Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Περί αριστερής μελαγχολίας

Διάβασα με ενδιαφέρον την πρόσφατη ανάρτηση του συντρόφου Στέργιου, ακτιβιστή με εμπειρία και στοχαστή με σπάνια ευθικρισία και ειλικρίνεια, περί του "μεσσιανισμού του Σεπτέμβρη": δηλαδή της τραγικά λανθασμένης αντίληψης ότι η κάθετη πτώση στην ένταση των αντιδράσεων κατά της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης μετά τις 5 Μάη θα θεραπευόταν ως δια μαγείας, με ένα κύμα λαϊκών κινητοποιήσεων που θα ερχόταν βολικά μετά το τέλος της καλοκαιρινής φυγής. Γράφει μεταξύ άλλων ο Στέργιος:
Πολλοί ήταν αυτοί που προφήτευαν ότι ο Σεπτέμβρης θα ήταν μια λαϊκή θύελλα κατά της κυβέρνησης και του μνημονίου. Ο Σεπτέμβρης της ανατροπής! Σταδιακά ο Σεπτέμβρης λάμβανε μεσσιανικές διαστάσεις. Μικροαστικές - ιδεαλιστικές αντιλήψεις αντικατέστησαν τις διαλεκτικές λογικές για τις κοινωνικές αλλαγές με δυναμικές οργανώσεις και κινητοποιήσεις που και η ιστορία διδάσκει αφειδώς. Περίπου πέρασε η ιδέα να καθίσουμε στο καναπέ ή στην αμμουδιά των διακοπών και να δουν ο ΓΑΠ, η ΕΕ και το ΔΝΤ τι θα τους κάνει ο… Σεπτέμβρης. Πολλοί υπολόγισαν ότι ένας θεϊκός Σεπτέμβρης δουλεύει γι αυτούς και θα έρθει να τους ελευθερώσει από τον κατηρραμένο όφι του Μνημονίου! Οποία αυταπάτη!
Η συζήτηση για τις αιτίες της αδυναμίας της αριστεράς να αντιδράσει στα τεκταινόμενα είναι σημαντική, αλλά κινδυνεύει να δώσει την εσφαλμένη εντύπωση ότι υπάρχει αριστερά η οποία επιδεικνύει μια τέτοια αδυναμία. Τέτοια αριστερά δεν υπάρχει. Ο χαρακτήρας της υποτιθέμενα αριστερής αντίληψης προτεραιοτήτων σήμερα --"θα βγάλουμε ή όχι 'προοδευτικό',  'δικό μας' δήμαρχο στην Αθήνα; Ας είναι καλά η Δ.Α που είχε τη φαεινή ιδέα και θα μας απαλλάξει από τον δεξιό"-- προδίδει ξεκάθαρα ότι αυτό το οποίο διεκδικεί το όνομα "αριστερά" στην Ελλάδα έχει χαθεί σε ένα χωρίς πάτο βάλτο παρλιαμενταριστικών ονειρώξεων, οπορτουνιστικών συμβιβασμών και αλισβερισιών, αμηχανίας, ακκηδίας, ιδεολογικής κενότητας και ευθυνοφοβίας. Το όνομα της αξίζει μόνο σαν στίγμα ντροπής, το είδος αυτό του στίγματος που εντοπίζει ο Μπαντιού στην γαλλική "αριστερά" του 1871 που εγκατέλειψε τους κομμουνάρους στην τύχη τους, χωρίς στρατηγικό σχέδιο, χωρίς συντονισμό, χωρίς ελπίδα. Η μόνη αριστερά  που υπάρχει είναι αυτή των εγκατελειμμένων σε ένα αγώνα χωρίς διέξοδο στην επίσημη πολιτική: μια χούφτα διανοουμένων και οικονομολόγων που διαφύλαξαν μια κάποια ακεραιότητα με προσωπική προσπάθεια, μια χούφτα ιστολόγων και αρθρογράφων που εμμένουν στην χωρίς φτιασίδια ανάγνωση της πραγματικότητας, μια χούφτα παλιών αγωνιστών που δεν διαφθάρηκαν και δεν αλλαξοπίστησαν, χούφτες που προσπαθούν απεγνωσμένα να συγκροτηθούν σε κάτι ελλείψει ηγεσίας, ελλείψει πολιτικής και κομματικής βάσης οργάνωσης, ελλείψει, τελικά, ορίζοντα του μέλλοντος. Και από την άλλη, άγνωστος, ακατανόητος, αινιγματικός και σιωπηλός, ο "λαός" ως μεγάλο Άλλο απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Ο "μεσσιανισμός" στον οποίο αναφέρεται ο φίλος Στέργιος είναι αυτό που ήταν στον καιρό της καταστροφής του ναού και της συνακόλουθης αρχαίας εβραϊκής διασποράς: σημάδι αδυναμίας, έλλειψης ρεαλιστικών προοπτικών αναγέννησης, έλλειψης, ουσιαστικά, πλάνου μετάβασης στο μέλλον. Μια φαντασιακή υπεραναπλήρωση των παντοδαπών και πανθομολογούμενων ελειμμάτων που κρατούν τα πράγματα σε αναστολή, σε κατάσταση αιώρησης.

Δεν πρόκειται βέβαια για τίποτε ιστορικά καινοφανές: οι εποχές και οι κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από αδυναμία αντίδρασης βρίσκουν συχνά καταφύγιο σε ένα μεσσιανισμό μικροαστικού τύπου (υπάρχουν διαφορετικών ειδών μεσσιανισμοί), ένα μεσσιανισμό που είναι η άλλη όψη της ιστορικής μελαγχολίας, μιας τάσης αυτο-σκηνοθεσίας της αριστεράς στον ρόλο σκυθρωπού, saturnine προφήτη χωρίς επιβεβαίωση από απτά σημάδια και οιωνούς. Θύμισα λοιπόν στον Στέργιο το καυστικότατο κείμενο του  Walter Benjamin "Αριστερή μελαγχολία", μια κριτική του ποιητή της δημοκρατίας της Βαϊμάρης Erich Kästner, που νομίζω ότι καθίσταται ιδιαίτερα επίκαιρη καθώς βαδίζουμε σε ένα αναιμικό και αμήχανο φθινόπωρο:

Ο Kästner αδυνατεί να εμπνεύσει τους απαλλοτριωμένους με τις επαναστατικές του εμφάσεις τόσο, όσο αδυνατεί να αγγίξει τους βιομηχάνους με την ειρωνεία του. Αυτό επειδή, παρά τα περί του αντιθέτου φαινόμενα, ο λυρισμός αυτός προστατεύει πάνω από όλα τα συμφέροντα της θέσης του μεσαίου στρώματος--αντζέντηδες, δημοσιογράφους, τμηματάρχες. Το μίσος που κηρύττει εν τω μεταξύ κατά της μικροαστικής τάξης έχει το ίδιο μια, φευ, οικεία μικροαστική γεύση. Από την άλλη, εγκαταλείπει εμφατικά κάθε δύναμη κρούσης κατά της μεγαλο-αστικής τάξης και προδίδει την επιθυμία του για πατρονάρισμα με τον εγκάρδιο αναστεναγμό: "Αχ, και να υπήρχε μια ντουζίνα σοφών με πολλά λεφτά."
Ο ποιητής τούτος είναι δυσαρεστημένος--και μάλλον βαρύθυμος. Αλλά ετούτη η βαρυθυμία πηγάζει απ' τη ρουτίνα. [...] Και τίποτε δεν είναι πιο τετριμμένο από την ειρωνεία η οποία, σαν σόδα μαγειρέματος, βοηθά να φουσκώσει η ζύμη της προσωπικής άποψης. [...] Η γκροτέσκα υποτίμηση του αντιπάλου δεν είναι ο πιο ασήμαντος λόγος που η θέση αυτής της αριστερο-ριζοσπαστικής ιντελιγκέντσια είναι χαμένη. Έχει λίγα να κάνει με το εργατικό κίνημα. Μάλλον [είναι] φαινόμενο αστικής διάλυσης [...] Αριστερο-ριζοσπάστες του δημόσιου λόγου όπως ο Kästner,  o Mehring, ο Tucholsky  είναι η μίμηση του προλεταριάτου από την αποσυντιθεμένη αστική τάξη. Η λειτουργία τους είναι να φτιάξουν, πολιτικά ομιλώντας, όχι κόμματα αλλά κλίκες· με λογοτεχνικούς όρους, όχι σχολές αλλά μόδες· με οικονομικούς, όχι παραγωγούς αλλά αντζέντηδες. 
[...] Εν ολίγοις, αυτός ο αριστερο-ριζοσπαστισμός είναι ακριβώς η συμπεριφορά με την οποία δεν αντιστοιχεί πλέον καμμία πολιτική δράση. Δεν βρίσκεται στα αριστερά αυτής ή της άλλης τάσης, αλλά στα αριστερά αυτού που είναι γενικά εφικτό. Από την αρχή το μόνο που έχει κατά νου είναι να ευχαριστήσει τον εαυτό του σε μια αρνητιστική ησυχία. Η μεταμόρφωση του πολιτικού αγώνα από υποχρεωτική απόφαση σε αντικείμενο απόλαυσης, από μέσο παραγωγής σε αντικείμενο κατανάλωσης--αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία τούτης της λογοτεχνίας.  [...] Βασανισμένη ηλιθιότητα: αυτή είναι η τελευταία μεταμόρφωση της μελαγχολίας σε δύο χιλιετίες. [...] Η αναταραχή σ' αυτές τις αράδες [ποίησης] έχει περισσότερα να κάνει με στομαχικά αέρια παρά με την ανατροπή. Η δυσκοιλιότητα και η μελαγχολία πάντα πηγαίνουν μαζί. Αλλά από τη στιγμή που οι χυμοί του κοινωνικού σώματος αφυδατώνονται, μας συναντά παντού η κλεισούρα.  W. Benjamin, "Αριστερή μελαγχολία", 1931.
Το πρόβλημα σήμερα παραμένει η "μεταμόρφωση του πολιτικού αγώνα [...] από μέσο παραγωγής σε αντικείμενο κατανάλωσης". Η σημερινή "αριστερά" μπορεί να μην αναπολεί, όπως ο Kästner, μια ντουζίνα σοφών πλουσίων που θα πάρει τα πράγματα στα χέρια της, αναπολεί όμως το θέαμα της εξέγερσης των παραγωγών σηκώνοντας τα χέρια ψηλά σε ό,τι αφορά την παραγωγή της εξέγερσης. Από τις διενέξεις των αριστερών οικονομολόγων περιμένει τη λύση επί του πρακτέου, ωσάν η λύση επί του πρακτέου να αποτελούσε ποτέ ζήτημα ακαδημαϊκού debate· καλεί και εγκαλεί τις μάζες, υποκρινόμενη ότι αυτό αποδεικνύει ότι έχει επαφή μαζί τους και ισχύ επάνω τους· υποπτεύεται τον μεσσιανισμό του επαναστατικού μαρξισμού για να παραδοθεί στον μικροαστικό μεσσιανισμό της λύσης του από μηχανής θεού που με κάποιο αδιευκρίνιστο τρόπο θα "βάλει τα πράγματα στη θέση τους"· πανηγυρίζει νίκες που αφορούν την ατομική ρητορική δεινότητα και θρηνεί ήττες σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ. 

