σ' αυτή τη διαδικασία, να κάνω, ας το πω έτσι, καλή χρήση της όποιας μου απόστασης από ήδη διαμορφωμένες θέσεις, συμμαχίες και συγκρούσεις μέσα στην ευρύτερη κυπριακή αριστερά. Στο επίπεδο της πράξης, δεν χωρούν πολλές κουβέντες. Ή είμαστε ταγμένοι από κοινού στον αντιρατσιστικό αγώνα ή το βουλώνουμε. Στο επίπεδο της θεωρίας, είναι μόνο μέσα από από κοινού έκθεση στα προβλήματα που στρεβλώνουν ή μπλοκάρουν τα διαθέσιμα θεωρητικά μοντέλα που μπορούμε να χτίσουμε ένα μοντέλο που να μάς βοηθάει.

RDAntonis είπε...

Συμπληρωματικά: Στην Κύπρο, έχουμε άρχουσα τάξη η οποία χρησιμοποιεί ως φορέα των συμφερόντων της την ρητορική της ανεκτικότητας, της πολυπολιτισμικότητας, κλπ, στα πλαίσια της φιλελευθεροποίησης, όπως έχει κάνει και σε πολλές άλλες δυτικές χώρες. Έχουμε επίσης άρχουσα τάξη η οποία εκτρέφει τον ρατσισμό, τον ακραίο εθνικισμό, το αντι-μεταναστευτικό μένος. Και έχουμε μια αριστερά που έχει μπερδευτεί πολύ από αυτή την εσωτερική διαίρεση μέσα στην ιδεολογία της άρχουσας τάξης. Αντί να προσπαθούμε να ταυτίσουμε την άρχουσα τάξη με την μία ή την άλλη από αυτές τις δύο ιδεολογικές κατευθύνσεις, μήπως θα ήταν σαφώς χρησιμότερο να αποδεχτούμε κατ΄αρχάς την εσωτερική αυτή ιδεολογική διαίρεση, και ίσως να στοχαστούμε και για τις κρυφές μορφές σύγκλισης μεταξύ των δύο; Στις ΗΠΑ, π.χ είχαμε μια ηγεμονία της πολυπολιτισμικής ρητορικής κατά την δεκαετία του 90 η οποία έδωσε πολύ γρήγορα και εύκολα τη θέση της στον μαινόμενο αντι-ισλαμισμό. Τι συνέβει; Ήταν διαφορετικό το πολιτικό προσωπικό που έδωσε φωνή στην πρώτη τάση από αυτό που έδωσε φωνή στην δεύτερη; Είχαμε αλλαγή στην σύσταση της άρχουσας τάξης; Ή μήπως οι δύο αυτές φάσεις απετέλεσαν εκφάνσεις του κυρίαρχου τόνου σε δύο διαφορετικές συγκυρίες, πρώτα αυτής της τόνωσης του απεδεφαποιημένου χαρακτήρα του κεφαλαίου και μετά αυτής της τόνωσης του έθνους-κράτους που δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί το building-block αυτής της απεδαφοποίησης; Το The New Imperialism του David Harvey έχει μια πολύ χρήσιμη ανάλυση των δύο ως "στιγμών" σε μια ενιαία διαλεκτική του επεκτατικού κεφαλαίου. Έχουμε τρόπο να σκεφτούμε τη λογική της εσωτερικής διαίρεσης στην Κύπρο; Δηλαδή, πρόκειται για πραγματική διαίρεση μεταξύ ασύμβατων μεταξύ τους κομματιών της άρχουσας τάξης, ή για φαινομενική μόνο αντίφαση μεταξύ διαλεκτικά αλληλοσυμπληρούμενων "στιγμών"; Είναι, νομίζω, ένα πολύ σημαντικό θεωρητικό ερώτημα αυτό.

osr είπε...

μόνη σου ρωτάς μόνη σου απαντάς, ωραία

λυπάμαι αλλά είσαι φανατισμένη και μου αποδίδεις πράγματα που ουδέποτε είπα και πιο συγκεκριμένα δεν είπα εδώ

αφού αναφέρεσαι προσωπικά σε μένα θα σου απαντήσω σε προσωπικό επίπεδο γιατί θεωρώ ότι έχεις ξεφύγει πάρα πολύ

"Εμάς να μας συγχωρέσεις στο μεταξύ. Έχουμε δουλειές. Γιατί κάποιοι εκεί έξω ακονίζουν μαχαίρια και έχουμε πόλεμο"

δεν ξέρω τι ακριβώς νομίζεις ότι κάνεις και που δίνεις τους αγώνες σου που λες ότι κάνεις προσωπικά δίνω καθημερινά μάχες απολύτως πρακτικά ενάντια στον ρατσισμό από όλα τα πόστα και μέσω της δουλειάς μου και στον δρόμο ενάντια στους μπάτσους και ενάντια στους φασίστες όποτε χρειάστηκε

δεν συνεχίζω γιατί δεν θεωρώ ότι αξίζει

RDAntonis είπε...

Φίλε osr,

Νομίζω ότι η Δεισδαιμόνα εξέφρασε απογοήτευση, όχι φανατισμό. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς αντικείμενο φανατισμού στα συγκεκριμένα συμφραζόμενα. Αυτό που μπορώ να κατανοήσω είναι ότι υπάρχει η αίσθηση ότι η δική σου θέση απέναντι στα πρόσφατα γεγονότα δεν αντανακλά τη δέουσα συμπαράσταση. Στο ιστολόγιό σου από ό,τι είδα δεν υπάρχει κάποια σχετική με τα γεγονότα ανάρτηση. Καλό θα ήταν νομίζω, για να ξεκαθαρίσει και η ατμόσφαιρα σε ό,τι αφορά αυτό το σημαντικό θέμα, να τοποθετηθείς για το θέμα.

