Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Τρεις και ένας θάνατοι

Ο άστεγος που διαμελίστηκε από αποριμματοφόρο του Δήμου Αθηναίων, διαμελίστηκε τρεις φορές. Την πρώτη, καταλήγοντας να κοιμάται με τα σκουπίδια. Την δεύτερη, πολτοποιούμενος μ' αυτά, σαν σκουπίδι από σάρκα και οστά. Την τρίτη, χάνοντας το όνομά του, το παρελθόν του, και το ίχνος ότι πέρασε ποτέ απ' τη ζωή, εισερχόμενος στην αιωνιότητα του Τύπου παρέα μόνο με την ανεστιότητά του, τα σκουπίδια στα οποία κοιμόταν και τα σκουπίδια τα οποία έγινε, έτσι ώστε να υπάρχει πλέον μόνο ως "ο άστεγος που διαμελίστηκε από αποριμματοφόρο."

Η κρυφή και ανομολόγητη αισχρότητα κάθε κατάστασης βρίσκει, αργά ή γρήγορα, το σημείο αγκυροβόλησής της στο πραγματικό. Στην άδεια έρημό του. Στο πραγματικό, ακούτε; Δεν συμβολίζει τίποτε τούτος ο θάνατος. Το τίποτε δεν συμβολίζει τίποτε. Γιατί από το τίποτε το μόνο που μένει είναι τίποτε. Μην ψάχνουμε λοιπόν να βρούμε συμβολισμούς όταν μιλά το τίποτε με το τίποτε, το τίποτε του απόκληρου με το τίποτε της κοινωνίας που τον εξαλείφει ξανά και ξανά, σαν να μην ήταν ποτέ τίποτε, σαν το τίποτε να πρέπει να συντρίβεται κάθε φορά εκ νέου σε τίποτε. Αυτός θα ήταν ο τέταρτος θάνατος, ο θάνατος της αλήθειας.

3 σχόλια:

raresteak είπε...

είναι η αγωνία να επιβεβαιώσουν ότι 'αυτός' είναι κάτι εκεί έξω, πολύ πολύ μακριά και εμείς είμαστε ασφαλείς με αυτόν θαμμένο εκεί έξω κάτω από τους 4 θανάτους του. Πολύ εύστοχο το σχόλιό σου Αντώνη.

RDAntonis είπε...

Thanks, φίλτατε raresteak. Συμφωνώ. Υπάρχει κάτι πολύ βολικό στην μετατροπή της γυμνής φρίκης του πραγματικού σε απλό "συμβολισμό," κάτι από κακώς εννοούμενη κοινωνική αυτοπροστασία.

Left G700 είπε...

Εμείς, όπως ίσως είδες, καταφύγαμε στον Μεγάλο Φεντερίκο. Βέβαια, η ποίηση δεν μπορεί ν' αλλάξει μ ό ν η της τον κόσμο. Έρχονται όμως κάποιες στιγμές που το μόνο που ζητάς είναι ένα καταφύγιο...