Όμως αυτός που εξεγείρεται δεν είναι ποτέ καταναλωτής. Αυτός που εξεγείρεται είναι παραγωγός. Παραγωγός αξίας την οποία βλέπει να απαλλοτριώνεται και να εξανεμίζεται μέσα από τα χέρια του, ναι. Αλλά όχι μόνο. Παραγωγός, επίσης, αξιών--αδιαπραγμάτευτων, άκαμπτων και δογματικών αξιών. Παραγωγός, επίσης, του εαυτού του. Παραγωγός, τέλος, της ταύτισης, της ισοδυναμίας ανάμεσα σ' αυτόν τον εαυτό και την εξέγερση. Η αριστερά των καταναλωτών, των καταναλωτών ιδεών, αξιών και εμπορευμάτων, των μεταπρατών, και των πολιτικών τους εκπροσώπων, πέθανε. Ζήσε μ' αυτό--με όλο το νόημα που μπορεί να έχει η προστακτική.

RD (Αντώνης)

41 σχόλια:

Nnosferatos είπε...

Αντώνη εχω την εντύπωση οτι μεταφερεται στην Μιζερη ελληνική πραγματικοτητα μια διαμαχη που αφορά κυριως την Ευρωπαική και Αμερικανικη αριστερά ..
Πως να το πώ .. Στην Ελλαδα δεν μπορουμε να θαψουμε καμμια πολιτισμική αριστερά πολύ απλά διοτι δεν υπηρξε καν ..
Πως να θαψεις τον Λυοταρ;
Στην πολη που βρισκομαι αναθεμα ανβρισκω κανένα - ακομα και πανεπιστημιακους -περαν καμμιας δεκαδας που να χουν διαβασει .Λυοταρ

( Βεβαι ειναι πολύ της μοδας για καποιους εγχωριους κυκλους της ..ενθαδε αριστεράς να θαβουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά ) οτι βαριουνται να κατανοησουν

Θυμαμαι πριν κανα δυο χρόνια μια συζητηση στη Θεσσαλονιη ..Μας μιλουσε μα πολύ αξιολογη κυρια . Φιλοσοφος ..
καταφερόταν εναντιον του Μηδενισμου ..
- θα εννοειτε τους Ψωμιαδαραιους, την νφθηνεια και την προστυχια που εχει κυριεσυει την πολη μας ..Την ρωτησα
- Οχι ..-μου εει .. Εννοώ τον Λακαν και τγους Λακανικους ..
(κι αναθεμα αν ενα τοις χιλιοις του πληθυσμου της πολης εχει ακουσει εστω για ΛΑΚΑΝ

- Καταλαβαινεις τι θελω να πώ;
(για μενά ειναι κερδος αν εστω κι ενα νεο παιδί κερδηθει - οχι απο ιαχές και γηπεδικου τυπου κατανοησεις της πολιτικής - αλλά απο καποιες ιδεες - απο καποια βιβλια - της Οποιας αριστεράς - κιας ειναι και της Πολιτισμικής αρσιτεράς

Δεν πασχουμε μόνο απο φτωχεια υλικη . Πασχουμε και απο ασφυξια πολιτισμική.

ελπίζω να σταθεις στην ουσια του σχολιου μου και οχι στο αν ειμαι υπέρ της Πολιτισμικής ή της πολιτικής αριστεράς η της ..επαναστασης κλπ ..
Για μενα ολα καλά ειναι ..αρκει να μπορει να γινει συζητηση περαν Ιαχών και χουλιγκανισμών ..

rdDcom είπε...

Η Νέμεση του Νόσφυ: Ο Νόσφυ σήμερα το βράδυ διαφώνησε τριάκις έναντι ενός μόνο συμφώνου σχολίου. Κρίνεται αναγκαία η εξισορρόπηση συμφωνιών/διαφωνιών :-)

Nnosferatos είπε...

διαφωνώ.. το περιοχόμενο των περισσότερων blogs είναι ένα καλό παράδειγμα... για το αντιθετο

Nnosferatos είπε...

Να παλέψεις, λέω εγώ. Και να είσαι αυτό που είσαι χωρίς απολογίες και χωρίς προσπάθειες να "ταιριάξεις" με το σε ποια σελίδα βρίσκεται η συζήτηση.

και πολύ καλά κανεις φιλε.Ξερεις οτι αυτο ακριβώς εκτιμώ σε αυτο το ιστολογιο.. Και με τον ενα η τον αλλο τροπο βοηθάς και συ οσο λιγοι για να ξεφυγουμε -οσο γινεται απο την μιζερια ..

A. είπε...

Και να προσθέσουμε επίσης ότι αυτή η ακατάσχετη ρητορία περί ίσων δικαιωμάτων και ελεύθερης ανάπτυξης της διαφορετικότητας δεν κάνει τελικά τίποτε άλλο από το να εντίνει τον "ανθρωποφαγικό ανταγωνισμό", καταστρέφοντας κάθε έννοια κοινότητας και συν-ύπαρξης. Η πληθώρα και το περιοχόμενο των περισσότερων blogs είναι ένα καλό παράδειγμα...

RDAntonis είπε...

Νοσφ., καταλαβαίνω. Αλλά και από την πλευρά μου, δώσε και συ λίγη βάση σε κάτι, για να μιλάμε διαλεκτικά: http://throughtheloophole.blogspot.com/2009/12/blog-post_17.html

RDAntonis είπε...

Στέκομαι στην ουσία του σχολίου σου περισσότερο από ό,τι φαντάζεσαι ίσως. Και θα πω το εξής: δεν είμαι παιδί της ελληνικής πραγματικότητας, για καλό ή για κακό δεν ξέρω. Πάντως για μια σειρά λόγων, και όχι μόνο βιογραφικών και γεωγραφικών. Ποτέ δεν ένιωσα άνετα στην Ελλάδα σε ό,τι αφορά τον τρόπο που σκέφτομαι. Δεν την σνομπάρω: αν την σνόμπαρα, δεν θα βγαζα το χτικιό γράφωντας τα άντερά μου εδώ μέσα. Αλλά δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με την εσωστρέφεια και τη μιζέρια που αποπνέει σε τόσα διαφορετικά επίπεδα.

Πριν λίγο σκεφτόμουν κάτι: Το Συμβάντα του Godel δεν έχει όμοιό του στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Στον χώρο όπου κινείται η σκέψη του δεν έχει κινηθεί κανείς που να ξέρω εγώ στην Ελλάδα, σε ιστολόγια or not. Έχει 45 εγγεγραμένους αναγνώστες. Και υπάρχουν ιστότοποι-σκουπίδια με 10 πλάσιους. Τι να κάνεις;

Να παλέψεις, λέω εγώ. Και να είσαι αυτό που είσαι χωρίς απολογίες και χωρίς προσπάθειες να "ταιριάξεις" με το σε ποια σελίδα βρίσκεται η συζήτηση. Κάτι θα κάνεις. Κάποια ρήγματα θα ανοίξεις. Δεν είναι ρομαντικό αυτό, δεν το βλέπω έτσι. Είμαστε σε μια εποχή που μπούχτισε από αυτά που νόμιζε ότι ήθελε. Τα είδε από την καλή και την ανάποδη. Ε, τώρα είναι η ώρα για αλήθεια. Και όποιος θέλει ας καταλάβει. Και ό,τι θέλει ας γίνει. Θεοί δεν είμαστε και την ιστορία δεν την ελέγχουμε. Αλλά θα σταθούμε με αξιοπρέπεια στο ύψος του τι βλέπουμε και τι καταλαβαίνουμε. Δε θα κάνουμε τους χαζούς γιατί "δεν μας πιάνει ο πολύς κόσμος."

Nnosferatos είπε...

την πρόσβαση για αναπήρους σε ράμπες σε πόλεις στυλ Ντιτρόιτ,

αυτό φιλε Αντωνη ειναι σωστο για πολεις στυλ Ντιτρόιτ..

αλλά για πολεις σαν την δική μας ακουγεται ως αδικη ειρωνια.. Μακαρι να ειχαμε ραμπες στυλ Ντιτρόιτ..παρολο που εχουμε συνθηκες ανθρωποφαγικού ανταγωνισμού για 500 ευρώ το μήνα
------------------------------------
εχουμε βεβαια κατι που μοιαζει με ράμπες ..Αλλά χρσηιμευουν για παρκαρισμα και διελευση αυτοκινητωων , μηχανων , φορτηγ΄΄ων κλπ μεσα στα πεζοδρομια και οχι βεβαι για αναπηρους και αν δεις κανα αναπηρο στη Πολη μας να κυκλοφορει εξω χωρις να γινεται στοχος επιθεσης του καθε οδηγου και μή εδω εγω θα κατσωβ και θα μαθω ολα τα μαθηματικά του Μπαντιου.

RDAntonis είπε...

Ά-ψ-ο-γ-ο-ς.

Απόλαυσε το ίσο δικαίωμα στην ανεργία ανεξαρτήτως φύλου, την πρόσβαση για αναπήρους σε ράμπες σε πόλεις στυλ Ντιτρόιτ, σεξουαλική ανεκτικότητα σε συνθήκες ανθρωποφαγικού ανταγωνισμού για 500 ευρώ το μήνα: αυτό είναι το έμπρακτο aufhebung των αιτημάτων της πολιτισμικής αριστεράς σήμερα.

rdDcom είπε...

@αναρμόδιο
«1. ότι πολιτικά κινήματα της πολιτισμικής ταυτότητας, σεξουαλικής, εθνοτικής, έμφυλης κ.ά. δεν αναφέρονται στον καπιταλισμό και την πάλη των τάξεων»
Πέρα από την απάντηση του Αντώνη, σε περισσότερο πρακτικό επίπεδο να προσθέσω τα εξής: η μόνη έκφραση την οποία τα ανωτέρω κινήματα κατόρθωσαν να βρουν στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας ήταν μέσω αιτημάτων «ισότητας» ενώπιον των νόμων, πράγμα που κατ' εξοχήν μεταφράζεται ως ισότητα ως προς τις δυνατότητες/ευκαιρίες «πρόσβασης» στην εκπαίδευση/αγορά εργασίας/συνταξιοδοτικό καθεστώς, κ.λπ. (μέχρι τα τέλη του 90 στις ΗΠΑ είχαμε και προγράμματα θετικών διακρίσεων, τα οποία σταδιακά εξαφανίστηκαν) ---- Μέχρι εδώ καλώς. Σε συνθήκες σχετικής ευμάρειας, το παρόν θα μπορούσε να αποτελέσει (και αποτέλεσε) προγραμματικό περιεχόμενο μιας κάποιας αριστεράς. Αλλά σε συνθήκες διάρρηξης του συνταγματικού πλαισίου [που προϋποθέτει τουλάχιστον μια ρητώς ή σιωπηρώς ακολουθούμενη κεϋνσιανή κατεύθυνση (τα επιδόματα ανεργίας, αναπηρίας, κ.λπ λειτουργούσαν κυρίως για την τόνωση της ζήτησης, όχι για το «καλό» των αναπήρων--- )] εντός του οποίου δικαιώματα αυτής της φύσης μπορούσαν να κατοχυρωθούν, είναι αλλοπρόσαλλο να υποστηρίζεται αυτό ακριβώς ως πρόγραμμα μιας προοδευτικής αριστεράς (παρατήρησε ότι Δηάριδες δεν βγάζουν κιχ για κοινωνική προστασία, κοινωνικά - κατοχυρωμένα μέχρι πρόσφατα σε επίπεδο εθνικού και κοινοτικού δικαίου- κεκτημένα, αλλά μιλάν για την ανάγκη να γίνει ένα βήμα (ή μάλλον για την ανάγκη φυγής προς τα εμπρός* [μαζί με τα «σοσιαλιστικά» Λέμινγκ])


φυγής προς τα εμπρός*: πότε απέκτησε θετικό περιεχόμενο αυτό το μετφραστικό δάνειο στα ελληνικά, δεν γνωρίζω ---- αποτελεί ουσιαστικά μεταφορά από τα γαλλικά φράσης που αντιστοιχεί στο σύνδρομο fight-flight.

RDAntonis είπε...

Φίλε αναρμόδιε,

Μόλις σου έστειλα δεύτερο κατεβατό μέσω mail όπου αποπειρώμαι να σου ξεκαθαρίσω πού στέκομαι προσωπικά και ποιοι είναι οι άξονες πάνω στους οποίους σκέφτομαι το όλο ζήτημα του μεταμαρξισμού και γενικότερα της μεταμοντέρνας, "πολιτισμικής" αριστεράς, οπότε θα μου επιτρέψεις να μην επαναληφθώ εδώ. Πρόκειται άλλωστε για ζητήματα στα οποία έχω ήδη τοποθετηθεί επανειλημμένα και εδώ και στο Through the Loophole με αναρτήσεις και σχόλια.

Εδώ θα πω μόνο το εξής: δεν μπορώ να αμφισβητήσω ότι υπάρχουν οι διαστάσεις που αναφέρεις σε κάποια είδη μαρξισμού. Μπορώ όμως να αμφισβητήσω ότι είναι κυρίαρχες διαστάσεις στην ζωντανή παράδοση του μαρξισμού, η οποία είναι ζωντανή στον βαθμό που γνωρίζει πώς να "αφήνει τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς". Και ανάμεσα στους νεκρούς, φίλε μου, είναι και ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτισμικής ή μεταμοντέρνας αριστεράς. Η εμμονή να την θεωρούμε με το ζόρι ζωντανή δεν διαφέρει σε κάτι από όσα περιγράφεις. Η νεκροφιλία δεν αφορά μόνο αυτόν που πάει να αναστήσει τον Μπρέζνιεφ. Αφορά και αυτόν που πάει να νεκραναστήσει, ας πούμε, τον Λυοτάρ. Ή τον Μποντριγιάρ. Ή τον Μπάμπα. Ή τις πολιτισμικές σπουδές του 60 στο Μπέρμινγχαμ.

Μια πολυφορεμένη ερώτηση λοιπόν για κατακλείδα: what is living and what is dead in culturalist, all-purpose leftist "progressivism"? Χωρίς να απαντάμε στο τι πέθανε στο κοντινό παρελθόν δεν νομίζω ότι είναι ειλικρινές να αναρωτιόμαστε για το τι πέθανε πριν 90 χρόνια. Μάλλον για άλλοθι μου κάνει.

anarmodios είπε...

Μήπως αντί να φοβόμαστε την υποτιθέμενη απειλή του μεταμοντέρνου να διερωτηθούμε αν καταλήγουμε να αγαπάμε τις αριστερές μας αναλύσεις και πεποιθήσεις, περισσότερο απ’ τον υπαρκτό κόσμο τον οποίο υποτίθεται ότι θέλουμε να αλλάξουμε;
Δύο θεωρώ πως είναι οι συμβατικές κατηγορίες μέσα στην αριστερά(δε θα την ορίσω τώρα, όπως βιώνει καθένας τον όρο).
1. ότι πολιτικά κινήματα της πολιτισμικής ταυτότητας, σεξουαλικής, εθνοτικής, έμφυλης κ.ά. δεν αναφέρονται στον καπιταλισμό και την πάλη των τάξεων και κατά συνέπεια καταστρέφουν την πολιτική κοινή δράση της Αριστεράς .
2.Οι διάφοροι : μεταδομισμοί, μεταμοντερνισμοί.

Μήπως έχουμε το στοιχείο της μετάθεσης;

Η ενοχοποίηση των παραπάνω δεν υπονοεί τη ναρκισσιστική ταύτιση με μια ορθοδοξία( που ηττάται από τα παραπάνω; Φαντασιακή προσκόλληση στις υποσχέσεις και εγγυήσεις(ποιες ήταν αυτές;) μιας αριστεράς του παρελθόντος(=το απολεσθέν σταθερό/αμετάβλητο αντικείμενο) και επίρριψη ευθυνών σε άλλους;

Nnsferatos είπε...

επειδή κιεγώεχωνασηκωθω πολύ νωρις αυριο θα σου απαντησω ..μεθαυριο

RDAntonis είπε...

Εγώ επιθυμώ να πάω για νάνι, γιατί αύριο έχει εγερτήριο νωρίς και είμαι ψόφιος. Το πρωί που θα σηκωθώ, δεν θα ανοίξω υπολογιστή. Το μεσημέρι που θα ανοίξω, φροντίστε να μην με στενοχωρήσετε αναγκάζοντάς με να σβήνω πάλι σχόλια (αν δεν τα έχει σβήσει ήδη ο Δήμος).

Καληνύχτα.

omadeon είπε...

Αντώνη,
ένας λόγος για την αριστερή "μελαγχολία" ίσως πηγάζει από την ανάγκη του κάθε ενός μας να βρίσκει στις ιδέες του, ή στην ιδεολογία του, μια ικανοποίηση πληρότητας. Το τραγικό με την αριστερή προσέγγιση του κόσμου είναι ότι τέτοια ικανοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει, παρά μόνο -ίσως- με την έννοια της απουσίας της αυταπάτης, ή της επαφής με την "ωμή πραγματικότητα", την αλήθεια της εκμετάλλευσης, κλπ.
...πράματα που δεν αποτελούν... συναρπαστικά κι ερεθιστικά θέματα π.χ. Επιστημονικής Φαντασίας ή... ΟΥΦΟλογίας, κ.ο.κ.

Μία ικανοποίηση που μπορεί να νιώσει κανείς είναι η απελευθέρωσή του από την ΑΝΑΓΚΗ να ζει στη φαντασίωση και στην αυταπάτη. Τα υπόλοιπα έπονται. Και ο δογματισμός είναι το αλκοολίκι της ιδεολογίας, αλλά μπορεί να αποφευχθεί, όταν καταλάβει κανείς ότι η ιδεολογία μπορεί να δράσει και σαν "παράσιτο του νου", το οποίο επιδιώκει -πρωτίστως- τη διαιώνιση της (κρυμμένης) υπερ-ηδονής (jouissance) που επιφέρει η αέναη συνέχισή της. Ο μελαγχολικός αριστερός ίσως θλίβεται διότι δεν πετυχαίνει τη σωστή φαντασίωση, αλλά το θέμα είναι να απαλλαγεί από δαύτην.

RDAntonis είπε...

@Νοσφ. και Ομαδεόν:
Η συζήτηση κινείται ήδη εκτός θέματος εδώ και αρκετή ώρα. Αυτό είναι ανεκτό, δεν είμεθα τόσο αυστηροί. Αλλά αν on top of that παρεκτραπεί σε προσωπικές αντεγκλήσεις, τότε θα είναι φανερό ότι χρησιμοποιούμεθα απλώς ως παλαίστρα και θα παρεκτραπώ και εγώ. Οπότε, s' il vous plait, αγνοηθείτε αμοιβαίως και επιδεικτικώς μέχρις ότου βρείτε τρόπο να τα λέτε σε άλλο μήκος κύματος.

Nnsferatos είπε...

παλι 2 σχολια

Nnsferatos είπε...

ας παρουμε π.χ την περιπτωση ενος κοριτσιου που εχει Ανορέξια νεβροζα.
ειναι σκελετωμενο ομως μας δηλώνει
''Δεν πειναω''
εμπειρικά -εξωτερικά το σωμα της τι μαρτυρει;
μαρτυρει οτι πασχει απο ελλειψη τροφής .. οτι πεθαινει -ισως - απο ελλειψη τροφής
δεν μπορει ομως να επαληθευσει η διαψευσει το εξορισμου
εσωτερικά -υποκειμενικά βιωμιενο αισθημα..( που ως αισθημα ειναι ..αισθημα

δεν μπορει λοιπον ..ακομα και αυτό να μας πει τιποτα πανω στο ''Πειναω ''
το αν πειναει ή οχι το βιωνει εσωτερικά το κοριτσι
το σωμα της μπορει να υποφερει
ομως αυτή - ως αισθηματα ως Υποκειμενικο Βιωμα ειναι αυτή που πειναει
------------------------
Και στην Λαιμαργια επισης ..
Το σωμα μπορει να μαρτυρει οτι υπάρχει προβλημα Παχους
ομως αυτό δεν λεειν απολυτως τιποτε για το Αισθημα πεινας
ο Χοντρος συνεχιζει να πειναει ..Και δεν μπορουμε να του πουμε εμεις ''Δεν πεινάς ..

Μπορουμε βεβαι να του πουμε αν συνεχιζεις να μην ελεγχεις την ακορεστη πεινα σου θα παθει η καρδια σου κλπ
αλλα αυτο ειναι ΑΛΛΟ.

Π.Χ ΤΣΙΓΑΡΟ
επιθυμώ να καπνισω ΕΠΕΙΓΟΝΤΩς ενα τσιγαρο
- εσυ μπορει να μου πεις : Πρεπει να κοψεις το τσιγαρο γιατι το σωμα σου δεν αντεχει κλπ
αλλά Δεν μπορεις να μου πεις : Στην πραγματικοτητα ΔΕΝ επιθυμεις

αφου επιθυμώ

να καπνισω πως δεν επιθυμώ
ουφ..παω να κανω τσιγαρο

Nnsferatos είπε...

ας παρουμε π.χ την περιπτωση ενος κοριτσιου που εχει Ανορέξια νεβροζα.
ειναι σκελετωμενο ομως μας δηλώνει
''Δεν πειναω''
εμπειρικά -εξωτερικά το σωμα της τι μαρτυρει;
μαρτυρει οτι πασχει απο ελλειψη τροφής .. οτι πεθαινει -ισως - απο ελλειψη τροφής
δεν μπορει ομως να επαληθευσει η διαψευσει το εξορισμου
εσωτερικά -υποκειμενικά βιωμιενο αισθημα..( που ως αισθημα ειναι ..αισθημα

δεν μπορει λοιπον ..ακομα και αυτό να μας πει τιποτα πανω στο ''Πειναω ''
το αν πειναει ή οχι το βιωνει εσωτερικά το κοριτσι
το σωμα της μπορει να υποφερει
ομως αυτή - ως αισθηματα ως Υποκειμενικο Βιωμα ειναι αυτή που πειναει
------------------------
Και στην Λαιμαργια επισης ..
Το σωμα μπορει να μαρτυρει οτι υπάρχει προβλημα Παχους
ομως αυτό δεν λεειν απολυτως τιποτε για το Αισθημα πεινας
ο Χοντρος συνεχιζει να πειναει ..Και δεν μπορουμε να του πουμε εμεις ''Δεν πεινάς ..

Μπορουμε βεβαι να του πουμε αν συνεχιζεις να μην ελεγχεις την ακορεστη πεινα σου θα παθει η καρδια σου κλπ
αλλα αυτο ειναι ΑΛΛΟ.

Π.Χ ΤΣΙΓΑΡΟ
επιθυμώ να καπνισω ΕΠΕΙΓΟΝΤΩς ενα τσιγαρο
- εσυ μπορει να μου πεις : Πρεπει να κοψεις το τσιγαρο γιατι το σωμα σου δεν αντεχει κλπ
αλλά Δεν μπορεις να μου πεις : Στην πραγματικοτητα ΔΕΝ επιθυμεις

αφου επιθυμώ

να καπνισω πως δεν επιθυμώ
ουφ..παω να κανω τσιγαρο

omadeon είπε...

Εννοείται Αντώνη πως ισχύει αυτό. Απλώς θέλησα να κάνω λίγο "refinement", ελληνιστί... "φινίρισμα", σε μερικές πτυχές του θέματος ή κάποιες "παγίδες" σκέψης.

RDAntonis είπε...

Καταλαβαίνω, αλλά ποιο είναι το πολιτικό διακύβευμα στην επαληθευσιμότητα της φράσης ως φράσης; Και η φράση "είμαι λυπημένος" δεν είναι επαληθεύσιμη με βάση την έκφραση του προσώπου (μπορείς να υποκριθείς ότι είσαι λυπημένος). Και ένα σωρό άλλες ανάλογες φράσεις. Έχει κάποια σημασία αυτό από πολιτική σκοπιά; Ποια είναι αυτή;

omadeon είπε...

Αντώνη συμφωνώ απόλυτα, το θέμα του ποστ είναι ΠΟΛΥ πιο σημαντικό από προσωπικές εμπάθειες ή "ραβασάκια". Δεν ήρθα εδώ γι' αυτά....

anarmodios είπε...

Πάλι τα βάζετε με τους άλλους.
Δε θέλετε να καταλάβετε μάλλον το σχόλιό μου Αντώνη και Δήμο.

Η συγκυρία τι απαιτεί;

αυτό είναι το επίδικο αντικείμενο και κατηγορούσα μόνο όσους αντιμετωπίζουν ναρκισσιστικά τους άλλους από κάθε πλευρά(σκοπίμως δε θα ορίσω ούτε δω τι είναι πλευρά)

Erwtimatiko είπε...

και σίγουρα ρυθμίζει την σεροτονίνη, ξεπερνάει τα αδιέξοδα και τα μυξοκλάμματα της απλής μελαγχολίας. Η στοχευμένη αποφασιστικότητα ρυθμίζει και την επικίνδυνη, αδιέξοδη αδρεναλίνη της περασμένης άνοιξης επίσης...

Erwtimatiko είπε...

δεν νομίζω οτι Τσίπρας και Κουβέλης (με τον τρόπο που γίνονται signified τα πρόσωπα) θα ήταν σε θέση να επιλύσουν μία τέτοια κατάσταση. Θα ήταν μια ενέργεια-σεισμός προς τα θεμέλια του οποιουδήποτε υπαρκτού πολιτικού modality... Επιμένω πάντως πως τα προβλήματα είναι απλούστατα και οι λύσεις τους επίσης πρακτικές και 'οργανικής ποιότητας'. Το τεράστιο πρόβλημα είναι η εμφάνιση-παρουσίαση μιας τεράστιας 'μάζας' με αρθρωμένα θέλω και πειθαρχημένη εξωτερική συμπεριφορά... το πρόβλημα της ανεργίας είναι ένα από αυτά τα dead ends που μπορεί να συσπειρώσει ανθρώπους σε τέτοια και τόσο αποφασισμένη μορφή διεκδίκησης. Η οποία είναι παραλυτική για το υπάρχον, μπορεί να είναι και τελεσίδικη και δεν χωράει και πολλές πολλές μαλακίες από κανέναν. είναι πράγματι θέμα ζωής ή θανάτου, υπαρκτό, απαιτεί μακροπρόθεσμες λύσεις και άρα μπορεί να διαπραγματευτεί και θεμελιώδεις αλλαγές.
Μετατοπίζεται το πρόβλημα από εκεί που μου φαίνεται ακινητοποιημένο 'ποιός ασκεί εξουσιαστική βία σε ποιόν' προς πολύ πιο οριστικές θέσεις... τροφή, στέγαση, εργασία, κοινωνική δομη

anarmodios είπε...

και ταμείο απεργών χρειάζεται

rdDcom είπε...

Το κίνημα των αδιόριστων εκπαιδευτικών μάλλον εμπίπτει στην αναφορά που κάνεις
«για πορεία ανέργων... Μια διαμαρτυρία εξωκομματική καθαρά και συννενοημένα labeled 'άνεργοι'...». Να σημειώσω ότι την δεκαετία του '80 (επί Θάτσερ) άτομα με αναπηρία προσπάθησαν να οργανωθούν σε σωματεία με συλλογικές διεκδικήσεις έναντι του κράτους, αλλά τα σωματεία δεν αναγνωρίστηκαν. Να σημειωθεί ότι οι δικαιούχοι πρόνοιας στην Αγγλία δεν αναφέρονται ως δικαιούχοι αλλά ως «πελάτες» των κρατικών οργανώσεων. [Αυτά σε περίπτωση που οι Πασόκοι επιχειρήσουν να χρυσώσουν τα αυτοδιοικητικά χάπια]--- Η μόνη αντίρρηση που έχω σε όσα γράφεις είναι περί [διαμεσολαβημένων] μεταρρυθμίσεων. Αν περιμένεις από Τσίπρα & Κουβέλη μεριά να δεις μεταρρυθμίσεις ζήσε Μάη.

Erwtimatiko είπε...

Είναι φοβερό πχ. το ζήτημα της άρθρωσης των προβλημάτων. για ποια πλειοψηφία μιλάμε? Το 1/3 είναι σε πνιγηρή ανεργεία. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός οτι έχει γίνει κάθε είδους διαμαρτυρία- πορεία όλων των συνδικάτων και όλων των κομμάτων αλλά δεν θυμάμαι να έχει γίνει ποτέ κάποια πορεία ανέργων... Μια διαμαρτυρία εξωκομματική καθαρά και συννενοημένα labeled 'άνεργοι'... Καθιστική διαμαρτυρία τριών εκατομυρίων , 'δεν πρόκειται να σηκωθούμε από εδώ αν δεν μας λύσετε το πρόβλημα' . Τέλος. Τέλμα. Δεν δεχόμαστε κανένα καλόλογο κομματικό, δεν αστειευόμαστε, θα παραλύσουμε τα πάντα μέχρι να μεταρρυθμίσετε... έτσι ξεκινάνε πράγματα , έτσι μόνο αλλάζουν καταστάσεις. και νομίζω χρειάζεται όσο το δυνατόν λιγότερη και απλή σκέψη. Θα δανειστώ τη φράση του Αντώνη 'καμμία απάντηση γι' αυτό που γίνεται έξω σου δεν υπάρχει μέσα σου΄ και συμπεριλαμβάνεται σε αυτό και το γεγονός οτι δεν υπάρχει καν κάποιο πρώτυπο κοινωνίας, ενδεικτικό. όλα είναι υπο γενικευμένη κρίση...

