Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Φιλίες

Ο λακανιστής με την μεγαλύτερη τάση να εμβάλλει τις έννοιες του αυθέντη (master)  μέσα στα πιο πολυποίκιλα "σώματα" της σύγχρονης εμφάνισης (appearing) είναι αναμφίβολα ο Σλαβόϊ Ζίζεκ. Η απουσία σύνδεσης με οποιαδήποτε ομάδα ψυχαναλυτών τού δίνει μια ελευθερία την οποία απολαμβάνει καταχρηστικά: ανέκδοτα, επαναλήψεις, ένα μεταδοτικό πάθος για τις χειρότερες ταινίες, ευφυής πορνογραφία, εννοιακή δημοσιογραφία, υπολογιστικές υστερίες, λογοπαίγνια...Σ' αυτή τη διαρκή δραματοποίηση της σκέψης του, που τη ζωογονεί μια ενσυνείδητη επιθυμία για κακό γούστο, μοιάζει τελικά στον Λακάν. Υπάρχουν επίσης μέσα του πολύτιμα απομεινάρια σταλινικής κουλτούρας. Και εγώ είμαι εξοικειωμένος με αυτό το μήκος κύματος, οπότε πρόθυμα αρθρώνουμε τη σχέση μας σ' αυτό το πλαίσιο. Μαζί, φτιάχνουμε ένα πολιτμπιρό από δύο, το οποίο αποφασίζει ποιος από τους δύο θα πυροβολήσει τον άλλο πρώτος, αφού πρώτα του έχει βασανιστικά αποσπάσει μια εκ βαθέων αυτοκριτική.

[...] Η διαφωνία μου με τον Ζίζεκ αφορά το πραγματικό. Ακολουθώντας τον Λακάν, έχει προτείνει μια έννοιά του που είναι τόσο εφήμερη, τόσο ωμά επικεντρωμένη στο σημείο, που είναι αδύνατο να στηρίξει τις συνέπειές της. Οι συνέπειες αυτού του είδους της φρενήρους ταραχής, στην οποία το πραγματικό εξουσιάζει την κωμωδία των συμπτωμάτων μας, δεν διαφέρουν στο τέλος από τον σκεπτικισμό.

Από την άλλη, παραμένουμε ουσιαστικά ενωμένοι απέναντι στην απατεωνιά που κυριαρχεί στην ακαδημία. [...] ανήκουμε και οι δύο στην τελευταία φράξια των αντι-ανθρωπιστών, των μαχητών της επιθυμίας που απειλεί ο Νόμος. Το μέλλον βρίσκεται στα χέρια μας.
Alain Badiou,  Οι λογικές των κόσμων

Κάποτε, ο Αλαίν Μπαντιού καθόταν στο ακροατήριο μιας αίθουσας όπου έδινα μια ομιλία, όταν ξαφνικά άρχισε να χτυπάει το κινητό του (που σαν να μην έφτανε αυτό, ήταν δικό μου--του το' χα δανείσει). Αντί να το κλείσει, με διέκοψε ευγενικά και μου ζήτησε να μιλάω πιο χαμηλόφωνα για να ακούει τον συνομιλητή του πιο καθαρά...Αν αυτό δεν ήταν πράξη αληθινής φιλίας, τότε δεν ξέρω τι είναι η φιλία. Οπότε το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στον Αλαίν Μπαντιού.
Slavoj Zizek,  Υπερασπίζοντας χαμένους αγώνες

Δεν υπάρχουν σχόλια: