Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Οι καιροί ου μενετοί — Από το Δρόμο της Αριστεράς

(Εικόνα: Το αυξανόμενο έλλειμμα )
Του Δημήτρη Μπελαντή
Δευτέρα, 04 Οκτώβριος 2010 (από το Δρόμο τής Αριστεράς)
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 παρατηρείται στο επίπεδο της ελληνικής πολιτικής σκηνής μια έντονη κρίση και παρακμή της παραδοσιακής πολιτικής διαμεσολάβησης. Παρά τη διαφορετική ιστορική καταγωγή και τους διαφορετικούς κοινωνικούς δεσμούς των (αστικών) πολιτικών κομμάτων, παρά τις διαφορετικές εξαγγελίες και υποσχέσεις πριν από τις εκλογές, παρά τον έντονο καταγγελτικό λόγο κατά του αντιπάλου, η πολιτική που ασκείται από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα είναι σε βασικές γραμμές η ίδια: προώθηση του νεοφιλελευθερισμού, μέτρα και κατευθύνσεις για την ανατροπή του ταξικού συσχετισμού δύναμης υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος της εργασίας και ενίσχυση των αμυντικών μηχανισμών κατά των λαϊκών αντιδράσεων.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αμιγώς ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό και διεθνές όσον αφορά τις δημοκρατίες της Δύσης. Στα τριάντα χρόνια που ακολούθησαν από την ήττα της κεϋνσιανής διαχείρισης, η «τεχνοκρατία» αντικατέστησε την πολιτική με την έννοια που είχε αυτή ως τότε, της εκπροσώπησης δηλαδή εναλλακτικών στρατηγικών έκφρασης/απορρόφησης των κοινωνικών συμφερόντων (και άρα και των άμεσων συμφερόντων της εργασίας) εντός του κράτους. Πλέον, το αστικό κράτος άρχισε να στεγανοποιείται έναντι των λαϊκών συμφερόντων και αναγκών, όχι μόνο να μην τα λαμβάνει υπ’ όψιν του αλλά και συστηματικά να τα καταπολεμά. Η εξέλιξη αυτή έχει θεωρητικά αντιμετωπιστεί από ριζοσπάστες διανοούμενους ως μια κατάσταση ανατρεπτική της παραδοσιακής αστικής δημοκρατίας του 20ού αιώνα, ως η λεγόμενη μεταδημοκρατική συνθήκη (Κόλιν Κράουτς κ.ά.). Πλέον, τα βασικά κόμματα εξουσίας διαχειρίζονται τα διαφορετικά τους σύμβολα και καταγωγές έχοντας πλήρη επίγνωση της παραπληρωματικότητάς τους, ενώ οι διαφορές τους εντοπίζονται σε ζητήματα «τεχνικής» προσέγγισης και χαρακτήρα ή σε αλληλοκατηγορίες για το αντικειμενικά ογκούμενο ζήτημα της κρατικής διαφθοράς. Μόνο τα κόμματα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας – η οποία έχει υποστεί μια φιλελεύθερη μετάλλαξη– εξακολουθούν να αναφέρονται στην έκφραση των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων ως διακριτών συμφερόντων.
Όπως είναι προφανές, σε ένα τέτοιο πολιτικό σκηνικό όπου η προπαγάνδιση των κοινών πολιτικών εξουσίας καθίσταται παραπάνω από αναγκαία, τα ΜΜΕ και ιδίως τα ηλεκτρονικά καταλαμβάνουν τον κύριο ρόλο εντός των Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους. Αναλόγως, διογκώνονται οι αμυντικές ρήτρες και μηχανισμοί κατά των ενδεχόμενων κοινωνικών αγώνων: δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατα στην Ελλάδα διαγράφηκε από τον β΄ τρομονόμο (Ν. 3251/ 2004) η ρήτρα κατά την οποία δεν μπορούν να συνιστούν «τρομοκρατία» οι συνδικαλιστικοί αγώνες ή οι αγώνες υπέρ της δημοκρατίας.
Ειδικότερα, στην Ελλάδα. έχουμε μια περαιτέρω εξέλιξη της μεταδημοκρατικής συνθήκης. Συνθήκες που παραχωρούν κρατική κυριαρχία επικυρώνονται με απλή πλειοψηφία από την Βουλή. Το ίδιο το Υπουργικό Συμβούλιο παρακάμπτεται από επιτροπές και μυστικοσυμβούλια γύρω από τον Πρωθυπουργό (με χαρακτηριστικές φιγούρες να ηγούνται αυτών των επιτροπών) και πίσω από την πραγματική κυβέρνηση διαμορφώνεται μια «σκιώδης» κυβέρνηση του ίδιου του κυβερνητικού κόμματος. Ουσιαστικά, η πολιτική ευθύνη και οι φορείς της φαίνονται να ρευστοποιούνται καθώς τα κέντρα των αποφάσεων γίνονται αδιαφανή και οριακά «αόρατα». Πρόκειται για μια ακόμη έκφανση του τέλους της πολιτικής.
Ο Δημήτρης Μπελαντής είναι διδάκτωρ Νομικής.
(Εικόνα: Στο ζωολογικό κήπο διαβάζουν την αντισημιτική εφημερίδα Der Sturmer)
Αρ.Α
Δευτέρα, 04 Οκτώβριος 2010 (από το Δρόμο τής Αριστεράς)
Το πέμπτο σαρωτικό αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο
Πριν από λίγες ημέρες, η γαλλική Εθνοσυνέλευση άρχισε να συζητά το πέμπτο κατά σειρά νομοσχέδιο (ν/σ) για τη μετανάστευση μέσα σε εφτά χρόνια. Με το ν/σ αυτό διευρύνονται οι περιπτώσεις υπό τις οποίες πολιτογραφημένοι Γάλλοι υπήκοοι στερούνται της υπηκοότητας, εάν διαπράξουν σοβαρά εγκλήματα.
Περιέχει διατάξεις που διευκολύνουν την εκδίωξη ξένων μεταξύ των οποίων πολιτών άλλων χωρών της Ε.Ε. Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομοθεσία, στέρηση υπηκοότητας επιβάλλεται αν κανείς διαπράξει εγκλήματα εναντίον των «θεμελιωδών συμφερόντων της Γαλλίας», συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας. Το νέο ν/σ επιτρέπει στις γαλλικές Αρχές να απευλάνουν μετανάστες που «απειλούν τη δημόσια τάξη» με επανειλημμένες κλοπές, επιθετική επαιτεία ή «καταχρηστική κατάληψη γης».
Το γαλλικό κοινό στην πλειοψηφία του (55%) επικρίνει τις μεθόδους αυτές κατά των Ρομά και άλλων μεταναστών, ωστόσο, ένα ισχυρό ποσοστό (42%) δεν τις βλέπει αρνητικά. Πολλοί μιλούν για αναβίωση φασιστικών μεθόδων, της «καθαρότητας της φυλής». Και μάλλον δεν έχουν άδικο, αφού η φιλοσοφία είναι το «να απαλλαγούμε από τα μιάσματα». Αν και σήμερα οι ενέργειες περιβάλλονται με την αίγλη της καταπολέμησης της εγκληματικότητας, ενός υπαρκτού και οξύτατου προβλήματος. Πόσο γίνεται αντιληπτή η ομοιότητα, πέραν των ανθρώπων μιας κάποιας ηλικίας;
«Η καταστροφή του παρελθόντος», λέει ο Έρικ Χόμπσμπομ, στην Εποχή των Άκρων, «ή μάλλον των κοινωνικών μηχανισμών που συνδέουν τη σύγχρονη εμπειρία με την εμπειρία των προηγούμενων γενιών αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αλλόκοτα φαινόμενα… οι περισσότεροι νέοι σήμερα μεγαλώνουν σε ένα κλίμα διαρκούς παρόντος ,χωρίς καμιά οργανική σύνδεση με το δημόσιο παρελθόν της εποχής τους».
Τίποτε δεν υπογραμμίζει πιο χαρακτηριστικά την αλήθεια αυτής της εκτίμησης από την αντίδραση του Ν. Σαρκοζί και την «αγανακτισμένη» αποσύνδεσή του από τις ναζιστικές πρακτικές με τις οποίες παρομοιάστηκαν οι διώξεις εναντίον των Ρομά. Η αποκοπή από το παρελθόν, η αναθεώρηση της ιστορίας και η καλλιέργεια μιας ανικανότητας σύγκρισης, με τη λατρεία του άκρως εφήμερου (και εδώ έχει παίξει το ρόλο του ο μεταμοντερνισμός και βεβαίως τα ΜΜΕ), αποτελούν ισχυρά όπλα. Όποιος δεν γνωρίζει τι παρήγαγε τους φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης, την απόλυτη παραβίαση των ατομικών και συλλογικών πολιτικών/κοινωνικών δικαιωμάτων, των ιδιαιτεροτήτων, εις όφελος μιας αμιγούς κοινωνίας, τον εγκλεισμό και εξόντωση, τότε, των «ακοινωνικών στοιχείων», τον αποκλεισμό και την ακραία φτώχεια τώρα, δεν μπορεί να δει τις αναλογίες με τις τρέχουσες σαρκοζικές πρακτικές.
Ίσως δεν μπορεί να δει ότι σε γκέτο μετατρέπονται, σήμερα, ολόκληρες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ανατριχιαστική αναλογία με τα χιτλερικά γκέτο σ’ αυτές τις ίδιες χώρες, όπου πετάγονται τα ανθρώπινα σκουπίδια. Με τη διαφορά πως το ρόλο των φυλάκων παίζουν οι «καθ’ όλα αξιοσέβαστοι» διεθνείς θεσμοί.

2 σχόλια:

RDAntonis είπε...

Εξαιρετικό άρθρο camarade.

RDAntonis είπε...

http://www.skai.gr/news/greece/article/153740/o-akrotiriasmos-kostizei-fthinotera/
:
Αίσθηση έχει προκαλέσει το δημοσίευμα της εφημερίδας «ΒΗΜΑ», σύμφωνα με το οποίο το ΙΚΑ δε χορηγεί στους διαβητικούς τα ειδικά θεραπευτικά υποδήματα, διότι όπως αναφέρεται σε έγγραφο που έστειλαν οι υπεύθυνοι της Διεύθυνσης Παροχών του Τμήματος Παροχών Ασθενείας του ΙΚΑ στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων- Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη «... δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλώς καθυστερεί για ένα-δύο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος θα είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος».