Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Η μεγάλη ληστεία του τραίνου

Το σύνολο των κάτωθι θέσεων για το πολιτικά πρακτέο στην περίπτωση ΟΣΕ με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Μάχη ενάντια στο κράτος-ραντιέρη, που ροκάνισε εκατομμύρια σε επιδοτήσεις και εξαθλίωσε τους σιδηροδρόμους, μάχη ενάντια στο κεφάλαιο που επιχειρεί να βγάλει εκ νέου κέρδος από τις συνέπειες της πρώτης ληστείας μέσω μιας δεύτερης (λέγε με "ιδιωτικοποίηση"), μάχη ενάντια στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία που ετοιμάζεται για ένα ακόμη ξεπούλημα, διαπραγματευόμενη το δικό της ατομικό μέλλον σε βάρος αυτού των εργαζομένων που δήθεν εκπροσωπεί. Μάχη για άμεσο εργατικό έλεγχο, διαχείριση και εξουσία πάνω στους σιδηροδρόμους αλλά και τις δημόσιες συγκοινωνίες ευρύτερα. Μπορούμε να τη δώσουμε; Μπορούμε να τη στηρίξουμε; Μπορούμε να πείσουμε τους εργαζόμενους του ΟΣΕ ότι το μοναδικό πραγματικό τους συμφέρον συνίσταται στην διακοπή κάθε διαπραγμάτευσης και την δυναμική διεκδίκηση της αυτοδιαχείρισης των σιδηροδρόμων από όσους εργάζονται στους σιδηρόδρομους; Μπορούμε να καταστήσουμε την μεγάλη ληστεία του τραίνου κάτι διαφορετικό από ένα ακόμα σκάνδαλο; Να τη μετατρέψουμε σε ορμητήριο πολιτικής καινοτομίας σε μια χώρα που έχει ξεμάθει εδώ και δεκατίες τι θα πει αληθινό εργατικό κίνημα; Ως πολίτες, φορολογούμενοι, "πελάτες" του εθνικού σιδηρόδρομου, έχουμε τη δύναμη να πούμε όχι στην ιδιωτικοποίηση του εθνικού δικτύου, όχι στη διαπραγμάτευση με τους πολιτικούς φορείς για μια ακόμα "εξυγίανση"-ξεπούλημα, όχι στους κατεστημένους μηχανισμούς διαχείρισης της λαϊκής περιουσίας προς όφελος μιας χούφτας ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατικών παρασίτων και των πολιτικο-συνδικαλιστικών τσιρακιών τους. Οποιαδήποτε άλλη κατάληξη των διαδικασιών δομικής "αναπροσαρμογής" στον ΟΣΕ συνιστά συντριπτική ήττα για το σύνολο των εργαζομένων της χώρας και εγγύηση για ένα όλο και πιο μαύρο μέλλον για όλους.
RD (Αντώνης)

 ergatis.wordpress.com:

ΟΣΕ: Από χέρι πουλημένος, εκτός αν….


Ενόψει της σύσκεψης στις 30/9 για τα σχέδια ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι εκείνο που καλούμαστε να αποφασίσουμε και να υλοποιήσουμε δεν είναι απλώς μαχητικούς αγώνες αλλά ένα συγκεκριμένο κοινωνικό και πολιτικό σχέδιο που συνδέει το ξεπούλημα του ΟΣΕ αλλά και σχεδόν όλων των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, ενέργεια, μεταφορές, νερό, υποδομές (δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια) με τα ζητήματα της καπιταλιστικής χρεοκοπίας.

Πρέπει να αναγνωριστεί από τους συμμετέχοντες ότι παρά τη χρόνια προσπάθεια να διεμβολιστούν οι δημόσιες επιχειρήσεις από το κεφάλαιο, η σημερινή κατάσταση και επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων δεν αφορά τη κερδοφορία του κεφαλαίου γενικά αλλά τη χρεοκοπία του καπιταλισμού ειδικά. Μια συστηματική συζήτηση πάνω στο θέμα γίνεται έτσι κι αλλιώς μεταξύ πολιτικών οργανώσεων και μπορεί να γίνει σε μια ξεχωριστή ημερίδα μέσα στο εργατικό κίνημα.

Οι δυο διαφορετικές προσεγγίσεις (δηλ. το αν το ξεπούλημα, αφορά τη κερδοφορία του κεφαλαίου γενικά ή τη χρεοκοπία του καπιταλισμού ειδικά) έχουν σοβαρές συνέπειες στην ακολουθούμενη στρατηγική του εργατικού κινήματος στο συγκεκριμένο θέμα, καθώς σε σχέση με την πρώτη προσέγγιση δηλώνουμε ότι, θα κάνουμε αγώνες άμυνας για να μην περάσει το νομοσχέδιο και η διάλυση του ΟΣΕ, που πρακτικά σημαίνει να μείνει ο ΟΣΕ στο δημόσιο τομέα. Η δεύτερη προσέγγιση θέτει το κρίσιμο ερώτημα, με ποιους όρους είναι δυνατό να παραμείνει ο ΟΣΕ δημόσιος σε συνθήκες δημοσιονομικής κατάρρευσης και καπιταλιστικής χρεοκοπίας;

Αυτό σημαίνει, τουλάχιστον για εμάς, ότι ο ΟΣΕ δεν μπορεί να λειτουργήσει, όπως παλιά κάτω από την επιτήρηση του αστικού κράτους και τα αιτήματα που πρέπει να τεθούν για το ρόλο του ΟΣΕ και γενικότερα των μεταφορών είναι έξω από το καπιταλισμό, θέτοντας αναπόφευκτα ζητήματα εργατικού ελέγχου, διαχείρισης και εξουσίας. Οι εργαζόμενοι στο ΜΕΤΡΟ έχουν ήδη πιάσει το νόημα και μιλούν για ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ και ότι οι συγκοινωνίες δεν έχουν χρεοκοπήσει αλλά ο καπιταλισμός!

Το ζήτημα του ΟΣΕ είναι κοινωνικό ζήτημα, αφορά ολόκληρη την εργατική τάξη, δεν είναι κλαδικό ζήτημα, πολύ περισσότερο ζήτημα που πρέπει να αφεθεί στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. (δείτε ραπόρτο από παρεμβάσεις στη Θεσσαλία)

Λαμβάνοντας υπόψη τις τελευταίες κινητοποιήσεις αλλά και τις διαθέσεις των εργαζομένων στον ΟΣΕ, μοιάζει σχετικά ανώφελο να εξηγήσει κανείς στους εργαζόμενους του ΟΣΕ για το τι θα συμβεί αν ο Οργανισμός πουληθεί.

Από την άποψη των συνολικών συμφερόντων της εργατικής τάξης ο αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ πρέπει αναμφισβήτητα να δοθεί τώρα και με ένταση, ανεξάρτητα από το αρνητικό κλίμα που υπάρχει στις διαθέσεις μιας μεγάλης μάζας των εργαζομένων Οι αρνητικές διαθέσεις με τις οποίες πρέπει να αναμετρηθούμε οφείλονται στο ότι:

Ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων επαφίεται στις διαπραγματεύσεις που διεξάγει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η οποία ήταν στο παρελθόν ο βασικός παράγοντας των «εργατικών κατακτήσεων» με τη συνδιαλλαγή της με το αστικό κράτος.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αντιμετωπίζει το ζήτημα από τη σκοπιά της διασφάλισης της εργασιακής κατάστασης των υπαλλήλων του ΟΣΕ, που σημαίνει ότι άπαξ και διασφαλίσει «πακέτα» εξόδου ή ικανοποιητικές μετατάξεις, θα αδιαφορήσει πλήρως για τη τύχη του νέου ΟΣΕ, εκτός βέβαια από την εξασφάλιση των δικών της προνομίων.

Η πλειοψηφία των εργαζομένων στον ΟΣΕ είναι μεγάλης ηλικίας καθώς οι τελευταίες μαζικές προσλήψεις έγιναν την δεκαετία του 1980, γεγονός που διευκολύνει ένα σχέδιο μετατάξεων, αποχωρήσεων, συνταξιοδοτήσεων κλπ και ενδυναμώνει την αντίληψη της άμεσης αποχώρησης μπροστά στη καταιγίδα της ιδιωτικοποίησης.