Erwtimatiko είπε...

Τις συγκροτεί σε ποια βάση? Λειτουργική? Ιδεολογική?
Και πως θα εκλέξει η πλειοψηφία (για να υφίσταται ως τέτοια) τους ανθρώπους που θα της ασκήσουν την πολιτική συγκρότησης που απαιτείται (απο ποιόν?) από την κατάσταση? - από τα αρθρωμένα θέλω της φαντάζομαι... για τηλε-μεσίες προφανώς δεν μιλάμε...
Ο μόνος τρόπος να δημιουργηθεί τέτοια πολιτική είναι να κατέβουν 5 εκατομμύρια στον δρόμο να κλείσουν τα πάντα και να συμφωνήσουν όλοι οτι κανείς δεν θα σηκωθεί αν δεν τους λύσουν τα προβλήματα εδώ και τώρα ή δεν θα αποχωρήσει κανείς πριν συμβούν 'εδώ και τώρα' μεταρυθμίσεις από κοινού. θα πρέπει να έχουν ξεκαθαρίσει όμως οτι τα προβλήματά τους είναι κοινά, μη επιλύσμα υπό το μεχρι τώρα καθεστώς και οτι πρόκειται για ζητήματα ζωής ή θανάτου (ή παρόμοια)

anarmodios είπε...

απαιτεί μια πολιτική που δεν αντανακλά τις πλειοψηφίες αλλά τις συγκροτεί

anarmodios είπε...

δε θα με βοηθήσεις; πού;

anarmodios είπε...

Τα είπα με βάση την επισήμανση του μεταμοντέρνου "κινδύνου" από σένα και τα σχόλια του Δήμου για τα πολιτισμικά κινήματα. Αυτό μου φάνηκε τι να κάνω; Το να μου κόβεις τη καλημέρα είναι σωστό; Ή να μου εξηγήσεις γιατί είμαι λάθος; Αντί λοιπόν να στρεφόμαστε σε αυτούς εγώ αντιπροτείνω την αγάπη για το ρίσκο και την ανατροπή πράγμα που συμβαδίζει με άλλα λόγια σου.

Erwtimatiko είπε...

κάτι άλλο από Foucault αμετάφραστο, διαχρονικό εργαλείο και ωραίο
http://foucault.info/documents/heteroTopia/foucault.heteroTopia.en.html

Erwtimatiko είπε...

Tί απαιτεί λοιπόν η συγκηρία? Θα με ενδιέφερε ως αναγνώστη να γνωρίζω αν αυτό το blog αποτελεί μόνο τον άνεμο μιας συγκεκριμένης φωτιάς ή την φωτιά μιας συγκεκριμένης γής... στοχάζεστε καθόλου επί του πρακτικού?

φουκός είπε...

έχει μεταφραστει,
στο τόμο «Τρία κείμενα για τον Νίτσε» που περιέχει τα:
Νίτσε Φρόυντ Μάρξ
Ο Νίτσε η γενεαλογία η ιστορία
Η αλήθεια και οι μορφές του δικαίου.

RDAntonis είπε...

Όχι.

RDAntonis είπε...

Αν αυτό που κατάλαβες από όλα τα παραπάνω (και το υπόλοιπο μπλογκ) είναι ότι εγώ και ο Δήμος (εμάς ονόμασες) "κατηγορούμε" "τους αντιρατσιστές, τις φεμινίστριες, τους ακτιβιστές queer, τους μεταμοντέρνους ή τους μη αποδομημένους μαρξιστές" και "αυτούς που επιτυγχάνουν", λυπάμαι, αλλά δεν έχει νόημα η συνέχιση της κουβέντας μας.

anarmodios είπε...

Να παλέψεις, λέω εγώ. Και να είσαι αυτό που είσαι χωρίς απολογίες και χωρίς προσπάθειες να "ταιριάξεις" με το σε ποια σελίδα βρίσκεται η συζήτηση. Κάτι θα κάνεις. Κάποια ρήγματα θα ανοίξεις. Δεν είναι ρομαντικό αυτό, δεν το βλέπω έτσι. Είμαστε σε μια εποχή που μπούχτισε από αυτά που νόμιζε ότι ήθελε. Τα είδε από την καλή και την ανάποδη. Ε, τώρα είναι η ώρα για αλήθεια. Και όποιος θέλει ας καταλάβει. Και ό,τι θέλει ας γίνει. Θεοί δεν είμαστε και την ιστορία δεν την ελέγχουμε. Αλλά θα σταθούμε με αξιοπρέπεια στο ύψος του τι βλέπουμε και τι καταλαβαίνουμε. Δε θα κάνουμε τους χαζούς γιατί "δεν μας πιάνει ο πολύς κόσμος."

Αυτό εννοείς ως απάντηση για το τι απαιτεί η συγκυρία;

anarmodios είπε...

H αποτυχία μας ως Αριστεράς αναπαράγεται με το να κατηγορούμε εκείνους που επιτυγχάνουν (τους φιλελεύθερους κεντρώους, τους νεοσυντηρητικούς, τη Δεξιά) ή με το να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο (τους αντιρατσιστές, τις φεμινίστριες, τους ακτιβιστές queer, τους μεταμοντέρνους ή τους μη αποδομημένους μαρξιστές).
Αυτό εννοώ.

Nnosferatos είπε...

και παλι δεν σε αντεληφθην δημε .. τι εννοεις τριακις; εμφανιστηκε εις τριπλουν το σχολιον ;

RDAntonis είπε...

Τι θα πει "τα βάζουμε με τους άλλους"; Για πολιτική μιλάμε εδώ. Για διαφορές, επίδικα και συγκρούσεις στο επίπεδο των ιδεών.

Για το τι απαιτεί η συγκυρία απάντηση ήδη.