Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

All You Need is Love

 



 

7 σχόλια:

Behemoth είπε...

Επειδή η δημιουργική, ποιητική πράξη εμπεριέχει, αναγκαστικά, στιγμές παράνοιας και αλλοφροσύνης, αυτό δε σημαίνει πως η παράνοια καθεαυτή ή και η δήθεν αλλοφροσύνη είναι αυτομάτως και άμεσα δημιουργικές, ποιητικές πράξεις.

rdDcom είπε...

Αγαπητέ, και σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό ενός φίλτατου οικοπράσινου troll, έχουμε/έχω αναλάβει τον ρόλο των διαφθορέων των ηθών. --- Ως εναλλακτικός τίτλος της ανάρτησης σκεφτόμουν να χρησιμοποιήσω το «Μη μας μαδάς το εφήβαιο». Για τις οικολο-καλλιτεχνικές «νόρμες», δείτε το σκετς http://radicaldesire.blogspot.com/2010/10/alain-badiou.html .

RDAntonis είπε...

Νομίζω πως στο πρόβλημα "με απωθεί η Διαμάντα Γκάλας" η λύση λέγεται "δεν βλέπω/ακούω βίντεο της Διαμάντα Γκάλας" και όχι γράφω σχόλιο εγκαλώντας αυτόν που το ανήρτησε.

Συν τοις άλλοις, δεν ευσταθεί ούτε ότι η δημιουργική πράξη εμπεριέχει "αναγκαστικά" στιγμές "παράνοιας ή αλλοφροσύνης", ούτε ότι αυτό που εμπλέκεται εδώ είναι "καθεαυτή παράνοια" ή "δήθεν αλλοφροσύνη." Προσωπικά, δεν βρίσκω τους όρους χρήσιμους--το έργο της, αρέσει ή όχι, είναι πολιτικό με την πιο ευρεία σημασία του όρου και εντελώς ενσυνείδητο.

Behemoth είπε...

Για χαλαρώστε λίγο. Δεν εγκαλώ κανέναν. Αν θέλετε μονάχα καλλωπιστικά σχόλια στο blog σας, μπορείτε να τα μπλοκάρετε εντελώς. Αν κάτι δεν ευσταθεί είναι να παρουσιάζεται ως "πολιτικό" το απολιτικό έργο της Galas που, δεν αμφιβάλλω, είναι ενσυνείδητο ως προς το αντικείμενό του αλλά αυτό δεν το καθιστά άμεσα, σχολαστικά και πολιτικό, ούτε το έργο, ούτε και το αντικείμενο. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, φυσικά. Και πιο είναι το αντικείμενο της τύπισσας και του έργου της; η πομπώδης αποδόμηση των κοινωνικών νοημάτων, σχέσεων, συναισθημάτων και όχι η απομυστικοποίησή τους,όχι, δηλαδή, η αντιφατική ανάδειξη του πραγματικού διχασμού τους. Η Galas αναπαριστά το βιωματικό διχασμό και αδιέξοδο της ύπαρξης χωρίς το ξεπέρασμά του, τη λύτρωση και την καταστροφή του, χωρίς την τελική επιστροφή στον εαυτό μαζί με όλο τον πλούτο του διχασμού, αφού στα πονήματά της ο διχασμός είναι η λύτρωση και η λύτρωση διχασμός. Έτσι, η τραγικότητα των λόγων και των μελωδιών της προκαλεί σε άλλους γέλιο, σε άλλους φόβο, σε μερικούς θαυμασμό αλλά σε κανέναν σπαραγμό και συνειδητοποίηση του δράματος της ανθρώπινης ύπαρξης. Η τραγικότητα της Galas είναι μια τραγικότητα χωρίς τραγωδία, αντικείμενο χωρίς αντικειμενικότητα και, όπως κάθε έργο τέχνης, δημιουργεί το αντίστοιχο υποκείμενό της: ακροατές, θεατές κλεισμένους στις ατομικές τους αισθήσεις και, γιαυτό, απομονωμένους από τον πραγματικό κόσμο του δράματος της κοινωνίας. Κάτι για τον Badiou γιατί παραπέμφθηκα εκεί: αν υπάρχει κάτι επαχθέστερο του ακαδημαϊσμού, αυτό είναι ο αποτυχημένος ακαδημαϊκός (με την ευρεία σημασία του όρου) που σκοτώνεται για να του μοιάσει.

rdDcom είπε...

Γνωρίζετε τίποτε συγκεκριμένο το act-up (http://www.actupny.org/) ή μήπως το «οικολογικό»-αισθητικό και «αρρενωπό» σας όραμα προσβάλλεται από οροθετικούς πούστηδες; Δεν πρόκειται να εμφανίσω άλλο σχόλιό σας εδώ. Παρακαλώ επιστρέψτε στην «οικολογική» σας τρύπα.

RDAntonis είπε...

"αλλά σε κανέναν σπαραγμό και συνειδητοποίηση":

Μου αρέσει όταν οι εκτός του χορού δίνουν αφ' υψηλού οδηγίες για το πώς νιώθουν, και πρέπει να νιώθουν, άνθρωποι με HIV, ή άνθρωποι με φίλους με HIV, ή άνθρωποι που έχουν χάσει ανθρώπους από HIV. Όταν η ορθοσεξουαλική, επιθετικά ομοφοβική παχυδερμία ενός Behemoth ("εγώ δεν είμαι πούστης, δεν με πείθουν αυτά") πιάνει την πειθαρχική βέργα επαρχιακού δημοδιδασκάλου, τα λόγια περισσεύουν.

Α, και επαρχιακέ δημοδιδάσκαλε: Δεν ξέρω ποιον θεωρείς "αποτυχημένο ακαδημαϊκό", αλλά δεν βλέπω κανένα εδώ γύρω. Μήπως κρατούσες κανένα καθρέφτη καθώς έγραφες;

rdDcom είπε...

Thanks και επανέρχομαι το βράδυ. --- Πάντως μην χαλάς τη ζαχαρένια σου με τέτοια ανόητα σχόλια. Πάντως από κοινωνιολογικής άποψης είναι εξαιρετικό το γεγονός ότι ειδικευόμαστε σε «πράσινα», αντι-Μπαντιουικά ομοφοβικά τρολς.