Τα παραπάνω συντηρούν τις αυταπάτες σε ένα μεγάλο δυναμικό των εργαζομένων, μαζί με την διάθεση ατομικών λύσεων σε κοινωνικά προβλήματα, που δίχως μια συστηματική αποδόμηση της πολιτικής συμπεριφοράς της γραφειοκρατίας και της ηττοπάθειας που καλλιεργείται, είναι αδύνατον να χαραχτεί μια επαναστατική προοπτική.

Το πιθανότερο είναι ότι οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ, σα σύνολο, δεν θα δώσουν κάποιο αποφασιστικό αγώνα που να κρίνει το σχέδιο ιδιωτικοποίησης, εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις εργαζομένων που λόγω ηλικίας (κάτω από 50 ετών?) αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται μακριά από το να εξασφαλίσουν την επιβίωση μέσω των μετατάξεων, είτε αντιλαμβάνονται τον ΟΣΕ ως κοινωνικό αγαθό και αντιμετωπίζουν το ζήτημα στη βάση των συνολικών κατακτήσεων της εργατικής τάξης και όχι σε μια ατομική βάση.

Άποψή μας είναι ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει ήδη επιλύσει τα ατομικά εργασιακά ζητήματα, εξασφαλίζοντας καρέκλες για τις οικογένειές της στις νέες επιχειρήσεις που θα δημιουργηθούν μετά την ιδιωτικοποίηση.

Γι αυτό, «το θα ματώσουμε» που επανέλαβε και η ηγεσία των συνδικαλιστών του ΟΣΕ μετά τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, συνοδεύεται με το αξιόπιστο και μαχητικό πρόγραμμα του μπροστάρη των εργατικών αγώνων, δηλ. της ΓΣΕΕ! (βλέπε ανακοίνωση ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ): )

Παρά το δυσμενές εσωτερικό μέτωπο στους χώρους των εργαζομένων του ΟΣΕ, συνέπεια φυσικά και του γενικότερου ξεπουλήματος, πρέπει να κηρυχτεί κοινωνικός πόλεμος πάνω στα ζητήματα της ιδιωτικοποίησης και το κέντρο βάρους του αγώνα να δοθεί έξω από το πεδίο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και ενάντια της.

Στους χώρους των εργαζομένων, και στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο, εκεί που, οι συσχετισμοί δυνάμεων, η δυνατότητα συγκρότησης μετώπων και η παράταξη μιας δύναμης πυρός, ενάντια στο αστικό καθεστώς και τους τροϊκανούς, είναι υπέρ μας.

Δεν είμαστε ηττοπαθείς σχετικά με τη τύχη του ΟΣΕ, το αντίθετο, θεωρούμε απόλυτα αναγκαίο η μάχη να δοθεί και εκείνο που συζητάμε είναι τους όρους εκείνους που μπορούν να αποτελέσουν ένα εργαλείο/σχολείο, για τα καθήκοντα της εργατικής τάξης σαν σύνολο και όχι σαν ένας κλάδος ή μια επιχείρηση.

Απορρίπτουμε ένα απλό διακλαδικό συντονισμό σωματείων σε μια αφηρημένη γραφειοκρατική βάση. Είμαστε εξαιρετικά επιφυλακτικοί και σκεπτικιστές με τον συντονισμό σωματείων (δηλαδή των διοικήσεων τους) που για την ώρα έχει αποτύχει εξαιτίας της απόκλισης των πολιτικών δυνάμεων που τα ελέγχουν ή το συντονισμό γενικά σχημάτων και παρατάξεων χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο δράσης. Η αποτυχία του ευρύτερου συντονισμού σωματείων βάσης, και κυρίως η αδυναμία του να επηρεάσει αποφασιστικά την ταξική σύγκρουση είναι ένα ζήτημα ανοιχτό σε συζήτηση και προβληματισμό.

Πιστεύουμε ότι πρέπει και μπορεί να δημιουργηθεί μια πρωτοβουλία για την υπεράσπιση των κοινωνικών και συλλογικών αγαθών, των ιστορικών κατακτήσεων της εργατικής τάξης, αναγκαίων για την επιβίωση της στην εποχή της καπιταλιστικής παρακμής και της κοινωνικής καταστροφής.

Στρατηγικά απευθυνόμαστε σε εκείνες τις ταξικές δυνάμεις που μπορούν και θέλουν να υπερασπιστούν το δημόσιο χαρακτήρα των συγκοινωνιών μέσα από μια ενεργητική δραστηριότητα σε όλο το κλάδο. Μια τέτοια προσπάθεια έχει σαν βασική προϋπόθεση ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχεδιασμό και συγκέντρωση δυνάμεων για να δοθεί ο αγώνας.

Αυτό περιλαμβάνει μια στρατηγική εξόδου από το καπιταλισμό καθώς είναι σχετικά ανώφελο να επιμείνει κανείς σε ένα δημόσιο ΟΣΕ μέσα στη χρεοκοπία του αστικού συστήματος. Οι δηλώσεις Παπακωνσταντίνου στο roadshow στο Λονδίνο ότι «Δεν ελέγχουμε τα έσοδα αλλά ελέγχουμε απόλυτα τις δαπάνες», σημαίνει ότι όλες οι ενέργειες ιδιωτικοποίησης επισπεύδονται εξαιτίας της αδυναμίας επίτευξης του στόχου των εσόδων και άρα μείωσης του ελλείμματος μέσω άμεσων περικοπών σε όλες τις δημόσιες δαπάνες, συμπεριλαμβανομένων και των συγκοινωνιών.

Ποιο είναι το σχέδιο και η στρατηγική εξόδου

Συστηματική παρέμβαση στους χώρους των σταθμών που έχουν τη μεγαλύτερη επιβατική κίνηση για:

Δωρεάν συγκοινωνίες, ενέργεια, νερό, στέγη κλπ

Άρνηση αναγνώρισης του ελλείμματος των δημόσιων επιχειρήσεων καθώς αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην έλλειψη χρηματοδότησης από το αστικό κράτος. Ένα κράτος που χωρίς να ρωτήσει κανένα μας, συσσώρευσε ένα δυσθεώρητο δημόσιο χρέος. Αυτό το χρέος ως εργαζόμενοι δεν πρέπει με τίποτα να αναγνωρίζουμε και να απαιτήσουμε την μονομερή διαγραφή του.

Κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών εργασίας και ιδιαίτερα των εργολαβιών (να ανοίξουμε ξανά το ζήτημα στη καθαριότητα στον ΟΣΕ).

Λιγότερη δουλειά – Μόνιμη σταθερή δουλειά για όλους – Αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις. Δωρεάν παιδεία και υγεία κλπ.

Ο μόνος ουσιαστικός δρόμος για να υπερασπιστούμε τον ΟΣΕ και τον δημόσιο κοινωνικό χαραχτήρα του είναι να παλέψουμε για εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείριση των συγκοινωνιών.

Ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο πρέπει να προωθηθεί άμεσα με:

Συγκρότηση ανοικτών επιτροπών ανά περιοχή για τη προστασία του δημόσιου συμφέροντος (δηλ. των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων) πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα.

Συστηματικές παρεμβάσεις σε όλα τα σημεία υψηλής συγκέντρωσης εργαζομένων (σταθμοί, αμαξοστάσια κλπ) σε πανελλαδική κλίμακα στη βάση ενός ενιαίου προγράμματος πολιτικής δράσης.

Διάλυση όλων των συνελεύσεων εργαζομένων στις οποίες παρίστανται υποψήφιοι περιφερειάρχες, βουλευτές, κομματάρχες και τοπάρχες που «ενδιαφέρονται» για τον ΟΣΕ, αυτό απαιτεί ομάδες δράσης καλά συγκροτημένες, πειθαρχημένες και με αντίληψη των πολιτικών μας στόχων. Στόχος μας να δημιουργήσουμε μια εσωτερική αναταραχή στη γραφειοκρατία, τη κυβέρνηση, το λοιπό συρφετό και να υποκινήσουμε τα πιο μαχητικά στοιχεία των εργαζομένων του ΟΣΕ σε δράση.

