Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Για το αποτυχημένο πραξικόπημα στο Εκουαδόρ

Στην εποχή των "αντιεξουσιαστών στην εξουσία", την εποχή που η "επανάσταση" είναι συνώνυμη με την πιο λυσσαλέα επίθεση κατά των εργαζόμενων μαζών, δεν μπορεί πλέον να εκπλήσσεται κανείς με την ακραιφνώς παράδοξη μορφή που πήρε το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ραφαέλ Κορρέα στο Εκουαδόρ: Οι "εξεγερμένοι" ήταν μπάτσοι και στρατιωτικοί. Και αντί να είναι αυτοί που δέχονταν χημικά, ήταν αυτοί που τα πετούσαν. Στον πρόεδρο της χώρας.  Ούτε ο Πάσχος, σε περίπτωση που είχε κληθεί να γράψει σενάριο πολιτικής ιστορίας, δεν θα μπορούσε να εφεύρει μια τόσο καθηλωτικά πειστική εκδοχή της αντεπαναστατικής επαναστατικότητας.

Είχαμε λοιπόν μια απόπειρα πραξικοπήματος όπου στρατός και αστυνομία υποδύθηκαν τους διαδηλωτές, είπαν όμως έτσι για πλάκα να παίξουν ταυτόχρονα οι ίδιοι και τα σώματα καταστολής. Και είχαμε, συνεπώς, έναν πρόεδρο χώρας που μπήκε ταυτόχρονα στη θέση του διαδηλωτή που τρώει τα αστυνομικά δακρυγόνα στο πρόσωπο και σ' αυτή της πολιτικής αρχής που προσπαθεί να διατηρήσει την τάξη κόντρα στους "μπάχαλους", δηλαδή τους μπάτσους. Ουκ απορίας άξιον που ο Κορέα βρέθηκε να σκίζει τα ρούχα του τρελαμένος και να φωνάζει "σκοτώστε με αν θέλετε, δεν υποχωρώ." Πόσο θέλει ο άνθρωπος να το χάσει στις μέρες μας; Αν ήταν έξυπνος βέβαια, θα είχε κάνει ό,τι ο ΓΑΠ. Θα πλήρωνε τις δόσεις του χρέους ήσυχα-ήσυχα. Δεν θα έβαζε χέρι σε στρατό και αστυνομία. Θα ήταν, εν ολίγοις, ένας σωστός αντιεξουσιαστής (αντί για "συντηρητικός αριστερός" που λέει και ο νέος όρος), οπότε οι μπάτσοι-μπαχαλάκηδες θα ριχναν αναγκαστικά τα δακρυγόνα σε όσους αμφισβητούν τον αντιεξουσιασμό και την σφριγηλή επαναστατικότητα του καθεστώτος.


Δεν υπάρχουν σχόλια: