Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Τρεις Μάγοι από τη χώρα τού Ταφέθ

Μνημόνιο-πολιορκητικός κριός
Ένας χρόνος κυβέρνησης του Γιωργάκη… Τσολάκογλου
τού Λεωνίδα Βατικιώτη
Βεβαίως! Αυτή ήταν η απάντηση του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, όταν τον ρωτήσαμε το μεσημέρι της Πέμπτης στο Μέγαρο Μαξίμου, αν είναι ικανοποιημένος από την πορεία της οικονομίας με αφορμή την άνοδο των σπρεντ! Να σημειωθεί πως η διαφορά των επιτοκίων των πενταετών ελληνικών ομολόγων από τα γερμανικά έχει φθάσει στα ίδια ακριβώς επίπεδα που ήταν και τον Μάη, όταν η κυβέρνηση επικαλέστηκε την άνοδό τους για να μας οδηγήσει στο σφαγείο του μνημονίου ΔΝΤ – ΕΕ. Αυτή τη φορά όμως η άνοδός του δεν συνοδεύτηκε από κινδυνολογίες, αλλά από μια μακρά σιγή ιχθύος. Διαφορετικά, θα έπρεπε να πουν ότι η διαβόητη σταθερότητα που υποτίθεται πως θα εξασφάλιζαν ΔΝΤ και ΕΕ αποτελεί κιόλας μια παταγώδη αποτυχία!
Περιείχε κι άλλα μαργαριτάρια ο διάλογος του πρωθυπουργού με τους δημοσιογράφους στη διάρκεια της φιλικής συζήτησής την Πέμπτη επ’ αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές και την άνοδό του στην εξουσία. Όπως, για παράδειγμα, η απέραντη ικανοποίηση που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο του όταν περιέγραφε το θαυμασμό των Αμερικανών που ασχολούνται με το δημόσιο χρέος για την ταχύτητα με την οποία εφάρμοσε τόσα πολλά αντιλαϊκά μέτρα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. «Καταφέρατε και κάνατε τόσα πολλά πράγματα μέσα σε τόσους λίγους μήνες;», μας διηγιόταν ό,τι του έλεγαν οι Αμερικανοί, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην δεύτερη πατρίδα του, χωρίς να καταφέρνει να κρύψει τη χαρά του για την ενθουσιώδη ανταπόκριση που βρήκε η κανιβαλική πολιτική λιτότητας και περικοπών που εφαρμόζει στην Ελλάδα, προκαλώντας το μίσος όλων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Στις ΗΠΑ, ωστόσο, άνοιγαν σαμπάνιες για την επιτυχία από την οποία συνοδεύεται μέχρι στιγμής το πείραμα που διεξάγεται στην Ελλάδα. Μαζί τους και ο Γιωργάκης… Τσολάκογλου, ανήμπορος να κρύψει τη χαρά του για το καθεστώς οικονομικής κατοχής που επέβαλε στην Ελλάδα.
Η (σκληρή) πραγματικότητα είναι πως το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε λόγο να το γιορτάζει, καθώς μέχρι στιγμής μπορεί και καμαρώνει πως κατάφερε να περάσει τα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, που ζητούσε η αστική τάξη εδώ και δεκαετίες, χωρίς να βρει την απάντηση που του αξίζει. Οι αλλαγές που πραγματοποίησε στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ όλον αυτό το χρόνο δεν συνιστούν απλώς και μόνο μια εκ βάθρων ανατροπή, όπως αυτή που συμβαίνει σε κάθε εκλογές, του απλόχερου προεκλογικού του προγράμματος που αποδείχθηκε πρώτης τάξης δόλωμα για να αποσπάσει τη συναίνεση των εργαζομένων και να μπορέσει στη συνέχεια να αφαιρέσει κατακτήσεις και δικαιώματα που η διάρκεια ζωής τους υπερέβαινε ακόμη και τον αιώνα! Αντίθετα, η ανατροπή που σημειώθηκε το προηγούμενο χρόνο ήταν τόσο σαρωτική, το κενό δηλαδή μεταξύ εξαγγελιών και ακολουθούμενης πολιτικής είναι τόσο αβυσσαλέο που απειλεί να παρασύρει όλο το πολιτικό σύστημα. Ήδη οι δημοσκόποι είναι αντιμέτωποι με τις πρώιμες πολιτικές εκφράσεις του. Εκτιμούν, για την ακρίβεια, ότι ένα ποσοστό της τάξης ακόμη και του 35% των ερωτούμενων σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις γυρίζει την πλάτη του στις εταιρείες, αρνείται να δώσει έστω και την παραμικρή θετική απάντηση. Όσο κι αν το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, η συνέπεια και το βάθος που το χαρακτηρίζουν τώρα, είναι πρωτοφανή. Πρόκειται επομένως για το πρώτο στάδιο της αποστοίχισης από το πολιτικό σύστημα όσων θίγονται από τα μέτρα. Το πώς θα εκφραστεί αυτό το δυναμικό στις εκλογές, ακόμη και στους κοινωνικούς αγώνες παραμένει ερώτημα. Μέχρι στιγμής το σίγουρο είναι ότι διέρρηξε βίαια τους δεσμούς του με τα αστικά κόμματα.
Στον αέρα οι εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών και αδιαμφισβήτητα κυριαρχικά δικαιώματα
Με αφορμή την συμπλήρωση αυτού του έτους ας επιχειρήσουμε έναν απολογισμό, ξεκινώντας από την οικονομία, και έχοντας επίγνωση πως η έκταση του παρόντος δεν μπορεί να συμπεριλάβει όλα τα μέτρα που εφαρμόστηκαν ή είναι στη διαδικασία υλοποίησης, υπό την επίκληση του μνημονίου – που αποτέλεσε πρώτης τάξης πολιορκητικό κριό. Εν αρχή είναι το ασφαλιστικό που δεν περιλάμβανε μόνο μείωση των συντάξεων, αύξηση ορίων ηλικίας και κατάργηση σωρείας ευνοϊκών διατάξεων για ειδικές πληθυσμιακές ομάδες αλλά, το σημαντικότερο, ανατροπή της αναδιανεμητικής του βάσης και θεσμοθέτηση της ανταποδοτικής στο πλαίσιο της οποίας το ύψος των συντάξεων θα συναρτάται από τις εισφορές. Επιπλέον, θα συναρτάται κι από τα πορίσματα των αναλογιστικών μελετών, τα οποία εάν και εφ’ όσον καταλήγουν ότι τα ταμεία διαθέτουν ρευστά τότε θα δίνονται συντάξεις. Αν όχι, επειδή μπορεί αυτή η κυβέρνηση ή μια άλλη να μην κατέβαλε τις υποχρεώσεις της, τότε απλώς, δεν θα δίνονται συντάξεις. Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου, αλλά για νομοθετική διάταξη, που θα τη ζήλευε και το πιο προωθημένο νεοφιλελεύθερο εργαστήριο, ακόμη και η Θάτσερ!
Εξ ίσου δραματικές είναι οι αλλαγές στα εργασιακά. Όχι μόνο όσες ψηφίσθηκαν, αλλά και αυτές που είναι προ των πυλών. Κορωνίδα τους η ευθεία υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Ξεκάθαρα φιλοεργοδοτική κατεύθυνση είχαν επίσης: Ο νόμος για την άρση του καμποτάζ, που ευνοεί τους εφοπλιστές και μειώνει τις θέσεις εργασίας στη ναυτιλία. Ο νόμος για τις άδειες των φορτηγών που, αποτελώντας την πρώτη πράξη στο λεγόμενο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των πολυεθνικών και δη ευρωπαϊκών εταιρειών παροχής μεταφορικών υπηρεσιών και εις βάρος όχι μόνο της ιδιοκτησίας αλλά και όλων των εργαζομένων. Γι αυτό το λόγο μια νίκη των φορτηγατζήδων τώρα ενάντια στην κυβέρνηση και το μνημόνιο αποτελεί πρώτη νίκη όλων των εργαζομένων ενάντια σε αυτή την πολιτική. Κορυφαίο φιλοεργοδοτικό μέτρο που βρίσκεται στη διαδικασία της ψήφισης αποτελεί και ο νόμος για την επιτάχυνση των μεγάλων επενδύσεων (fast track). Ουσιαστικά αποτελεί την ωμή καταστρατήγηση κάθε νομοθεσίας (εργασιακής, φορολογικής, περιβαλλοντικής κ.α.) στο βωμό της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων. Σε αυτό το πλαίσιο το ΠΑΣΟΚ ξεπουλάει όσο – όσο το Θριάσειο στους Κινέζους για να γίνει Τσάινατάουν, το Ελληνικό και τον Αστακό στο Κατάρ, με αποτέλεσμα την μη αντιστρεπτή περιβαλλοντική καταστροφή των εν λόγω περιοχών. Επίσης η δυνατότητα απ’ ευθείας πρόσβασης Αράβων και Κινέζων, παρακάμπτοντας δηλαδή τους τελωνειακούς ελέγχους, διευκολύνει την ανάπτυξη του λαθρεμπορίου και την μετατροπή των συγκεκριμένων περιοχών σε απαγορευμένες ζώνες όχι μόνο για τους κατοίκους αλλά και για τις αρχές.
Εκεί που φαίνεται όλη η αντιδραστικότητα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ είναι στο φορολογικό. Χωρίς την παραμικρή αιδώ κατάφερε και εκτόξευσε στα ουράνια τους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ, και ειδικούς φόρους σε ποτά, καπνά, καύσιμα, κ.α.) ενώ ταυτόχρονα μείωσε ακόμη περισσότερο τους φόρους που πληρώνουν οι επιχειρήσεις. Η περαίωση – ακραία μορφή κρατικής ληστείας, που ισοδυναμεί με ωμό εκβιασμό για τα χαμηλά εισοδήματα και θείο δώρο για το κεφάλαιο, αποτέλεσε το «κερασάκι»…
Δραματικές επιπτώσεις στην τσέπη και το βιοτικό επίπεδο χιλιάδων εργαζομένων είχε επίσης η καθαρή μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, που ήταν και το πρώτο μέτρο που έλαβε η κυβέρνηση. Το γεγονός ότι επανέρχεται η κυβέρνηση, με σχέδια για επιπλέον μείωση δείχνει ότι αυτή η πολιτική απλώς δεν έχει όριο. Αν δεν τους ανατρέψουμε θα μας οδηγήσουν όλους στην επαιτεία! Η λαίλαπα στην οικονομία συνεχίστηκε με την πολιτική λιτότητας στον δημόσιο τομέα μέσω της μείωσης των δαπανών και επίσης τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών και υπηρεσιών, με κορυφαίο παράδειγμα τον ΟΣΕ, την αγορά ενέργειας και την ανώτατη παιδεία μέσω του δημόσιου διαλόγου που ξεκίνησε.
Αποτέλεσμα των πολιτικών της κυβέρνησης ήταν η εκτίναξη της ανεργίας και ασφαλείς προβλέψεις που υπολογίζουν ότι το 2011 θα αγγίξει το 30%! Η κυβέρνηση επίσης μπορεί να καυχιέται για το ισχυρότερο κύμα ακρίβειας στην αγορά την τελευταία δεκαετία, όπως μαρτυρά η άνοδος του πληθωρισμού στο 5,5%. Σε συγκερασμό με την αναμενόμενη ύφεση, όπως δείχνει η μέχρι τώρα πτώση του ΑΕΠ τουλάχιστον κατά 4%, αποδεικνύεται πως η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης ήταν η χειρότερη της μεταπολεμικής ιστορίας. Τουλάχιστον για τους εργαζόμενους. Γιατί για το κεφάλαιο και δη τις τράπεζες το ΠΑΣΟΚ επεφύλαξε νέες ενέσεις ρευστότητας, που αγγίζουν τα 58 δις! Τα επιτεύγματα του Γιωργάκη ολοκληρώνονται αν πάρουμε υπ’ όψη μας: Τον Καλλικράτη που θα φέρει χιλιάδες απολύσεις και δήμους – εχθρικούς στους εργαζόμενους, τη νομιμοποίηση του τζόγου που θα μετατρέψει την Ελλάδα σε μια απέραντη μπαρμπουτιέρα, την απότομη υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας κ.α.
Στη διπλωματία το ΠΑΣΟΚ κατάφερε και ταύτισε την Ελλάδα με τα πιο μισητά και απονομιμοποιημένα καθεστώτα της περιοχής, όπως το Ισραήλ και το Κόσοβο, την ίδια ώρα που έριχνε γέφυρες φιλίας με την Τουρκία για να εισπράττει νέες παραβιάσεις και αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στα πολιτικά δικαιώματα το ίδιο πισωγύρισμα: Η μια αστυνομική δύναμη να διαδέχεται την άλλη, νέος τρομονόμος, και ένα καθεστώς ολοκληρωτισμού που εκφράζεται με την στρατιά των κηφήνων – διεθνών συμβούλων που πίσω από τις κουίντες λαβαίνουν τις σημαντικότερες αποφάσεις.
Γενικότερα, ο ένας χρόνος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία – που συμπυκνώνεται στην οικονομική κατοχή του ΔΝΤ και της ΕΕ – αποτελεί την πιο μελανή σελίδα για τις κατακτήσεις των εργαζομένων και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στην πρόσφατη ιστορία.


Χ. Καστανίδης: «Πιο γρήγορα και από την χούντα»
του Κώστα Παπαδάκη*
(http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/10/blog-post_9619.html)
Με τις πρόσφατες νομοθετικές της πρωτοβουλίες η κυβέρνηση διαμορφώνει την ύπαρξη μόνιμων θεσμικών εμποδίων στην άσκηση των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και σταθεροποιεί όρια συνταγματικής και κοινοβουλευτικής εκτροπής περιορίζοντας και καταργώντας συνταγματικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Ειδικότερα, με το ν. 3875/ 2010 που δημοσιεύτηκε στις 20/9/2010, αφού προηγουμένως ψηφίστηκε στα μουλωχτά μέσα στον Αύγουστο, η Κυβέρνηση θέσπισε ουσιαστικά ένα τρίτο τρομονόμο, έχουν προηγηθεί ο 2928/2001 του ΠΑΣΟΚ και ο 3251/2004 της Νέας Δημοκρατίας ο οποίος: Καταργεί την παράγραφο 8 του άρθρου 187Α του Ποινικού Κώδικα όπως είχε θεσπιστεί με τον ν.3251/2004, ο οποίος εξαιρούσε από την υπαγωγή στην έννοια των τρομοκρατικών αδικημάτων εκείνες τις αξιόποινες πράξεις, οι οποίες «εκδηλώνονται ως προσπάθεια εγκαθίδρυσης δημοκρατικού πολιτεύματος, διαφύλαξης ή αποκατάστασης αυτού ή ως δράση υπέρ της ελευθερίας ή αποσκοπεί στην άσκηση θεμελιώδους ατομικής, πολιτικής ή συνδικαλιστικής ελευθερίας ή άλλου δικαιώματος προβλεπόμενου από το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ»,
Επρόκειτο για μια διάταξη που τότε είχε τεθεί στο νόμο για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την αυθαίρετη αναβάθμιση ορισμένων αξιόποινων πράξεων και την υπαγωγή τους στο πεδίο των τρομοκρατικών ενεργειών και είχε ονομαστεί «διάταξη - φερετζές», η οποία αποπροσανατολίζει και συγκαλύπτει τις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις των τρομονόμων.
Σήμερα η κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να απελευθερώσει τους κατασταλτικούς και δικαστικούς μηχανισμούς από τα προσχήματα. Ακόμη και πλημμελήματα χαρακτηρίζονται τρομοκρατικές πράξεις και υπάγονται στις ίδιες ρυθμίσεις π.χ. διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας κ.λπ.
Επίσης, ενισχύεται ακόμη περισσότερο η ανωνυμία μαρτύρων κατηγορίας σε δίκες τρομοκρατίας αφού καταργείται η υποχρέωση του δικαστηρίου να γνωστοποιεί τουλάχιστον στον κατηγορούμενο και τους παράγοντες της δίκης τα στοιχεία του ανώνυμου μάρτυρα και δίνεται η δυνατότητα στο δικαστήριο να μην προβαίνει ούτε σε αυτή τη δημοσιοποίηση έτσι ώστε κάποιος να καταδικάζεται χωρίς να ξέρει από ποιου τη μαρτυρία ενοχοποιήθηκε.
Και τέλος, θεσπίζεται ποινή κάθειρξης μέχρι δέκα ετών σε όποιον παρέχει ουσιώδεις πληροφορίες για την υποβοήθηση οργανώσεων ή για τη διάπραξη κακουργημάτων, καθώς επίσης και ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 2 ετών για όποιον απειλεί σοβαρά την τέλεση τρομοκρατικών αδικημάτων - ποινές που και οι δύο μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε βάρος αυτών που εξαγγέλλουν κινητοποιήσεις ή διευκολύνουν τους διαδηλωτές στην καταδίωξη τους από την αστυνομία κλπ.
Με την επίταξη οχημάτων και υπηρεσιών που αποφασίστηκε τον Ιούλιο 2010 ως μέσο αντιμετώπισης της απεργίας των αυτοκινητιστών, διευρύνθηκε και διαστρεβλώθηκε η έννοια του όρου, που στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησίμευσε απροκάλυπτα και μόνο ως μόνιμο μέτρο προληπτικής και κατασταλτικής αντιμετώπισης απεργιακών κινητοποιήσεων, ως μέσο αποκατάστασης της λειτουργίας της αγοράς. Ακόμη, με την τροπολογία που ψηφίστηκε μόλις προχθές θεσπίζεται ελάχιστο όριο ποινής φυλάκισης 3 χρόνια σε όποιον αρνείται να συμμορφωθεί ή παραλείπει να εκτελέσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την επίταξη.
Η διάταξη αυτή της οποίας το ελάχιστο όριο είναι επίτηδες τόσο ψηλό έτσι ώστε να μην επιτρέπεται ούτε εξαγορά ούτε αναστολή αλλά να πηγαίνει κατευθείαν ο παραβάτης στη φυλακή -τη στιγμή που το ελάχιστο για ανθρωποκτονία από αμέλεια είναι φυλάκιση τριών μηνών- δεν αφορά μόνο στους αυτοκινητιστές αλλά αποτελεί προίκα για ολόκληρη την κοινωνία ιδίως μάλιστα όσο η επίταξη αποφασίζεται (ούτε καν από τη Βουλή) και διατηρείται σε τέτοια έκταση.
Με τη χρήση της διάταξης αυτής και με την κατάχρηση της επίταξης η κυβέρνηση θα μπορεί να αντιμετωπίζει κάθε κλάδο απεργών. Όταν όμως η άρνηση αυτή γίνεται κατ' εξακολούθηση ή με παρακώλυση συγκοινωνιών ή «μη εκτέλεση έργου κατά τον συνήθη τρόπο λειτουργίας της οικονομίας» κ.ά., τότε τιμωρείται με ποινή κάθειρξης, δηλαδή από 5 χρόνια και πάνω. Οι διατάξεις αυτές τα προηγούμενα χρόνια θα ήταν αδιανόητο να θεσπιστούν ακόμη και υπό καθεστώς χούντας....
Μάλιστα ο υπουργός «Δικαιοσύνης» Χ. Καστανίδής, πολιτικός τόσο αξιόπιστος, που είχε δημόσια εξαγγείλει πομπωδώς την κατάργηση του κουκουλονόμου μόλις ανέλαβε, και σήμερα ψηφίζει στα μουλωχτά τρομονόμους, δήλωσε ξεκάθαρα ότι το νομικό πλαίσιο της χούντας ήταν δυσκίνητο σε σχέση με το δικό του. Βγάλτε συμπεράσματα!
Την προηγούμενη δεκαετία ήταν σχετικά ευπρόσωπη η δικαιολογία ότι η συνεχής διεύρυνση καταργήσεων και περιορισμών συνταγματικών και δικονομικών δικαιωμάτων γινόταν στο βωμό του κυνηγιού της τρομοκρατίας. Σήμερα η συγκυρία έχει αλλάξει. Τώρα, ευθέως ποινικοποιούν τις κινηματικές συμπεριφορές, απαγορεύουν τις απεργίες, βάζουν στο γύψο δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες και οργανώνουν την καταστολή της κοινωνίας από τη ρίζα, διαμορφώνοντας αντίστοιχα τις κοινωνικές συνειδήσεις.
* Ο Κώστας Παπαδάκης είναι δικηγόρος και το κείμενο του δημοσιεύεται στην εφημερίδα "ΠΡΙΝ".

2 σχόλια:

rdDcom είπε...

Δείτε επίσης:
http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=208839
http://omadeon.wordpress.com/2010/06/27/euro_orwell_fascism/
http://radicaldesire.blogspot.com/2010/10/blog-post_03.html

omadeon είπε...

Εξαιρετικό ποστ, με πολλά καυτά στοιχεία, και ευχαριστώ Δήμο για την παράθεση λινκ σε άρθρο της KnowDame (συνεργάτιδας και φίλης μας)...

Θαρρώ πως στο διαδίκτυο η μόνη εφικτή μορφή αντίστασης στην ιδεολογική επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, είναι (εκτός από τη δημοσίευση άρθρων όπως αυτό)... και η σοβαρή καταγραφή των συμβάντων παραπληροφόρησης, με συνδέσμους και με μικρές περιγραφές που τα κάνουν πιο άμεσα ορατά και κατανοητά. Αλλιώς ο ίδιος ο ΟΓΚΟΣ των Δεδομένων θα μας καταβάλλει, σαν μέσο παραπλάνησης ειδικό για το διαδίκτυο.

Δυστυχώς όμως, αντί αντίστασης, η κρατικοδίαιτη και -ακόμη χειρότερα- ΕΥΡΩδίαιτη πλευρά της αριστεράς και της οικολογίας έχει πάρει την κάτω βόλτα: - Θεωρητικές αναλύσεις για το Μεγάλο Αδελφό και το "Πανόπτικον" που παρακολουθεί τους πάντες, προβάλλονται για να λασπώσουν συντρόφους που αντιστέκονται (με τον τρόπο που εξήγησα) αντί την κριτική του κατεστημένου. Ξαναβάζω το λινκ που σας είχα δώσει σαν αστείο (σε άλλο ποστ σας) αυτή τη φορά σαν σοβαρό στοιχείο:
http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/09/blog-post_3104.html?showComment=1286144916232#c8445698594205846459

Το άρθρο το οποίο (κατά αυτό τον "αριστερό") αποκαλύπτει τη... δική σας και τη δική μου... αντιδραστικότητα είναι αυτό:
http://crimevssocialcontrol.blogspot.com/2009/07/blog-post_4352.html
...και με ανησυχεί η νοσηρή παρανοϊκή επιστράτευση ενός τέτοιου σοβαρού κειμένου(παρομοίου θέματος με το ποστ σας) με τον τρόπο που έγινε.

Τα λάθη της αριστεράς πληρώνονται. Η "κατάποση" πολύ ισχυρών δόσεων ιδεολογίας, χωρίς όμως το απαραίτητο υπόβαθρο λογικής και διαλεκτικής σκέψης, σπρώχνει τους "αριστερούς" (εισαγωγικά απαραίτητα) σε μια διχαστική παρανοϊκή στάση, όπου ο "Μεγάλος Αδελφός" εντοπίζεται όχι τόσο πολύ στην κρατική καταστολή αλλά σε όσους δεν συμβιβάζονται με τον ΕΥΡΩδίαιτο αποπροσανατολισμό. Ίσως αξίζει να γράψετε κάνα άρθρο, γι' αυτή την πρωτοφανή διαστρέβλωση της αριστερής σκέψης, που τη μετατρέπει σε παρανοϊκή παθογένεια. Είναι μορφή συνομωσιολογίας par excellence.