Συμμετοχή στη πρώτη πανελλαδική κινητοποίηση των εργαζομένων με τη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου μπλοκ για να συγκρουστούμε με τους γραφειοκράτες, με σύνθημα «Να κατέβουν οι λαθρεπιβάτες συνδικαλιστές από τα τραίνα του ΟΣΕ», και φυσικά με κεντρικό σύνθημα ότι για να διατηρηθεί ο κοινωνικός χαρακτήρας των συγκοινωνιών πρέπει να τους ανατρέψουμε (κυβέρνηση και καπιταλισμό).

Μηνιαίος πανελλαδικός προγραμματισμός, διαρκής ενημέρωση και επικοινωνία για τα αποτελέσματα της δουλειάς μας

Κάλεσμα για μια πανελλαδική συγκέντρωση όλων των αλληλέγγυων δυνάμεων σε ένα τρίμηνο κι ανάλογα με τα αποτελέσματά μας.

25/9/2010

Γιάννης Χατζηγιάννης

Μέλος της Αγωνιστικής Συνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Εργαζομένων ΙΚΑ Μαγνησίας

Μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Εργαζομένων-Ανέργων


Βλ. επίσης: Η 'περαίωση' των τρένων (Ιός της Κυριακής)

2 σχόλια:

RDAntonis είπε...

Μπορείς να καταλάβεις ότι οι συνθήκες έχουν ωριμάσει όταν ο αντίπαλος λέει την αλήθεια: "Το Δημόσιο (ΟΣΕ, Ολυμπιακή, ΔΕΚΟ, κλπ) Π-Ο-Τ-Ε δεν ήταν «σπίτι» σου. Αυτή είναι η λάθος αναλογία που κάνετε εσείς οι αριστεροί στα τυφλά.

Η παραβολή σου θα ήταν ορθή αν όλα αυτά που λες γινόντουσαν στην δική σου ιδιωτική εταιρεία. Τότε ναι, να το καταλάβω, να μιλήσεις για αδικία και για δήμευση προσωπικής περιουσίας. Αλλά αν η διοίκηση μιας εταιρείας που απλά δουλεύεις (δημόσια ή ιδιωτική, αδιάφορο) κάνει βλακείες και καταρρεύσει, τότε δεν έχεις saying για την υπόθεση. Για τον ίδιο λόγο που δεν έχεις saying για την καταιγίδα που μπορεί να βρέξει στην παρέλασή σου (rain on your parade) και να σου την χαλάσει.

Λύση; Ναι υπάρχει... περιέργως προέρχεται απ'τον συνδικαλισμό. Σταματήστε εσείς οι συνδικαλιστές να ζητάτε μόοοοοοοοονο αύξηση μισθών και μείωση ωρών και γίνετε επιτέλους σοβαροί όπως πχ οι Γερμανοί συνάδελφοί σας. Λάβετε μέρος στα της εταιρείας: ελέγχετε την ασφάλεια του χώρου (πχ πυρασφάλεια), κάνετε whistle-blowing, απαιτείτε διαφάνεια στα οικονομικά της εταιρείας. Δεν είναι 100% σωτήριο, αλλά τουλάχιστον θα μπορείτε να ελπίζετε ότι θα μειωθούν δραματικά οι πιθανότητες σφετερισμού απ'τα διάφορα αφεντικά."

Τι λέει ο αντίπαλος; To "δημόσιο" δεν είναι στην πραγματικότητα δημόσιο, δεν εξυπηρετεί στην πραγματικότητα το δημόσιο συμφέρον. Το κράτος δεν εκπροσωπεί εσένα, δεν δουλεύει για τα δικά σου συμφέροντα. Και για αυτό, δεν έχεις καν λόγο για το τι θα συμβεί στις "δημόσιες" συγκοινωνίες. Αυτό λέει ο αντίπαλος. Και έχει απόλυτο δίκαιο. Για αυτό ακριβώς η εργατική αυτοδιαχείριση (και όχι η γενικόλογη υποστήριξη του "κρατικού ελέγχου) είναι ο μόνος τρόπος να αποκατασταθεί το νόημα του "δημοσίου" στο "δημόσιο."

omadeon είπε...

"...η εργατική αυτοδιαχείριση (και όχι η γενικόλογη υποστήριξη του "κρατικού ελέγχου") είναι ο μόνος τρόπος να αποκατασταθεί το νόημα του "δημοσίου" στο "δημόσιο."

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ....