Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Διεθνισμοί και «Διεθνισμοί»

Σ.Κουβελάκης - Το ευρώ μάς κάνει... Αργεντινή

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=16/10/2010&id=214138

«Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», τονίζει, απαντώντας σε ερωτήσεις της «Ε» μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. «Έξοδος από το ευρώ σημαίνει έξοδος από έναν μηχανισμό που ρίχνει όλο το βάρος των πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού στο εργασιακό κόστος και που οδήγησε σε μια ανισόρροπη ανάπτυξη, με ατροφική παραγωγική βάση».

Ο Στ. Κουβελάκης μετέχει με μια πλειάδα Ελλήνων και ξένων αγωνιστών της Αριστεράς (οικονομολόγων, πανεπιστημιακών πολιτικών διανοητών) στη Διεθνή Διάσκεψη εναντίον του Μνημονίου κυβέρνησης ΔΝΤ-Ε.Ε., που οργανώνει από χθες- και συνεχίζεται σήμερα το απόγευμα-, το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης στο Πάντειο.

* Μήπως η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, αντί να βελτιώσει, επιδεινώσει την κατάσταση και προκαλέσει στην ελληνική οικονομία και κοινωνία φαινόμενα τύπου Αργεντινής;

«Αυτό που οδηγεί στην “αργεντινοποίηση” της χώρας είναι η εφαρμογή του Μνημονίου, με την επακόλουθη βαθιά ύφεση, τη διάλυση των κοινωνικών κατακτήσεων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Και όλα αυτά χωρίς καν να είναι σε θέση να λύσει το θέμα του δημόσιου χρέους. Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Η στάση πληρωμών ειδικότερα δίνει μεγάλη διαπραγματευτική ισχύ σε αυτόν που παίρνει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας απόφασης, ειδικότερα όταν χρωστάει πολλά και είναι σε θέση να προκαλέσει αισθητή ζημιά στους πιστωτές».

Έχει το κόστος του

Οπωσδήποτε έχει ένα κόστος, λόγω των αναταραχών που αναπόφευκτα προκαλεί στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και καθιστούν εξάλλου αναγκαία την εθνικοποίησή του. Αυτή η αναταραχή όμως πρέπει να συγκριθεί με αυτήν που ήδη προκαλεί, και θα προκαλέσει στο μέλλον, η σημερινή καταστροφική πορεία. Επιπλέον η πρότασή μας διαθέτει δύο ισχυρά πλεονεκτήματα: γλιτώνει άμεσα τον δημόσιο προϋπολογισμό από το βάρος των τόκων εξυπηρέτησης του χρέους, που αναμένεται να ανέλθουν το 2011 σε 7% του ΑΕΠ, δηλαδή όσο σχεδόν και το δημόσιο έλλειμμα. Και ανταποκρίνεται κυρίως σε μια στοιχειώδη αίσθηση δικαίου ότι δεν πρέπει να πληρώνουν για την κρίση οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές τάξεις. Γι' αυτό είναι και μια λύση στην οποία κατέφυγαν κατ’ επανάληψη κυβερνήσεις που αντιμετώπισαν έντονη κοινωνική πίεση από τα κάτω».

* Εξοδος από το ευρώ δεν σημαίνει και ραγδαία υποτίμηση του εθνικού νομίσματος; Δεν θα κληθούν οι εργαζόμενοι μέσα από μία δεύτερη υποτίμηση να πληρώσουν το κόστος της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, βοηθώντας στην ουσία τα «αφεντικά» τους που ενισχύουν έτσι την ανταγωνιστικότητά των επιχειρήσεών τους;

«Η ερώτησή σας μου γεννά την εξής απορία: πιστεύετε ότι η παραμονή στην ευρωζώνη, σε ένα μόρφωμα που καθηλώνει τους μισθούς και εντείνει την πόλωση μεταξύ χωρών του κέντρου και περιφέρειας στο εσωτερικό του, βοηθάει στο παραμικρό τους Έλληνες εργαζόμενους να ξεφορτωθούν τα αφεντικά τους; Η Ελλάδα, με διαχρονικά υψηλότερες του μέσου όρου της ευρωζώνης πληθωριστικές πιέσεις, εντάχθηκε με σαφώς υπερτιμημένη ισοτιμία στο ενιαίο νόμισμα, χάνοντας έτσι τη δυνατότητα αναπροσαρμογής της στο μέλλον.

Έξοδος από το ευρώ σημαίνει λοιπόν έξοδο από έναν μηχανισμό που ρίχνει όλο το βάρος των πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού στο εργασιακό κόστος και που οδήγησε σε μια ανισόρροπη ανάπτυξη, με ατροφική παραγωγική βάση.

Σίγουρα δεν μας απαλλάσσει ως τέτοια από τον καπιταλισμό, διευκολύνει όμως την ανατροπή των συσχετισμών σε όφελος των δυνάμεων της εργασίας και ωθεί προς έναν άλλο τύπο ανάπτυξης. Γι' αυτό εξάλλου και η παραμονή πάση θυσία στο ευρώ είναι στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης, τόσο της ελληνικής όσο και αυτής όλων των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης».

* Δεν υπάρχει κίνδυνος να επιστρέψουμε σε καθεστώς ανταγωνιστικών υποτιμήσεων σαν αυτών της δεκαετίας του '30 που πυροδότησαν την ενίσχυση του εθνικισμού στην Ευρώπη;

«Ο πόλεμος των ισοτιμιών απορρέει από την τροπή που παίρνει η διεθνής καπιταλιστική κρίση. Η ανάκαμψη του τραπεζικού δανεισμού και των επενδύσεων χαρτοφυλακίου από τις αναπτυγμένες προς τις αναπτυσσόμενες χώρες το 2009-10 οδηγεί σε άνοδο των ισοτιμιών των τελευταίων ως προς το δολάριο.

Άρα απειλεί τις εξαγωγές και την ανάκαμψη. Η δε πτώση του δολαρίου οδηγεί σε άνοδο του γεν και του ευρώ, τα οποία λειτουργούν ως καταφύγιο αξίας.

Η παραμονή μικρών και σχετικά πιο αδύναμων χωρών, όπως η Ελλάδα, στο ευρώ, δηλαδή σε ένα νόμισμα που λόγω των βάσεων πάνω στις οποίες έχει δημιουργηθεί (προτεραιότητα σε χαμηλό πληθωρισμό και αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία), τείνει να είναι "ισχυρό", δηλαδή υπερτιμημένο, σημαίνει μεγιστοποίηση των πιέσεων που δέχονται οι μισθωτοί και κλιμάκωση του κοινωνικού ντάμπινγκ. Είναι σαφές ότι οι χώρες που διαθέτουν το όπλο της εθνικής νομισματικής πολιτικής διευκολύνονται στο να περιορίσουν τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης. Κλασικό παράδειγμα είναι η Κίνα, η οποία ελέγχει στενά τις κεφαλαιακές ροές και δεν επιτρέπει την άνοδο της ισοτιμίας που θα έπνιγε τον παραγωγικό τομέα».

Ένα παγκόσμιο κίνημα

* Γιατί όχι ένα πανευρωπαϊκό κίνημα παραγραφής του χρέους των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου σαν αυτό της δεκαετίας του '90 για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου;

«Ένα διεθνές κίνημα παραγραφής του χρέους είναι αναγκαίο και έχει νόημα κατ’ αρχήν στις χώρες που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με κάποια οξύτητα. Η Ελλάδα δεν είναι στην ίδια θέση με την Ολλανδία, αλλά είναι βέβαια πιο κοντά στον ευρωπαϊκό Νότο, και, από αυτήν την άποψη, με εκτός Ευρώπης χώρες. Μου φαίνεται αδιανόητο να συγκροτηθεί ένα τέτοιο κίνημα στη λογική της μεταρρύθμισης της Ε.Ε. ή του καλού ευρώ.

Το κυριότερο όμως είναι ότι η πρόταση για μονομερή στάση πληρωμών, συνέπεια της οποίας είναι και η έξοδος από το ευρώ, και ένα τέτοιο διεθνές κίνημα, είναι απολύτως συμπληρωματικά. Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής κινητοποιήθηκαν για πολλά χρόνια ενάντια στον ζυγό του χρέους, ενίοτε με συντονισμένο τρόπο, τα κινήματα αυτά όμως είχαν αποτέλεσμα μόνο όταν συγκεκριμένες εθνικές κυβερνήσεις (όπως του Κίρχνερ στην Αργεντινή ή του Κορέα στο Εκουαδόρ) πήραν μονομερείς πρωτοβουλίες άρνησης αποπληρωμής του χρέους, δίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο αποφασιστική ώθηση στον κοινό αγώνα. Ο πραγματικός διεθνισμός είναι αυτός που αρθρώνει το εθνικό με το διεθνές επίπεδο, και κατανοεί την πολιτικά καθοριστική σημασία του πρώτου». *

