Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Το μεγάλο ναι

[...] λατρεύω τα λουλούδια θα θελα να χα το μέρος όλο να κολυμπάει στα τριαντάφυλλα Θε μου δεν υπάρχει τίποτε σαν τη φύση μετά η θάλασσα και τα κύματα που τρέχουν μετά η ωραία εξοχή μετά τα χωράφια από βρώμη και κριθάρι και κάθε είδους πράγματα και όλα τα φίνα γελάδια να τριγυρνούν αυτό θα έκανε καλό στην καρδιά σου να βλέπεις ποτάμια και λίμνες και λουλούδια κάθε λογής σχήματα και μυρωδιές και χρώματα να ξεφυτρώνουν ακόμα κι απ' τα χαντάκια γιασεμιά και βιολέτες είναι η φύση κι όσο για αυτούς που λένε ότι δεν υπάρχει Θεός δεν θα δινα δεκάρα για όλη τους τη γνώση γιατί δεν πάνε να δημιουργήσουν κάτι τον ρωτούσα συχνά οι άθεοι ή όπως τέλος πάντων αποκαλούνται ας πάνε πρώτα να ξεπλύνουν τα χαλίκια από πάνω τους πηγαίνουν οδυρόμενοι στον παπά και πεθαίνουν και γιατί γιατί φοβούνται την κόλαση εξαιτίας της ένοχής τους συνείδησης α ναι τους ξέρω καλά ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος στο σύμπαν πριν υπάρξει οποιοσδήποτε που τα φτιαξε όλα ποιος α αυτό δεν το ξέρουν ούτε και εγώ οπότε έτσι πάνε αυτά θα ήταν το ίδιο να προσπαθούν να σταματήσουν τον ήλιο απ' το να ανατείλει αύριο ο ήλιος για σένα λάμπει είπε τη μέρα που ξαπλώναμε ανάμεσα στα ροδόδενδρα στο Χάουθ στο γκρι τουίντ σακάκι και το ψάθινο καπέλο του τη μέρα που τον έκανα να μου κάνει πρόταση ναι του έδωσα πρώτα λίγο από το κέικ απ' το στόμα μου και ήταν δίσεκτος χρόνος όπως τώρα ναι 16 χρόνια πριν Θε μου μετά από αυτό το μακρόσυρτο φιλί κόντεψα να χάσω την ανάσα μου ναι είπε ήμουν λουλούδι του βουνού ναι είμαστε όλοι λουλούδια το γυναικείο σώμα ναι αυτό ήταν το ένα αληθινό πράγμα που είπε στη ζωή του και ο ήλιος λάμπει για σένα σήμερα ναι γι αυτό μου άρεσε γιατί είδα ότι κατάλαβε ή ένιωσε τι είναι γυναίκα και ήξερα ότι μπορώ πάντα να τον παρακάμπτω και του έδωσα όλη την ηδονή που μπορούσα καθοδηγώντας τον μέχρι που μου ζήτησε να πω ναι και στην αρχή δεν απαντούσα μόνο κοίταζα πέρα στη θάλασσα και τον ουρανό σκεφτόμουν τόσα πράγματα δεν ήξερε το Mulvey και τον κύριο Stanhope και την Έστερ και τον πατέρα και τον γεροκαπετάνιο Groves και τους ναύτες [...] και τις Ισπανίδες που γελούσαν στις εσάρπες τους και τις ψηλές τους χτένες και τους πλειστηριασμούς το πρωί τους Έλληνες και τους Εβραίους και τους Άραβες και ένας διάολος ξέρει ποιους άλλους από κάθε άκρο της Ευρώπης και την οδό Δούκα και την αγορά των πουλερικών που κακάριζαν όλα έξω απ' το Larby Sharons και τα φτωχά γαϊδούρια που γλίστραγαν μισοκοιμισμένα και τους ασαφείς τύπους με τους μανδύες να κοιμούνται στη σκιά στα σκαλιά και τους μεγάλους τροχούς των καροτσιών των ταύρων και το παλιό κάστρο χιλιάδων ετών ναι και αυτούς τους όμορφους Μαυριτανούς στα λευκά και τα τουρμπάνια σα βασιλείς που σου ζητούσαν να καθίσεις στο μικρομάγαζό τους [...] και όλες τις παράξενες μικρές οδούς και τα ροζ και μπλε και κίτρινα σπίτια και τους κήπους από τριαντάφυλλα και το γιασεμί και τα γεράνια και τους κάκτους και το Γιβραλτάρ ως κορίτσι όπου ήμουν Λουλούδι του βουνού ναι όταν έβαλα το τριαντάφυλλο στα μαλλιά όπως κάναν τα κορίτσια της Ανδαλουσίας ή να βάλω κόκκινο ναι και πώς με φίλησε κάτω απ΄τον μαυριτανικό τοίχο και σκέφτηκα λοιπόν το ίδιο καλός αυτός με κάποιον άλλο και μετά του ζήτησα με τα μάτια να ξαναρωτήσει ναι και μετά με ρώτησε ναι θα έλεγα ναι λουλούδι του βουνού μου και πρώτα έβαλα τα χέρια μου γύρω του ναι και τον τράβηξα κάτω μαζί μου ώστε να νιώθει τα στήθη μου όλο άρωμα ναι και η καρδιά του χτύπαγε σα τρελή και ναι είπα ναι θα το κάνω. Ναι.
James Joyce, Οδυσσέας, 1922.

Φωτο: Nora Barnacle Joyce

5 σχόλια:

l. είπε...

yes is a pleasant country:
if's wintry
(my lovely)
let's open the year

both is the very weather
(not either)
my treasure,
when violets appear

love is a deeper season
than reason;
my sweet one
(and april's where we're)

ee cummings

rdDcom είπε...

Και μελοποιημένο (εν μέρει):
http://www.youtube.com/watch?v=AJc64xncBt4

sk είπε...

ροή υπεροχής! v. nice :)

celin είπε...

Να και το δικο μου αγαπημενο ποιημα απο Καμινγκς
(του εχω κανει κ αναρτηση!)

may i feel said he
(i 'll squeal said she
just once said he)
it's fun said she

(may i touch said he
how much said she
a lot said he)
why not said she

(let's go said he
not too far said she
what's too far said he
where you are said she)

may i stay said he
(which way said she
like this said he
if you kiss said she

may i move said he
is it love said she)
if you're willing said he
(but you're killing said she

but it's life said he
but your wife said she
now said he)
ow said she

tiptop said he
don't stop said she
oh no said he
go slow said she

(cccome? said he
ummm said she)
you're divine! said he
you're mine said she)



Οσον αφορα τον Τζους,επιχειρησα πριν πολλα χρονια να διαβασω τον ΟΔΥΣΣΕΑ του,κ το παρατησα στη δευτερη σελιδα.Το θεωρησα πολυ κουραστικο.
(Βεβαια αυτο εδω το αποσπασμα φιλε Αντωνη ειναι καταπληκτικο.Και με κανει να πιστευω οτι αξιζει τωρα που ειμαι κ μεγαλυτερος,να του δωσω μια ευκαιρια ακομα)

Το ιδιο επαθα κ με τον Μπεκετ!
Οπως κ τον Προυστ,τον παρατησα στην εκατοστη σελιδα(εννοω τον ΣΟΥΑΝ)

Με Τζους κ Μπεκετ,μπορει να επιχειρησω να ξανασχοληθω..αλλα τον Προυστ,δεν υπαρχει περιπτωση να τον ξαναδιαβασω.Σχεδον με αηδιασε η γραφη του κ αυτη η αρρωστημενη προσκολληση στη μαμα του.

RDAntonis είπε...

Δεν είναι εύκολο διάβασμα ο Οδυσσέας, που δεν είναι ακριβώς γραμμένος στα αγγλικά, οπότε είναι και τρομερά δύσκολος στη μετάφραση.

Για τον Προυστ διαφωνώ, έχει μεγαλειώδεις στιγμές. Ο Μπέκετ ήταν από νωρίς αγάπη και δεν σταμάτησε ποτέ να είναι.

Ευχαριστώ για τα ποιήματα του cummings. Είπα σήμερα, μέρα του θεσμοποιημένου και ανώδυνου πλέον Όχι, να δώσω λίγο χώρο στο πιο λογοτεχνικά διάσημο ναι.