Τώρα, το τι κάνει και πού το κάνει ο καθένας εκτός διαδικτύου δεν νομίζω ότι εξυπηρετεί τη διαδικτυακή κουβέντα. Στο διαδίκτυο γράφουμε απόψεις και τοποθετήσεις, αυτή είναι η φύση του ως χώρου.

osr είπε...

την διαδικτυακή κουβέντα δεν την εξυπηρετεί η προσωπική απαξίωση του στυλ

"Εμάς να μας συγχωρέσεις στο μεταξύ. Έχουμε δουλειές. Γιατί κάποιοι εκεί έξω ακονίζουν μαχαίρια και έχουμε πόλεμο"

RDAntonis είπε...

Osr: Τώρα είδα ότι ανέβασες ποστ σχετικά, οπότε άκυρη η παρατήρηση πιο πάνω. Επί της ουσίας, το να περιοριστούμε στο "αν δεν αλλάξει η κοινωνία δεν γίνεται τίποτε" δεν είναι νομίζω επαρκές. Πρέπει να υπάρξει στρατηγική συγκεκριμένη γιατί τα πράγματα θα χειροτερέψουν εάν η κρίση επιδεινωθεί στο νησί.

Για την κουβέντα δε θα κάνω τον επιδιαιτητή, είπα απλώς ότι εγώ είδα απογοήτευση και όχι φανατισμό. Υπάρχει αρκετό στρες πλέον για το μέλλον μετά τα τεκταινόμενα στη Λάρνακα.

osr είπε...

αντώνη η στρατηγική που έχω υπόψιν μου εγώ είναι να λες τα πράγματα με το όνομα τους

ότι δηλαδή ο κουλίας και οι λοποί επικίνδυνοι γραφικοί που σπέρνουν τον φασισμό και τον ρατσισμό είναι απλά το προπέτασμα καπνού για να μην φαίνονται αυτοί που βολεύονται και τρώνε με δέκα μασέλες έκαστος

ότι το κράτος γενικά αλλά και ειδικά με τους θεσμούς του σήμερα και συγκεκριμένα το υπουργείο εσωτερικών με τον υπουργό συλιτζιώτη τον γενικό διευθυντή λάζαρο σαββίδη και φυσικά την last but not least άννη σαββίδου είναι ένα υπουργείο ρατσισμού που πετάει καθημερινά στις φυλακές ανθρώπους χωρίς να έχουν διαπράξει αδίκημα και διάφορα άλλα όμορφα που απλά δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας

όταν λέω ότι η επανάσταση ξεκινά από το μυαλό εννοώ φυσικά ότι ο άνθρωπος όταν έχει στην διάθεση του κάποια γεγονότα που απλά του αποκρύβονται τότε ίσως αμα τα μάθει να αποφασίσει να δράσει και να αντιδράσει διαφορετικά
η κοινωνία αλλάζει μόνο όταν βλέπει τα αληθινά γεγονότα

πριν τον πόλεμο στο βιετνάμ ειδικά οι ηπα αλλά και όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις απλά έκαναν εισβολές πολέμους και σφάγιαζαν ανενόχλητες χωρίς ο λαός τους να γνωρίζουν το παραμικρό

όταν μπήκαν οι δημοσιογράφοι στο βιετνάμ και αποκάλυψαν τις φρικαλεότητες οι οποίες απέκτησαν εικόνα και μέσω της τηλεορασης και του τύπο τότε οι άνθρωποι έδρασαν και αντέδρασαν με τα μεγαλειώδη αντιπολεμικά συλλαλητήρια

σήμερα δεν μπορούν πλέον τόσο εύκολα να σφαγιάζουν γιατί υπάρχει ένας παράγοντας πλέον που δεν είχαν παλιά, ο ενημερωμένος άνθρωπος

αυτή είναι για μένα η στρατηγική, όχι εναλλακτική ενημέρωση, αλλά ενημέρωση για την ουσία των προβλημάτων και πως αυτά προκύπτουν

osr είπε...

άννη σιακαλή όχι σαββίδου.......

osr είπε...

άννη σιακαλή όχι σαββίδου.......

gregoris είπε...

αγαπητέ αντώνη
θα τοποθετηθώ πάνω στα θεωρητικά ζητήματα που θέτεις και στο κείμενο αλλά ειδικά στα σχόλια (καθότι το αρχικό κείμενο νομίζω είναι σε κάποιο βαθμό αχρείαστα σχολαστικό / υπερβολικά εστιασμένο στην σημασιολογία παρά στην ουσία και αρκετά ρητορικό) μόλις αναρτήσεις και το δεύτερο μέρος. έχεις θέσει κάποια σημαντικά θεωρητικά ερωτήματα με πολιτικές προεκτάσεις τα οποία αξίζει να συζητηθούν. θα τα πούμε σύντομα. όταν θα βάλεις το δεύτερο μέρος παράθεσε σε παρακαλώ και λινκ στο πρώτο μέρος για να απαντήσω συνολικά

RDAntonis είπε...

Οκ, θα σε ενημερώσω σχετικά Γρηγόρη.