Οικονομικό πραξικόπημα στην ευρωπαϊκή “μπανανία”
τού Μ.Ψυλού
http://www.prin.gr/2010/10/ektos-orion.html

(14/10/2010)

Στην Ισπανία, η σοσιαλιστική κυβέρνηση εκμεταλλεύεται την κρίση για να εξαπολύσει μία ολομέτωπη επίθεση κατά των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Περικόπτει δραστικά τις κοινωνικές δαπάνες και τις συντάξεις και δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να απολύουν κατά το δοκούν. Το ίδιο και στην Πορτογαλία και την Ελλάδα. Στη Βρετανία, ο κεντροδεξιός κυβερνητικός συνασπισμός του Ντέιβιντ Κάμερον επιβάλει τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας από την εποχή της Θάτσερ.

Ακόμη χειρότερα τα πράγματα στην Ιρλανδία. Ένα αμόκ λιτότητας έχει καταλάβει όλες τις κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ, οι οποίες γδέρνουν τους πολίτες για να «σώσουν» τους απατεώνες του χρηματοπιστωτικού συστήματος και να κατευνάσουν τη δυσπιστία των αγορών. «Ενωθείτε στον αγώνα κατά της εργασίας ή αλλιώς θα σας καταστρέψουμε», φαίνεται να διατάζει η ΕΕ στις κυβερνήσεις των χωρών - μελών. Αυτό απαιτεί όμως δικτατορία και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι αυτή που έχει αναλάβει την πραγματική εξουσία, παραμερίζοντας τις εκλεγμένες κυβερνήσεις, ιδιαίτερα των πιο αδύναμων χωρών.

Αυτή η καταστροφική πολιτική έχει δοκιμαστεί πάνω και στις πλάτες της Ελλάδας, που χρησιμοποιήθηκε ευθύς εξαρχής ως πειραματόζωο για να δουν πόσο πολύ μπορεί να ποδοπατηθεί ο κόσμος της εργασίας, πριν αρχίσει να αντιδρά.

«Στην Ευρώπη βρίσκεται σε εξέλιξη ένα οικονομικό πραξικόπημα» λέει ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Μιζούρι, Μάικλ Χάτσον, πρώην οικονομολόγος της Γουόλ Στρητ. «Η ιστορία πηγαίνει πιο βαθιά από την αύξηση της ανεργίας και της οικονομικής ύφεσης. Αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη είναι η δραστική αλλαγή της δομής της ευρωπαϊκής κοινωνίας για μια ολόκληρη γενιά. Πρόκειται για ολομέτωπο πόλεμο κατά της εργασίας. Είναι η χειρότερη αντι-εργατική εκστρατεία από τη δεκαετία του 1930 – μια εκστρατεία πιο ακραία και από τα προγράμματα λιτότητας που επιβλήθηκαν στον Τρίτο Κόσμο από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα τις τελευταίες δεκαετίες».

Ο αμερικανός καθηγητής σε βαρυσήμαντο άρθρο του στο περιοδικό Counter Punch σημειώνει με έμφαση ότι «η Ευρώπη μετατρέπεται σε μια δημοκρατία της Μπανάνας» με μια πρωτοφανή νεοφιλελεύθερη επίθεση στους εργαζομένους. Μια επίθεση που διευθύνει το Βερολίνο προσπαθώντας να καθυποτάξει οικονομικά και κοινωνικά όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς. Όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι και αναλυτές παραδέχονται πλέον ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ενορχήστρωσαν μια εκστρατεία ιδεολογικής τρομοκρατίας εναντίον των πολιτών με τα χρέη και τα ελλείμματα για να τρομοκρατήσουν τη μεσαία τάξη και τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα και να παραλύσουν τις αντιδράσεις τους.

Όχι τυχαία, η νεοφιλελεύθερη επίθεση ξεκίνησε σε όλη την Ευρώπη από το δημόσιο τομέα για να διασπάσουν τους εργαζόμενους και στη συνέχεια να επιβάλουν την δραστική μείωση των αποδοχών και στον ιδιωτικό τομέα. «Ο στόχος είναι να μειωθούν κατά 30% ή και περισσότερο όλοι οι μισθοί με το πρόσχημα ότι αυτό θα αφήσει περισσότερο πλεόνασμα για την εξυπηρέτηση του χρέους» λέει ο καθηγητής Χάτσον. «Πρόκειται απλά για μια φαύλη προσπάθεια να αντιστραφεί η Ευρωπαϊκή Προοδευτική Εποχή των κοινωνικών δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων που επιτεύχθηκαν τον προηγούμενο αιώνα».

Το παιχνίδι είναι πολύ παλιό. Θέλουν να βάλουν στην άκρη ακόμη και τον Άνταμ Σμιθ, τον Τζον Στιούαρτ Μιλ, ακόμη και τον Κέινς και να οδηγήσουν την Ευρώπη σε μια εποχή της ολοκληρωτικής νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας. Με λίγα λόγια, η νεοφιλελεύθερη επανάσταση στην Ευρώπη προσπαθεί να επιτύχει στη Γηραιά Ήπειρο αυτό που κατόρθωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες από το 1981 επί προεδρίας Ρέιγκαν: Να σταματήσουν να αυξάνονται οι πραγματικοί μισθοί και να διπλασιαστεί το μερίδιο του πλούτου που διαθέτει το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού.

(Δείτε επίσης εδώ: http://www.prin.gr/2010/10/mnimonio-4ever-after.html)

8 σχόλια:

RDAntonis είπε...

Θα ήθελα εδώ να θέσω ένα ανοιχτό ερώτημα, δηλαδή ένα ερώτημα για το οποίο δεν έχω προειλημμένη απάντηση:

Τι σημαίνει το γεγονός ότι μια σημαντική μερίδα των όσων εκφράζουν αυτή τη στιγμή μια πολιτικά ασυμβίβαστη με την εξιδανίκευση του ευρωπαϊσμού στάση ζουν εκτός Ελλάδας; Ο Δουζίνας, ο Κουβελάκης, αλλά για να έρθουμε και στα του οίκου μας, εγώ, ο Δήμος;

Και ότι, αντιστρόφως, και με την εξαίρεση κυρίως του Καζάκη, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της αριστεράς που μένει στην Ελλάδα (Μηλιός, Θέσεις, κλπ), κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση, υιοθετώντας την ρητορική της συνετής κριτικής του "αριστερισμού", όταν δεν σιωπά εντελώς για τα τεκταινόμενα;

RDAntonis είπε...

Διαβάζοντας κάποιους ιντερνετικούς διαλόγους χθες, έχω την εντύπωση ότι βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός ευρύτερου ξεκαθαρίσματος του ποιος βρίσκεται πού, το οποίο σαφώς υπερβαίνει τα επίπλαστα όρια της διένεξης Καζάκη-Καλλωνιάτη.

Να το ξεκαθαρίσω λοιπόν: Η διένεξη αυτή είναι η κορυφή ενός παγόβουνου. Δεν έχει πολιτική σημασία τόσο για τα όσα δείχνει σε ό,τι αφορά τη διαφορά στάσεων δύο ατόμων, αλλά για όσα προεικονίζει για τη μορφή και τον χαρακτήρα της ρωγμής που θα χωρίσει την όποια εμπειρική "αριστερά" στα δύο, και σε ένα βαθμό ανεξάρτητα από ειλημμένες κομματικές θέσεις.

Έχω το πολύ έντονο προαίσθημα ότι όταν η ρωγμή αυτή ξεδιπλωθεί σε όλο της το μέγεθος και πλάτος, θα βρίσκομαι στο σαφώς μικρότερο κομμάτι γης.

rdDcom είπε...

«στο σαφώς μικρότερο κομμάτι γης»

Α λα Σεντ-Εξυπερί; Χωράω στο άλλο μισό;

RDAntonis είπε...

Ξέρεις κάτι; Αναρωτιέμαι πώς θα καταφέρουμε να αντισταθούμε στον ναρκισισμό του μειοδοτείν, την αίγλη του να είσαι πάντα ο χαμένος. Με προβληματίζει πάρα πολύ η βεβαιότητα που νιώθω ότι θα είμαστε με τους λίγους. Εγώ θέλω να είμαι με τους πολλούς. Ή μάλλον, είναι επειδή θέλω να είμαι με τους πολλούς που νιώθω ότι καταδικάζομαι να είμαι με τους λίγους.

Does that make sense?

rdDcom είπε...

Βασικά δεν νιώθω «χαμένος»-ούτε ότι μειοδοτώ «αγλαΐζων». --- Απλή λογική χρειάζεται, αλλά φαίνεται ότι τη στερούνται αρκετοί. Έπειτα είναι και ασφάλεια που προσφέρουν κάποιου είδους σπουδών. Μετά από δέκα χρόνια πχ ενασχόλησης με Ντεριντά, κ.λπ θα σου είναι μάλλον second nature να βλέπεις τα πράγματα μ'ένα συγκεκριμένο τρόπο.

RDAntonis είπε...

Ο τρόπος με τον οποίο το βλέπω είναι "απλή συνεπαγωγή από τον συνδυασμό θεμελιωδών παραδοχών για το δέον και εμπειρικής παρατήρησης του υπαρκτού." Εάν ξεκινάς από τις δύο αυτές βάσεις, του τι θεωρείς ότι σημαίνει σε θεμελιακό επίπεδο η πολιτικοποίηση στην πλευρά των εκμεταλλευόμενων και του τι βλέπεις να σημαίνει πρακτικά η εκπροσώπησή τους από τους πολιτικούς μηχανισμούς, θεωρώ ότι είναι αδύνατο να ΜΗΝ ριζοσπαστικοποιηθείς διανοητικά, ακόμα και αν δεν το επιθυμείς ιδιαιτέρως, ακόμα και αν μέρος σου φοβάται το κόστος.

rdDcom είπε...

Καλό άρθρο (δρόμος):
http://bit.ly/di5pi2

Παράδειγμα σε σχέση με το τελευταίο σχόλιο: γνωστός μου που σπουδάζει φιλοσοφία (δευτεροετής) UKC, έπρεπε να γράψει δοκίμιο σε σχέση με το ερώτημα γιατί δεν υπήρξε ηγεμονικός σχηματισμός από κάτω σε απάντηση στον Θατσερισμό.--- Του είπα να γράψει επειδή οι πανεπιστημιακοί «διανοούμενοι» τής «αριστεράς» άλλαξαν τα φώτα στον Gramsci. Δεν ξέρω τι έγραψε...

Waste είπε...

ο michael hudson έχει αυτό το ωραίο site
http://michael-hudson.com/ και είναι από τους ανθρώπους που προσφέρουν εντυπωσιακές πρακτικές προτάσεις για τον κόσμο μας και την επίθεση που δεχόμαστε από τη νέα αριστοκρατία.

για το θατσερισμό έχω μια από τα κάτω απάντηση. Δεν φταίνε λοιπόν οι διανοούμενοι της αριστεράς. Ο θατσερισμός συμμάχισε με τη μεσαία τάξη fair and square και τους έπεισε πως δεν χρειάζονται τους φτωχούς και το δίχτυ ασφαλείας που τους πρόσφερε το κράτος (αρα ας μειώσουμε τους φόρους κι ας τους κάνουμε λιγότερο προοδευτικούς). Αυτό που δεν κατάλαβαν οι ηλίθιοι μεσοαστοί από τον κοιλόπονο της μεταπολεμικής αναπτυξης, ήταν πως το ίδιο ακριβώς δίχτυ κοινωνικών υπηρεσιών ήταν που τους έκανε μεσοαστούς. Η δωρεάν παιδεία και η δωρεάν υγεία και οι συντάξεις ήταν αυτά που αύξαναν το διαθέσιμο εισόδημα για εξωτικά ταξίδια και ωραία αυτοκίνητα. Μόλις αυτά χάθηκαν , οι μεσοαστοί άρχισαν να φλερτάρουν επικίνδυνα με τους βρωμιάρηδες φτωχούς. Κι έτσι η φαντασίωση του πλούτου που τους καλλιέργησε ο θατσερισμός βυθίστηκε αυτανδρη.

στην ελλάδα λόγω πελατειακών σχέσεων και ιδιαίτερων ρυθμίσεων απέναντι σε μεγάλα μεσοαστικά στρώματα και ταυτόχρονα μέτριων υπηρεσιών από το κράτος, αυτή η μετατόπιση των μεσοαστών ήταν ακόμα πιο γρήγορη και ηθικά πιο δικαιολογημένη. Στην ίδια παγίδα έπεσαν ακόμα πιο ηλιθίως και οι ΔΥ. Οι πιο καλοπληρωμένοι για προφανείς λόγους και οι λιγότερο καλοπληρωμένοι (πχ οι καθηγητές), έχοντας τη δικλείδα του επιπλέον αδήλωτου εισοδήματος των ιδιαίτερων μαθημάτων.

ΥΓ εγώ είμαι καινούργια μεταγραφή του εξωτερικού και δεν μετράω ;)