Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Περί διαλόγου Ι (Το τραύμα του πραγματικού)

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο "διάλογος" αποτελεί ένα σημαίνον με ιδιαίτερη, κυρίαρχη θα έλεγε κανείς θέση στο φαντασιακό της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας σε παγκόσμια κλίμακα. Ο "διάλογος" είναι, υποτίθεται, τόσο η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η πολιτική διαδικασία, όσο και το μέσο νόμιμης επίλυσης των διαφορών, έτσι ώστε τα πάντα, από το Κυπριακό και το Παλαιστινιακό μέχρι την "σύγκρουση των πολιτισμών", το ασφαλιστικό ή το ζήτημα των συντάξεων να παραπέμπονται χωρίς εξαίρεση στην υποτίθεται πανίσχυρη μέριμνα του "διαλόγου."

Την ίδια στιγμή, βέβαια, η αστική κοινωνία αναδεικνύει τον εκφυλισμό αυτό του σημαίνοντος, αυτού του φαντασιακού πόλου ταύτισης με την "δημοκρατική" υποκειμενικότητα. Μιας και οι σύγχρονες κοινωνίες είναι δομημένες πάνω σε μια κατάτμηση του βίου σε δημόσιο και ιδιωτικό που δεν μπορεί να ειπωθεί ότι υφίσταται διαρκείς παραβιάσεις χωρίς επίσης να ειπωθεί ότι ενισχύεται από κάθε είδους λογοθετικές πρακτικές (discours),  τα συμπτώματα αυτού του εκφυλισμού εκδηλώνονται παράλληλα και στους δύο χώρους.

α) Στον δημόσιο βίο: Κάθε πολίτης αστικής δημοκρατίας αντιμετωπίζει ένα είδους φαινομενολογικού παραδόξου· είναι αδύνατο να ισχυριστεί ελαφρά τη καρδία ότι ο λόγος του, η συνδρομή του στον υποτιθέμενο "κοινωνικό διάλογο" φιμώνεται ή καταστέλλεται. Αντιθέτως, ο ρόλος του και η σημασία του εξάρονται παντοδαπώς και παντιόθεν. Από την άλλη, είναι εξίσου αδύνατο για αυτόν τον πολίτη να θεωρήσει ότι η όποια του "διαλογική συμβολή" λαμβάνεται υπόψη ή ότι έχει οποιοδήποτε απτό και πραγματικό αποτέλεσμα σε ό,τι αφορά την άσκηση πολιτικής. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένα παράδοξο. Ο διάλογος στην σύγχρονη αστική κοινωνία χαρακτηρίζεται από, και υπακούει σε, δύο αντιφατικές μεταξύ τους συνθήκες.

i) Χαλαρότητα στον ορισμό των προϋποθέσεων λόγου για το τι συνιστά "διάλογο". "Διάλογος" βαφτίζεται το κάθε τι, αδιακρίτως, από τις παράλληλες κραυγές στα παράθυρα της τηλεόρασης μέχρι τις πίσω από κλειστές πόρτες συμφωνίες κυβέρνησης και συνδικάτων. Το σημαίνον "διάλογος" αφήνεται συνεπώς στην μοίρα του εμπειρικού κατακερματισμού και της εννοιακής ασάφειας.

ii) Αυστηρότητα στον καθορισμό των θεσμικών διόδων σημαίνοντος διαλόγου. Ο "διάλογος" ο οποίος έχει λειτουργικό ρόλο στις αστικές δημοκρατίες χαρακτηρίζεται από πολύ αυστηρό καθορισμό των θεσμικών διαστάσεών του. Αν το σημαίνον παραπέμπει σε μια ασαφή, πολλαπλή, ετερογενή πραγματικότητα, ωστόσο ο "διάλογος" που μετρά, ο διάλογος που παράγει πολιτικά αποτελέσματα, είναι πάντα διάλογος μέσα σε αυστηρά χωροθετημένα θεσμικά πλαίσια. Ο διάλογος που αποκτά απτή πολιτική υπόσταση είναι διάλογος που συνοδεύεται από την θεσμική διάσταση της "αντιπροσώπευσης":  διάλογος μεταξύ κομμάτων στη βουλή,  διάλογος μεταξύ κυβέρνησης και συνδικάτων, κλπ. Ο υπόλοιπος διάλογος, αυτός ο οποίος δεν συνοδεύεται από το στάτους αντιπροσωπευτικότητας, επιστρέφεται, ουσιαστικά, στα σκουπίδια της ασήμαντης ιδιωτείας, με τις δυσλειτουργίες και εμμονές της, τον αυτισμό της, τον θορυβώδη της φανατισμό.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα της σύμμιξης αυτών των δύο αντιφατικών αρχών; Μπορούμε να το παρακολουθήσουμε εμπειρικά: ο "διάλογος" για την πολιτική ενορχηστρώνεται από τα ΜΜΕ, διοχετεύεται σε παραποτάμιες συζητήσεις και διενέξεις, επιστρέφει στα ΜΜΕ, παγιώνεται και αποτυπώνεται μέσω στατιστικών σε "κοινή γνώμη", και ακολούθως διοχετεύεται και στα πολιτικά κόμματα. Οι υποτιθέμενες πολιτικές συνέπειές του εξαντλούνται στην προτίμηση για το ένα ή το άλλο κόμμα όπως αυτή αποτυπώνεται στο εκλογικό αποτέλεσμα. Και ο κύκλος ξανα-αρχίζει. Αυτή είναι στην πράξη η δημόσια λειτουργία του διαλόγου στην σύγχρονη αστική δημοκρατία, και αυτό είναι το μέτρο στο οποίο διαμορφώνει τον υποτιθέμενα "ζωντανό πυρήνα" του δημοκρατικού πολιτεύματος.

β) Στον ιδιωτικό βίο: H λειτουργία του διαλόγου καθορίζεται από ένα δευτερογενές παράδοξο. Αφενός, η τεχνολογική επέκταση μέσων διαλόγου στην ηλεκτρονική εποχή διευρύνει διαρκώς τις δυνατότητες για διάλογο. Αφετέρου, αυξάνεται όλο και περισσότερο η αίσθηση ότι αντί για διάλογο αυτό που λαμβάνει χώρα είναι μια σειρά εκφυλισμένων και προβληματικών του εκδοχών, η συμπτωματολογία της αποτυχίας του. Ας δούμε συνοπτικά τις πανθομολογούμενες δυσλειτουργίες του ιδιωτικού διαλέγεσθαι σήμερα:

i. Παράλληλοι μονόλογοι. Δύο αεροστεγώς κλειστές υποκειμενικότητες συναντώνται και απομακρύνονται χωρίς ποτέ να αναπτύξουν την δυνατότητα να ακούσουν η μία την άλλη. Ο διάλογος περιορίζεται σε παράλληλη ομιλία.
ii. Εμμονική επιτελεστικότητα. Το μόνο που λαμβάνει χώρα στο διάλογο είναι μια αμοιβαία πρόβα επιτελεστικών ρόλων, οι οποίοι με τη σειρά τους εκφράζουν και δίνουν διόδους σε ατομικά απωθημένα και εμμονές: το θύμα και ο θύτης, ο γενναιόδωρος και ο αχάριστος, ο αυθεντικός και ο ψευδεπίγραφος, κλπ.
iii. Αυτοπροβολή. Ο "διάλογος" είναι απλώς μέσο αυτοδιαφήμισης των προσόντων, προϊόντων ή δυνατότητων του καθενός ή και δυσφήμισης των αντίστοιχων του άλλου. Στην Χομπεσιανή "φυσική κατάσταση", όπως ανέδειξε ο Foucault  του "Για την υπεράσπιση της κοινωνίας", δεν έχουμε τόσο πόλεμο μεταξύ ίσων όσο προσπάθεια του καθενός να καταστήσει την δύναμή του προληπτικά και αποτρεπτικά φανερή στον άλλο. Ο "διάλογος" από αυτή την άποψη έχει το ρόλο μιας αμοιβαίας προσπάθειας εκφοβισμού του ανταγωνιστή-αντιπάλου που η δημοκρατία καθιστά τυπικά ίσο με μας και άρα εξ ορισμού απειλητικό για την δική μας πρόσβαση σε δύναμη, επιρροή, χρήμα, κλπ. Έτσι, ο διάλογος επιτελεί τη λειτουργία προώθησης του εαυτού και απώθησης του ανταγωνιστή με διάφορους, λίγο-πολύ τετριμμένους τρόπους: "Ξέρω περισσότερα από σένα", "είμαι εξυπνότερος από σένα", κλπ.
iv. Φλυαρία. Ο "διάλογος" εξαντλείται σε ακατάσχετη ομιλία χωρίς κέντρο βάρους και κατεύθυνση. Δεν περιλαβάνει κανόνες ιεράρχησης, επικέντρωσης, ή συγκρότησης και δεν οδηγεί πουθενά. Τελειώνει χωρίς κανένα αποτέλεσμα, όταν τα δύο μέρη έχουν εξαντληθεί ευχάριστα φλυαρώντας. 
v. Μπραν ντε φερ. Αν σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις μπορούμε να μιλάμε για κλασικά νεωτερικές και αστικές εκδοχές δυσλειτουργίας, εδώ έχουμε να κάνουμε με απομεινάρι του αρχαϊκού διαλόγου ως μορφής πολέμου, όπως, για παράδειγμα, στα Ομηρικά έπη ή στις αρχαιοελληνικές τραγωδίες. Το βασικό χαρακτηριστικό άρθρωσης του διαλόγου ως μπραν ντε φερ είναι αυτό το οποίο ο René Girard ονόμασε "μιμητική βία": Τα δύο μέρη εξομοιώνονται στη διαδικασία της προσπάθειας αμοιβαίας εξάλειψης ή συντριβής. Στον Οιδίποδα τύραννο, Οιδίπους και Τειρεσίας κατηγορούν ο ένας τον άλλο για το κακό που βρήκε τη Θήβα, στη σύγχρονη κοινωνία η φόρμουλα έχει πιο τετριμμένο χαρακτήρα: "-Εσύ φταις. -Όχι, εσύ φταις" ή "-Είσαι ψεύτης. -Όχι, εσύ είσαι ψεύτης", κοκ.

Συνοπτικά λοιπόν, η σημερινή συγκυρία συνοδεύεται από το ταυτόχρονο της εξύψωσης του "διαλόγου" σε κάποιου είδους μαγική και ακατανίκητη θεραπεία πάσας νόσου και μαλακίας και της ένοχης συνείδησης της απόλυτης αδυναμίας του, τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια σφαίρα, να διαμορφώσει ή να επιλύσει οτιδήποτε. Η σύγχρονη αστική κοινωνία λατρεύει μανιακά στο τέμενος ενός Θεού που στην ουσία κανείς δεν πιστεύει. Γιατί; Επειδή πιστεύει υπόρρητα ότι είναι εγκλωβισμένη στην λατρεία αυτού του Θεού: "Εντάξει, ο διάλογος εμπειρικά είναι για κλάμματα, είναι όμως και το μόνο που έχουμε, ο μόνος τρόπος διαφύλαξης του δημοκρατικού ήθους. Κάθε κριτική στην ιδεολογική του παντοδυναμία απειλεί την ίδια την δημοκρατία, και ως εκ τούτου, είναι το ένα πράγμα για το οποίο δεν μπορούμε να κάνουμε διάλογο."

Αυτή πάνω-κάτω είναι η γραμμή εκλογίκευσης της θεολογίας του διαλόγου σήμερα. Και αυτή, θα ισχυριστώ, είναι η γραμμή που αρχίζει σιγά-σιγά να χάνει έδαφος, να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στην προσπάθειά της να μείνει αλώβητη από την υποκειμενική διασάλευση που συνοδεύει την οικονομική κρίση.

Στο επόμενο τμήμα, θα μιλήσουμε για την ιστορική διαμόρφωση μοντέλων "διαλόγου" πριν την αστική κοινωνία και θα αναρωτηθούμε: ποιες είναι οι δομικές προϋποθέσεις του σύγχρονου διαλόγου σε αντίστιξη με παλαιότερες μορφές της διαλογικής υποκειμενικότητας; Και τι αφήνει εκτός του πεδίου του αντιλήψιμου ο σύγχρονος διάλογος, η σύγχρονη υποστασιοποίηση του διαλόγου ως βάσης κάθε πολιτικής και κάθε προσέγγισης στον ρόλο της σκέψης;
RD (Αντώνης)


Εικόνα: http://www.betterbradford.org.uk/debate_interfaith.htm

57 σχόλια:

rdDcom είπε...

«Ο διάλογος που αποκτά απτή πολιτική υπόσταση είναι διάλογος που συνοδεύεται από την θεσμική διάσταση της "αντιπροσώπευσης": διάλογος μεταξύ κομμάτων στη βουλή, διάλογος μεταξύ κυβέρνησης και συνδικάτων, κλπ. Ο υπόλοιπος διάλογος, αυτός ο οποίος δεν συνοδεύεται από το στάτους αντιπροσωπευτικότητας, επιστρέφεται, ουσιαστικά, στα σκουπίδια της ασήμαντης ιδιωτείας, με τις δυσλειτουργίες και εμμονές της, τον αυτισμό της, τον θορυβώδη της φανατισμό.»

Αυτό θα μπορούσε να είναι book-blurp στο Structural Transformation of the Public Sphere. --- Εγώ αποχωρώ, για σχόλια αναγνωστών το βράδυ εκτός αν άλλοι διαχειριστές είναι παρόντες.

RDAntonis είπε...

Εννοείς ότι αυτή είναι και η άποψη Habermas; Το βιβλίο δεν το ξέρω, αλλά αποφάσισα να το παραγγείλω χθες, ακριβώς εν όψει αυτών των αναρτήσεων.

rdDcom είπε...

Λίγο πολύ - στο δεύτερο μισό (αλλά ο Χάμπερμας το 80-90 όμως ανακάλυψε την «ηθική του διαλόγου», για να systematically un-distort τις συνθήκες διεξαγωγής διαλόγου (ο φιλόσοφος ως moderator δημόσιας συζήτησης-ανώτατος γραφειοκράτης).

RDAntonis είπε...

αλλά ο Χάμπερμας το 80-90 όμως ανακάλυψε την «ηθική του διαλόγου», για να systematically un-distort τις συνθήκες διεξαγωγής διαλόγου (ο φιλόσοφος ως moderator δημόσιας συζήτησης-ανώτατος γραφειοκράτης

OK, οπότε θες να πεις ότι υπάρχουν κοινά σημεία στις διαγνώσεις (μπράβο μου! πού να τον είχα διαβάσει κιόλα! lol). Αλλά η κατεύθυνση που κινούμαι εγώ σίγουρα δεν είναι η "θεραπεία" των δυσλειτουργιών. Για αυτό και αν δεις την τελευταία παράγραφο που προαναγγέλει το επόμενο τμήμα λέω ότι θα μιλήσω για το τι αποκλείει η έννοια του αστικού διαλόγου tout court.

rdDcom είπε...

ok - σε κάποιο από τα μικρά δοκίμια που είχα στείλει υπάρχει εκτετατεμένη βιβλιογραφία και για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ - αλλά αντιλαμβάνομαι ότι δεν πρόκειται να προτείνεις/-ουμε την «αμεσοδημοκρατική» ροή πληροφοριών ως πανάκεια. - Seriously, I must go :-)

RDAntonis είπε...

Nope, καμμία σχέση με αμεσοδημοκρατία δεν έχει η κατεύθυνση που έχω κατά νου. Τα λέμε.

omadeon είπε...

Πολύ καλό ποστ, καλό και για... αυτοκριτική (χεχε) γιατί μερικά από τα σφάλματα του (μη-)διαλόγου τάχω κάνει κι εγώ και -πιστεύω- σχεδόν όλοι, κάποια στιγμή.
Δύο-τρεις μικρές υποσημειώσεις μόνο θέλω να κάνω.
1) ο γραπτός διάλογος στο διαδίκτυο έχει ιδιαιτερότητες που είναι ενδιαφέρουσες και πολύ σημαντικές, ίσως αξίζει ειδικό ποστ ή ξεχωριστή ανάλυση.
2) μιλώντας από μια... αυτοκριτική άποψη, μπορώ να πω ότι παίζονται πολλά περίεργα (συνειδητά και μη-) "παιγνίδια προβολών" του ενός ανθρώπου με τον άλλον, όπου πρωτίστως (πέραν των εγωϊστικών κινήτρων) παίζει ρόλο φυσικά η ιδεολογία, με τρόπους χαρακτηριστικούς (στο διαδίκτυο). Π.χ. από τη στιγμή που εγώ (προχθες) "αποφάσισα" (είτε βάσιμα είτε όχι, τελικά αβάσιμα βέβαια) ότι ο Τάδε (ο Maine εν προκειμένω) μου "θύμιζε χριστιανό προπαγανδιστή", ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να κάνω κάποια λάθη, τα οποία ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να προκαλέσουν κι άλλα λάθη εκ μέρους του άλλου), κλπ. Η μόνη διέξοδος από αυτή την ανόητη δίνη διενέξεων (Για ένα αδειανό πουκάμισο, για μια "μισητή ταυτότητα" αδίκως προβαλλόμενη, κλπ)... είναι να πει κανείς κάποια στιγμή "στοπ, WHAT am I doing?". Κι αυτό ιδανικά πρέπει να το πει μόνος του, αν και σχεδόν κανείς δεν το λέει μόνος του, τουλάχιστον στην αρχή.
3) Πάμε τώρα σε κάτι πιο δημιουργικό. Η διαλεκτική, όπως την εννοούσε ο Μαρξ, ο Χέγκελ, κλπ. μπορεί να δράσει πιο σωστά και διάφανα στο γραπτό διάλογο του διαδικτύου, από οπουδήποτε αλλού. Π.χ. μετά από το "καθάρισμα" του διαλόγου μας στο ποστ από τον Αντώνη, χθες, ΤΙ ωφέλιμο απέμεινε? Νομίζω απέμεινε μια διαλεκτική, εδώ κι εκεί. Μια διαδικασία θετική γιατί μαθαίνει κανείς πράματα μέσα από αυτή, αλλά και γιατί οι απόψεις εξελίσσονται διαλεκτικά σε καλύτερες, ή έστω πιο συνειδητές για τους πιο αδαείς. Εγώ νομίζω ότι έμαθα ΠΑΡΑ πολλά από αυτή τη διαδικασία, κι αν βελτιώθηκε επίσης έστω και λιγάκι, χωρίς να πάθουν άλλοι ζημιά, θα το θεωρήσω ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ όφελος, όχι μόνο προσωπικό. Εχω βέβαια τις εμμονές μου, τα λάθη μου, κ.ο.κ. ή ακόμη και μια δόση εγωκεντρισμού ή άμυνας απέναντι στην υποτίμηση της δουλειάς μου, όπως σχεδόν όλοι, αλλά αυτά είναι μάλλον πταίσματα, ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ότι δεν χαλάει ο διάλογος (ή η διάθεση κανενός).

omadeon είπε...

Υ.Γ. Επίσης νομίζω ότι η σωστή απάντηση στις αλλοτριωμένες ή θεσμικά εξουδετερωμένες αυτες μορφές "διαλόγου" των ΜΜΕ, ή και κάποιων... κιριλάτων μπλογκ όπου όλοι παίζουν ρόλους, κλπ....
...είναι πρωτίστως η καλλιέργεια της άμεσης επίγνωσης του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ διαλόγου πραγματικών ανθρώπων που έχουν ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ο ένας απέναντι στον άλλον, που το νταραβέρι τους είναι τίμιο, ισότιμο και καθημερινό, όπως των απλών εργατών σε μια οικοδομή ή των ειλικρινών φίλων σε μια συζήτηση. Από ΕΚΕΙ βγαίνει η πιο φυσική μορφή "διαλεκτικής", όπου στόχος δεν είναι η αυτο-προβολή (που προκαλεί πείραγμα ή άλλου είδους ΥΓΙΗ κριτκκή)... ούτε η διχόνοια και ο πόλεμος υπολήψεων, κλπ. ...αλλά η ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ και το ΚΟΙΝΟ ΟΦΕΛΟΣ. Είδα κι ένα βίντεο με τον Αντώνη να εξηγεί ΠΟΣΟ βαθειά τον επηρέασε στη ζωή του η διάσταση της συλλογικότητας, της συλλογικής δράσης (κλπ.) στο δεύτερο βίντεο (από 2) και νομίζω ότι ΕΚΕΙ πρέπει να βασιστεί και μια τυχόν εναλλακτική, υγιής απάντηση στον αρρωστημένο ή κίβδηλο "διάλογο".

anarmodios είπε...

OMADEON,
H ειλικρίνεια υπονοούν μία δυνατότητα αναστοχασμού, συνειδητοποίησης, ενδοσκόπησης αναγώγιμης στην πληρότητα του εγχειρήματος.
Θα αποπειραθώ να δείξω πώς βλέπω τέτοιες πράξεις συνειδητοποίησης:
Τι σημαίνει Συνειδητοποιώ: Στρέφομαι στον εαυτό μου και του αναγνωρίζω μία λανθάνουσα ταυτότητα, ή καλύτερα η λανθάνουσα ταυτότητα έρχεται στο φως και γίνεται κυρίαρχη(άρα πάλι ένα μοντέλο εξουσίας-υποταγής).

Διαμορφώνεται μία υποθετική τοπολογία(χωρίς να είναι απολύτως κακό αυτό) κατά την οποία ένα κομμάτι του εαυτού εναντιώνεται ενός άλλου που θεωρεί ψευδές. Άρα, το 1ο κατέχει την αλήθεια ή είναι το αληθές. Είναι επίσης επικριτικό και επιδιώκει να περάσει το 2ο σε δεύτερη μοίρα , αν όχι να το εξαφανίσει.

anarmodios είπε...

Επίσης, το πρώτο εγώ το αλλοτριωμένο, είχε στόχους , όπως και το 2ο έχουν διαφορετικούς στόχους, άρα και διαφορετικές υποσχέσεις.

Σε αυτήν τη ψυχική μορφή αναστοχαστικότητας η κριτική βαθμίδα είναι διχαστική. Το εγώ καθίσταται αντικείμενο του εαυτού του, όπου το ένοχο εγώ πρέπει να περιοριστεί ως εκφραστής των εξουσιαστικών δομών της εξωτερικότητας.
Το "νέο" αναδυθέν εγώ από την άλλη, είναι ο εκφραστής του ορθού και του τιμωρού του άλλου εγώ, του ένοχου. Ο αυτοβασανισμός είναι μια μορφή σαδισμού την ίδια στιγμή που υπάρχει και μια επιθυμία διατήρησης της ταυτότητας. Έχουμε τη σύγκρουση ανάμεσα σε μία κακή και μία καλή συνείδηση.

anarmodios είπε...

Επομένως, η κακή συνείδηση είναι αυτή που δημιουργεί το καλό Εγώ. Ένα Εγώ που τηρεί τον λόγο του, την υπόσχεσή του διαχρονικά, την υπόσχεση της πλήρωσης(Το καλό εγώ υπόσχεται την ολοκλήρωση).

Πρόκειται δηλ. για ένα "ένστικτο" της ελευθερίας που ήταν λανθάνον διά της βίας(η επιβολή του νόμου που δημιουργεί την κακή συνείδηση).

Πού έγκειται αυτή η ελευθερία; αυτό το ίχνος της; Στην ευχαρίστηση που προκαλεί πόνο στον εαυτό. Στην αυτοτιμωρία.

Συνεπώς, εφόσον το Εγώ οφείλει την ύπαρξή του στην αδυναμία πλήρωσης του υποκειμένου, μπορούμε να ισχυριστούμε πως το Εγώ του υποκειμένου διαμορφώνεται σε μια ριζική έλλειψη, σε έναν διχασμό.
Και η αποσιώπηση της εγκάρσιας έλλειψης καταπολεμάται με την προσκόλληση στη φαντασίωση για να αναδυθεί ένα εγώ που φαντασιωτικά είναι πλήρες. Πράγμα που σημαίνει ότι το ΕΓΩ διαμορφώνεται από την έλλειψη και είναι η απόκρυψή της και μάλιστα είναι επικριτικό στον εαυτό του γιατί το υποκείμενο δεν μπορεί να γεμίσει αυτή την έλλειψη που δεν μπορεί να πληρωθεί ποτέ. Η αμφιθυμία λοιπόν είναι ότι το υποκείμενο αγαπά το Νόμο γιατί του δίνει ύπαρξη αλλά και το μισεί γιατί υπόρρητα υπάρχει μια διαρκής έλλειψη. Η φαντασίωση δεν εξαφανίζει την έλλειψη , την αποκρύπτει.

RDAntonis είπε...

Ανέβηκαν, σε μορφή pdf, τα "Για μια κριτική της βίας" (Benjamin) και "Οραματιζόμενοι πραγματικές ουτοπίες" (Olin Wright), σε μεταφράσεις του Δήμου και δική μου αντίστοιχα. Σε επόμενο στάδιο θα ανέβουν αρκετές από τις πρωτογενείς σύντομες μελέτες του RD Godel για τη φιλοσοφία.

anarmodios είπε...

Το επικριτικό Εγώ είναι ο Νόμος, και άρα η αυτονομία είναι επίδικο θέμα.
ο Άλλος-το εξουσιαστικό κοινωνικό, με διαμορφώνει αλλά όχι πλήρως.
Η υποκειμενικοποίησή μου,μας,(η διαμόρφωση του Εγώ μας που είναι στη βάση της κυρίαρχης ηθικής) από το κοινωνικό που εισβάλλει μέσα μας δημιουργεί και απουποκειμενικοποιήσεις δηλ. σώματα που δεν έχουν σημασία , που αποκλείονται, που είναι παράνομα.

omadeon είπε...

Νομίζω ότι όλα αυτά βασίζονται στην ενοχική διάσταση, η οποία πρέπει να μηδενιστεί εσωτερικά, δηλαδή να ΜΗ νιώθει κανείς ενοχή για τα λάθη του, αλλά να τα χρησιμοποιεί για εσωτερικά διαλεκτικά συμβάντα αυτο-υπέρβασης. Κάτι τέτοιο π.χ. ένας καλλιτέχνης ή άλλο είδος δημιουργού, το κάνει ΣΥΝΕΧΩΣ και ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΧΗ. Δεν βλέπω γιατί πρέπει κανείς να... διχαστεί. Το διχαστικό αίτιο είναι ακριβώς η ενοχή, που είναι εσωτερικευμένη οργή κατά βάθος, κατά ενδοβολών από τον έξω κόσμο (that's my bit of amateur psychoanalysis... hehe)

anarmodios είπε...

Το επικριτικό Εγώ είναι ο Νόμος, και άρα η αυτονομία είναι επίδικο θέμα.
ο Άλλος-το εξουσιαστικό κοινωνικό, με διαμορφώνει αλλά όχι πλήρως.
Η υποκειμενικοποίησή μου,μας,(η διαμόρφωση του Εγώ μας που είναι στη βάση της κυρίαρχης ηθικής) από το κοινωνικό που εισβάλλει μέσα μας δημιουργεί και απουποκειμενικοποιήσεις δηλ. σώματα που δεν έχουν σημασία , που αποκλείονται, που είναι παράνομα.

omadeon είπε...

Οπως απάντησα και στο άλλο σχολιό σου, το κλειδί για την προσωπική εξέλιξη είναι (ή ένα από τα πιο σημαντικά) είναι η απαλλαγή από την ενοχή. Τότε το όλο θέμα αρχίζει να μοιάζει με οποιαδήποτε άλλη θετική, δημιουργική διαδικασία, π.χ. μουσικής σύνθεσης, όπου ο μουσικός (ξανα-)ακούει το κομμάτι που συνέθεσε, συνειδητοποιεί τα λάθη του ή τα σημεία που χρήζουν βελτίωσης, και μετά (με απόλαυση, ΟΧΙ με ενοχή) ΥΛΟΠΟΙΕΙ τις δέουσες βελτιώσεις. ΕΤΣΙ βλέπω το θέμα και... αντιδρώ με ειρωνικό χαμόγελο μέσα μου όταν κανείς θεωρήσει... απαραίτητο το να νιώσω ενοχή κιόλας, για τα όποια λάθη μου (ΣΙΓΑ τα αυγά...) Απλούστατα, παίζω ή συνθέτω (εύχομαι ΜΑΖΙ με άλλους), αλλά... ΔΕΝ αυτο-μαστιγώνομαι !
Εν κατακλείδι,
(και πάλι) η _ολόσωστη_ αυτή ανάλυσή σου έχει όμως μια έλλειψη, που παρατήρησα κι αλλού, σε όλες τις μορφές ψυχανάλυσης. Η θεμελιώδης αυτή έλλειψη, ή... "αρρώστεια ψυχαναλυτών και ψυχολόγων", είναι μια έλλειψη κατανόησης των πραγματικών μηχανισμών και διαστάσεων της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ και της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ. When you have a hammer, everything seems like a nail. Ψυχαναλυτικό σφυρί θα ψάχνει πάντα για ενοχικό (ή παθολογικό) καρφί. :)

rdDcom είπε...

Μια σχετική προβληματική αναπτύσσεται και στο δοκίμιο του Μπένγιαμιν, όπως και στο έργο τού Bosteels, κ.λπ. Αποτελούν θέματα που απασχολούν διαρκώς το ιστολόγιο. Θα συνιστούσα να περιμένεις τις επόμενες αναρτήσεις του Αντώνη, ώστε να μπορέσεις να συμβάλεις ουσιαστικά στην προοπτική-πορίσματα στα οποία ο συντάκτης της ανάρτησης θα έχει τότε καταλήξει. - Ευχαριστούμε πάντως για τις παρατηρήσεις σου που συμβάλουν τρόπο τινά στη διεύρυνση του πεδίου εξέτασης του όλου θέματος.

rdDcom είπε...

Να σημειώσω, πέρα από την όποια καθυστέρηση στην εμφάνιση των σχολίων λόγω του πρότερου μετριασμού (και τυχόν απουσίας των αντμίνς), όπως θα γνωρίζετε τα σχόλια εμφανίζονται αμέσως στο ακόλουθο Feed, μέσω του οποίου οι ιδιαίτερα ανυπόμονοι αναγνώστες μπορούν να έχουν άμεση πρόσβαση στα σχόλια πριν την εμφάνισή τους στην αντίστοιχη ανάρτηση:
http://radicaldesire.blogspot.com/feeds/comments/default

omadeon είπε...

Η αποδοχή της (κάθε) λανθάνουσας ταυτότητας χωρίς ενοχή είναι ΤΟ σημαντικό κλειδί. Η αστική κοινωνία θέλει τους πάντες υπάκουους, και -πάνω από όλα- ενοχικούς, ενώ -ταυτόχρονα- το ΥπερΕγώ εκπέμπει το αντιφατικό μήνυμα "enjoy", που τρέφει το Jouissance (tm) Zizek.

Το "κλειδί" είναι όμως πάντα μια διαδικασία που είναι "από τα μέσα προς τα έξω", σαν πράξη δημιουργικής αυτο-ολοκλήρωσης. Εχουμε τα ΠΑΝΤΑ μέσα μας, το θέμα είναι να τα συνειδητοποιούμε και να επιλέξουμε ποια θα δείξουμε ή θα μοιραστούμε ή θα υλοποιήσουμε εξωτερικά.

Οποιαδήποτε ενδοβολή από τα έξω προς τα μέσα, προκαλεί προβλήματα, όπως ένα ξένο σώμα διαταράσσει έναν οργανισμό στον οποίο εισέρχεται.
Οι ετερόφωτες διαδικασίες έχουν ένα όριο, πέρα από το οποίο ΔΕΝ λειτουργούν.
-ΠΟΙΑ θεωρητική κατανόηση υπάρχει για τις πραγματικά μη-ετερόφωτες (αν υπάρχουν)? Μέχρι στιγμής... νομίζω ΚΑΜΜΙΑ. ΜΟΝΟ ο καλλιτέχνης ξέρει ΤΙ (στο καλό) τροφοδοτεί την τέχνη του, αλλά -πιο συχνά- ΟΥΤΕ αυτός δεν ξέρει. Η (ψυχ-)ανάλυση (όπως κάθε παρατήρηση) διαταρράσσει το παρατηρούμενο, κι έτσι... κανείς ίσως δεν θα μάθει το "μυστικό" της δημιουργικότητας ποτέ (και προπάντων ο εξωτερικός "ψυχαναλύων" παρατηρητής).

anarmodios είπε...

Έχω απαυδήσει με αυτό το disqus. Ήθελα τα σχόλιά μου να παρουσιαστούν ως ενιαίο κειμενάκι αλλά καθυστερούσε πολύ το σύστημα.
Τέλος πάντων, το τελευταίο που λες είναι σωστό αλλά ισχύει για τον οιοδήποτε. Αλλιώς ειπωμένο, αφορά τις κρυμμένες αξιωματικές προκείμενες κάθε επιστήμης.

rdDcom είπε...

«Έχω απαυδήσει με αυτό το disqus. Ήθελα τα σχόλιά μου να παρουσιαστούν ως ενιαίο κειμενάκι αλλά καθυστερούσε πολύ το σύστημα.»

Όπως σημείωσα πιο κάτω, το σύστημα ήταν υπό maintenance. Υπομονή, ανάλογα προβλήματα εμφανίζει και το σύστημα του blogger. Μπορείς να κάνεις επεξεργασία στα προηγούμενα σχόλια σου - με copy-paste, ώστε να τα συνθέσεις σε ενιαίο κείμενο, και να διαγράψεις όσα σχόλια θεωρείς περιττά.

omadeon είπε...

@Αναρμόδιε
Νομίζω ότι στο προσωπικό παράδειγμα... "αυτοκριτικής", που έδωσα στην αρχή- ΔΕΝ μπήκε θέμα "ενόχου", ενοχής, ή σύγκρουσης με κάποια εξουσία, ούτε κάποια δαιμονοποιημένη ταυτότητα ("κακού εαυτού"), κ.ο.κ.
...παρά μόνο ένα πράμα, νομίζω θεμελιώδες: Η συνειδητοποίηση της ΠΡΟΒΟΛΗΣ που έγινε λανθασμένα ή άδικα (περίπου όπως μια... παραφωνία σε μουσικό παίξιμο). Ο καθένας μας, βέβαια, κάνει πολλές προβολές κάθε στιγμή (κυρίως ασήμαντες ή λανθάνουσες) αλλά... ΟΤΑΝ συμβεί να του ξεφύγει η επίγνωση μιας _σημαντικής_ προβολής που κάνει σε κάποιον άλλον, με τον οποίο έχει ΕΝΕΡΓΟ διάλογο ή σχέση, τότε η μη-επίγνωση αυτής της (φαινομενικά ασήμαντης στην αρχή) λάθος-προβολής, μπορεί να προκαλέσει ολόκληρη... χιονοστιβάδα προβλημάτων στην αλληλεπίδραση με τον ΔΕΚΤΗ της προβολής (και γενικότερα).
Το διαδίκτυο, εν προκειμένω, λειτουργεί σαν "ενισχυτής προβολών" και επίσης πολλαπλασιάζει τις συνεπαγόμενες συγκρούσεις ή παρεξηγήσεις. Γι' αυτό και απαιτείται ιδιαίτερη επίγνωση, παρόμοια με εκείνη που πρέπει να έχει ένας οδηγός αυτοκινήτου, όταν πατάει το γκάζι στο δρόμο.
Το διαδίκτυο είναι ένα αντίστοιχο του αυτοκινήτου, για τη μετακίνηση του χρήστη του στις... ιδέες και στις περσόνες των άλλων, κ.ο.κ. ...οπότε απαιτείται προσοχή στην "οδήγηση" όπως ακριβώς και σε ένα αμάξι:
-ΔΕΝ επιτρέπεται να είμαστε αφηρημένοι, όπως όταν περπατάμε... ρεμβάζοντας! :) Κι αυτό το παράδειγμα είναι μικρό δείγμα, αμέτρητων καταστάσεων όπου δεν υφίσταται θέμα ενοχής ή εξουσίας, αλλά σωστής "οδήγησης" (=είδος ΤΕΧΝΗΣ / skill).

RDAntonis είπε...

Και εγώ είχα δυσκολίες αυτές τις μέρες, όπως είπα και αλλού. Επίσης το Disqus είναι υπό συντήρηση και δεν έχω καν τη δυνατότητα να μπω για να εγκρίνω σχόλια. Χρόνο για απαντήσεις εδώ και σε άλλα ποστ δεν έχω και τον χρόνο που έχω προτιμώ να τον βάζω σε αναρτήσεις γιατί "τρέχουν" αρκετά σοβαρά ζητήματα αυτές τις μέρες και προσπαθώ να είμαι και συνεπής σε ό,τι αφορά πιο αναλυτικά ποστ όπως το παραπάνω. Ζητώ κατανόηση.

rdDcom είπε...

Αντώνη μην ανησυχείς. Εξήγησα πιο πάνω για το feed για τους ανυπόμονους. Αν επιθυμείς να εγκρίνεις σχόλια χωρίς πρόσβαση στο σύστημα, μπορείς να απαντήσεις στο αντίστοιχο μέιλ κάθε σχολίου με Approve ή Delete (κάνοντας del στο quoted text).

anarmodios είπε...

Ακόμη κι αν το δεχτώ ως λύση αυτό που λες, αν και το βλέπω κάπως νιτσεϊκό και ως μια μεταφυσικού τύπου ηρωική έξοδο, Είμαστε πάλι μέσα στην οικονομία της ζωής, εκεί δηλ. όπου τα πάντα είναι κυριαρχικά.

omadeon είπε...

Χμ... μεταφυσικού τύπου υπέρβαση της ενοχής? Εγώ νόμιζα κάποτε ότι (ίσα-ίσα) η μεταφυσική είναι εκείνο που προκαλεί την κάθε ενοχή (ποιος ξέρει?)...
Εν πάσει περιπτώσει, let's take it from there, όπως το είπες "την οικονομία της ζωής, εκεί δηλ. όπου τα πάντα είναι κυριαρχικά".

Ε, το αναπόφευκτο -τότε- .....αντι-εξουσιαστικό ερώτημα, είναι το κατά πόσον μπορούμε να δούμε ή να φανταστούμε μια οικονομία της ζωής όπου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τα πάντα κυριαρχικά (κατά προτίμησιν... τίποτε να μην είναι κυριαρχικό, πια). Και πριν καταφύγουμε σε μοντέλα ουτοπίας ή άλλων κοινωνιών, ας δούμε τη βασική διαφορά ανάμεσα στον τρόπο λειτουργίας ενός καλλιτέχνη κι ενός απλού προλετάριου. Ο προλετάριος ΠΡΕΠΕΙ να δημιουργεί υπεραξία, οι πράξεις και οι ιδέες του ορίζονται από έξω-προς-τα-μέσα, ανάλογα με την απόδοσή του, κλπ. Ο καλλιτέχνης όμως (σπάνιο... ευνοούμενο ζώο, ΑΝ είναι τυχερός, έστω και... φτωχομπινές) έχει μάθει ένα βασικό πράμα που ο προλετάριος υποχρεούται να ξεχάσει (σε σημαντικό βαθμό) αν θέλει να ΜΗ χάσει τη δουλειά του. Κι αυτό είναι η ΑΥΤΟΡΥΘΜΙΣΗ της παραγωγικής δραστηριότητας.

Ενα μοντέλο ψυχικής λειτουργίας ΧΩΡΙΣ ενοχή δεν είναι μεταφυσικό, αλλά μάλλον απαιτεί επίσης να λείπει και η κυριαρχικότητα, η εξουσία, και η υποταγή σε ενδοβολές. Είναι μοντέλο αυτο-ρύθμισης και όχι αυτο-διχασμού. Ενας άνθρωπος που αυτο-ρυθμίζεται επιτυχώς αποτελεί ΚΙΝΔΥΝΟ για την εξουσία, δυνάμει ανυπάκουος, ίσως και επαναστάτης, κ.ο.κ.

Αλλά η εξουσία χρησιμοποιεί ΚΑΙ την ψυχανάλυση, φυσικά, για να τεκμηριώσει το πανταχού-παρόν της Ενοχής, άρρητα συνδεδεμένης ΚΑΙ με την εξουσία ΚΑΙ με την απώλεια εσωτερικής αυτο-ρύθμισης. Πολύ λίγοι ψυχαναλυτές είναι ριζοσπάστες και μαρξιστες ή αναρχικοί. Οι περισσότεροι είναι φραγκάτοι κόλακες των νευρώσεων και των ψυχώσεων της πλουτοκρατίας. :)

anarmodios είπε...

Έχω ήδη πει τη θέση μου για ψυχανάλυση κάτω απτο κείμενο του Λίποβατς.
Αλλά αυτά που λες έτσι κι αλλιώς είναι επιχείρημα ad hominem.
Kai τα παραπάνω σου πάλι τα βλέπω στην οικονομία της ζωής, δηλ. η έννοια της αυτορύθμισης.

rdDcom είπε...

«τις κρυμμένες αξιωματικές προκείμενες»

Απλά να σημειώσω χωρίς να έχω το χρόνο να επεκταθώ ότι η συγκεκριμένη φράση παραπέμπει (παρά τις όποιες ενστάσεις που έχεις ήδη προβάλει στο παρόν ιστολόγιο) σε μια προοπτική «αναζήτηση νοήματος» [για παράδειγμα, άρχισες το όλο Thread με βασισμένος στην έννοια της λέξης «ειλικρίνεια», συνεχείς αναφορές στη Χαιντεγκεριανή προοπτική τού είναι και της ιστορίας του, κ.λπ.]. Δεν είναι προοπτική που μοιράζομαι - σπάνια έχω μιλήσει για «κρυμμένες» παραδοχές - ακόμα και η πιο «ανειλικρινής» «ιδεολογική» προπαγάνδα (χωρίς να λάβουμε υπόψιν την ίδια την επιστήμη) δύναται να αναλυθεί σε απόλυτα εμφανείς «προκείμενες». --- Δεν προσυπογράφω άλλωστε την προσφυγή στα θέσμια της κοινότητας ως υπόβαθρο-αλήθεια μιας «σκοτεινής» ιδεολογικής θέσης.

rdDcom είπε...

Επίσης κάνω την εξής επισήμανση στον αναρμόδιο,

«Σε αυτήν τη ψυχική μορφή αναστοχαστικότητας η κριτική βαθμίδα είναι διχαστική. Το εγώ καθίσταται αντικείμενο του εαυτού του, όπου το ένοχο εγώ πρέπει να περιοριστεί ως εκφραστής των εξουσιαστικών δομών της εξωτερικότητας. »

Το άνω απόσπασμα έχει ήδη δημοσιευθεί σε φόρουμ
http://www.filosofia.gr/forum/viewtopic.php?t=2784&sid=061e1fa87d1a04c9f6a01b4f726cf9f1

http://politikokafeneio-com.anatolikos.net/Forum/viewtopic.php?p=164477&highlight=&sid=766afb4cee19f4cf3c353b776ba7420d (κάποιον με το όνομα Rakis απαντώντας σε αναγνώστη του παρόντος ιστολογίου)

Ελπίζω να μπορείς να αποδείξεις ότι το ανωτέρω δεν είναι προϊόν λογοκλοπής. Αν όχι θα αναγκαστώ να διαγράψω το σύνολο των σχολίων σου που ανάρτησες εδώ. Δεν έχω άλλωστε το χρόνο να ελέγξω άλλες συνεισφορές σου. ---

rdDcom είπε...

Αγαπητέ Ομαδεόν, δες τελευταίο μου σχόλιο. Και ανέμενε απάντηση «αναρμόδιου».

omadeon είπε...

Επιχείρημα ad hominem??? Wow, please elabourate!
Υou have...κουφed μη !!!

rdDcom είπε...

Δες σχόλιο που επαναλαμβάνω πιο κάτω: (Αν δεν απαντήσει, όλα τα σχόλια του διαγράφονται)
Επίσης κάνω την εξής επισήμανση στον αναρμόδιο,

«Σε αυτήν τη ψυχική μορφή αναστοχαστικότητας η κριτική βαθμίδα είναι διχαστική. Το εγώ καθίσταται αντικείμενο του εαυτού του, όπου το ένοχο εγώ πρέπει να περιοριστεί ως εκφραστής των εξουσιαστικών δομών της εξωτερικότητας. »

Το άνω απόσπασμα έχει ήδη δημοσιευθεί σε φόρουμ
http://www.filosofia.gr/forum/viewtopic.php?t=2784&sid=061e1fa87d1a04c9f6a01b4f726cf9f1

http://politikokafeneio-com.anatolikos.net/Forum/viewtopic.php?p=164477&highlight=&sid=766afb4cee19f4cf3c353b776ba7420d (από κάποιον με το όνομα Rakis απαντώντας σε αναγνώστη του παρόντος ιστολογίου)

Ελπίζω να μπορείς να αποδείξεις ότι το ανωτέρω δεν είναι προϊόν λογοκλοπής. Αν όχι θα αναγκαστώ να διαγράψω το σύνολο των σχολίων σου που ανάρτησες εδώ. Δεν έχω άλλωστε το χρόνο να ελέγξω άλλες συνεισφορές σου. ---

λ.κ είπε...

άσχετο, αλλά η προστακτική δεν παίρνει αύξηση.

omadeon είπε...

Αγαπητέ Δήμο... έχω κουφαθεί, μέχρι και -προς στιγμήν- ανατριχιάσει κάπως! χεχε
Αν μη τι άλλο, διότι επιβεβαίωσα προ ολίγου ότι ΟΝΤΩΣ ήταν λογοκλοπή, το εδάφιο που παράθεσες, από το πρώτο φόρουμ (τουλάχιστον), και το έτος... 2008 (!!!) ενώ -ατυχέστα για μένα τον δυστυχή συζητητή- η ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε όλα αυτά (από τη δική μου άποψη επίσης, όπως φάνηκε πριν)... είχε δοθεί από τον ΙΔΙΟ τον ορίτζιναλ συγγραφέα του κειμένου, που κατέληξε με τα εξής σημαντικά (που προσυπογράφω 100%):

Πού έγκειται αυτή η ελευθερία; αυτό το ίχνος της; Στην ευχαρίστηση που προκαλεί πόνο στον εαυτό. Στην αυτοτιμωρία.

Θέτω για προβληματισμό μια τέτοια ανάπτυξη της συνειδητοποίησης, γιατί είναι κατά κάποιο τρόπο δυιστική (καλό-κακό εγώ), και ουσιοκρατική, ιεροκρατική(ενοχές,αυτοτιμωρία) παραβλέποντας το ναρκισσισμό, μαζοχισμό(η γνώση της αλήθειας ή του συμφέροντος δε μεταμορφώνει το υποκείμενο σε επαναστατικό,αντίθετα υπάρχουν καταστάσεις όπου η προσκόλληση σε μια φαντασίωση, ένα ιδεώδες,πχ έθνος,θεός, εκβάλλουν σε μαζοχιστικές συμπεριφορές).

ΓΙΑΤΙ ο Αναρμόδιος ΔΕΝ συμπεριέλαβε αυτή τη σημαντική κατάληξη, σε όσα έκανε κόπη-πέηστ? ΑΝ το είχε κάνει... τότε δεν θα χρειαζόταν να... αυτοσχεδιάζω (ο δυστυχής) προκειμένου να "αποδείξω"... ΜΑΛΛΟΝ αυτονόητα πράματα?

Ανατριχίλα το διαδίκτυο, σκέτη, Δήμο... (ώρες-ώρες)

rdDcom είπε...

Να σαι καλά και να τα βλέπουν και κάποιο άλλοι - Στην πραγματικότητα, το επεισόδιο μου έφτιαξε τη διάθεση. LOL

RDAntonis είπε...

Νομίζω ότι οφείλονται κάποιες στοιχειώδεις εξηγήσεις, κυρίως στον Ομαντεόν, από τον αναρμόδιο.
Δεν με απασχολεί ζήτημα λογοκλοπής, δεν είναι ακαδημαϊκό venue για να τίθενται νομικά ζητήματα, αλλά το ζήτημα έντιμης αντιμετώπισης ανάρτησης και συνομιλητή.
Κανένα άλλο σχόλιο.

omadeon είπε...

We have all been κουφed (ΓΕΛΑΜΕ κι εμείς... με μια φίλη)

rdDcom είπε...

Αντώνη, συγκεντρώσου σε ό,τι κάνεις. Αν ο χρήστης επιθυμεί να δώσει απάντηση, μπορεί να τη στείλει στο μέιλ του site. Προς το παρόν, του έχω απαγορεύσει την πρόσβαση για να μην αλλοιώσει παλιά σχόλια. ---

«δεν είναι ακαδημαϊκό venue»
Μα Αντώνη, δεν είναι θέμα «λογοκλοπής» σε σχέση με κάποιο περιουσιακό κέρδος. Είναι πολύ πιο ανέντιμο να παρουσιάζεσαι σαν ακαδημαϊκό bot προκαλώντας συζητήσεις χωρίς νόημα.

RDAntonis είπε...

Μα Αντώνη, δεν είναι θέμα «λογοκλοπής» σε σχέση με κάποιο περιουσιακό κέρδος. Είναι πολύ πιο ανέντιμο να παρουσιάζεσαι σαν ακαδημαϊκό bot προκαλώντας συζητήσεις χωρίς νόημα.

ΟΚ, συμφωνούμε απόλυτα τότε.

Πίσω στον Ντίκενς μου.

celin είπε...

Συγγνωμη για το ασχετο σχολιο αλλα θελω κ εγω να παραπονεθω για τη μη προβολη 2 σχολιων που εχω γραψει εδω σημερα.Προφανως δεν ευθυνεστε εσεις αλλα το disqus,αλλα κ εγω καπου πρεπει να εκφρασω το παραπονο μου.Γραφεις επι τοσην ωρα κ μετα δε βλεπεις πουθενα το σχολιο σου,στη βιδωνει λιγο αυτο!!!

rdDcom είπε...

test

RDAntonis είπε...

Φίλε celin,

Κάθε σχόλιο που γράφεται έρχεται στο email μου πρώτα μέσω blogger και μετά μέσω disqus. Δυστυχώς δεν ήρθε τίποτε πριν από αυτό το σχόλιο, που σημαίνει ότι δεν μπήκε καν στον μπλόγκερ. Σε ορισμένες περιπτώσεις που υπάρχει πρόβλημα στο disqus, μπορώ να ανασύρω σχόλιο μέσω blogger. Αλλά εδώ δεν φαίνεται να φταίει το disqus, αλλά το ίδιο το blogger.

Very sorry :-[

celin είπε...

Κανενα προβλημα,κ εγω σορι για τη γκρινια,εχετε τα δικα σας,εχετε κ τα παραπονα των αναγνωστων!αλλωστε το σχολιο που ηθελα να κανω για τον Γιανναρα,μολις ανεβηκε στη αντιστοιχη αναρτηση!

NOSFERATOS είπε...

Δες κι αυτό για όσο μείνει [ http://nosferatos.blogspot.com/2010/09/blog-post_2176.html ] και κυρίως smile.

και δες και στα σχολια την απαντηση την δική μου σε αυτά που ασυναρτητως λέτε και κυρίως smile.

omadeon είπε...

Ηταν πάντως ενδιαφέρουσα και δημιουργική η συζήτηση, τουλάχιστον για μένα (αν και τα σχόλια του αναρμόδιου που σβήστηκαν δημιούργησαν κενά κατανόησης σε τρίτους παρατηρητές)...
Σχολιάζω για έναν απλό λόγο (που συνειδητοποίησα σήμερα).
Αν ποτέ υλοποιήσουμε έναν κόσμο (ή έστω έναν μικρόκοσμο ή έναν συλλογικό ψυχισμό)... ΧΩΡΙΣ ενοχές, αυτό δεν σημαίνει καθόλου ούτε βρήκαμε την πανάκεια ή την απόλυτη χαρά και ευτυχία, διότι... το ΤΙΜΗΜΑ που θα πληρώσουμε τότε (και νομίζω ΠΟΛΥ σωστά θα το πληρώσουμε)... είναι ότι θα πρέπει να ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ και τις λύπες και τον πόνο, χωρίς παρωπίδες και άμυνες πια.

Δεν υπάρχει ουτοπία με ατέλειωτη χαρά, αυτό είναι μάλλον αρρώστεια ή μπούρδα ή -πιο πιθανά- ένα ανέφικτο στάδιο ικανοποίησης της jouissance με ΟΛΑ τα ολέθρια συνεπακόλουθα. Η ουτοπία αν υπάρχει είναι ΠΡΑΚΤΙΚΗ, κι είναι κάπου στο τώρα, στη συνειδητοποίηση και όλων εκείνων των υλικών που απωθώντας τα ο αλλοτριωμένος άνθρωπος αμύνεται και από τις λύπες ή γενικά την οδύνη.

Η ουτοπία περιέχει ΚΑΙ οδύνη, ιδίως πολλή λύπη (όχι θλίψη ή κατάθλιψη αλλά λύπη).
Δεν ξέρω αν το εξέφρασα καλά, ή... άψογα από θεωρητική άποψη. Οι φιλόσοφοι και επαγγελματίες μελετητές τέτοιων θεμάτων που έχουμε εδώ ΙΣΩΣ το βρούν αφορμή για εξηγήσεις.

rdDcom είπε...

Omadeon, ξέχασα να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια όσον αφορά τη μετάφραση Μπαντιού - και για να σημειώσω η αναφορά που έκανα στο ακαδημαϊκό bot πιο πάνω σχετιζόταν με μια σειρά άλλων threads, όπου ο αναρμόδιος αυτοσχεδίαζε (google & copy-paste) επιδιώκοντας απάντηση εκ μέρους των διαχειριστών.

omadeon είπε...

Δήμο, it was MY pleasure entirely...
Είναι πραγματικά ιδιαίτερα ευχάριστο (και ΕΣΑΣ θάπρεπε να ευχαριστήσω εγώ) που προσφέρετε ΤΟΣΑ πολλά... δωρεάν, ΚΑΙ μεταφράσεις ΚΑΙ... δωρεάν σεμινάρια!!!
χαχαχα

omadeon είπε...

Οσο για τον αναρμόδιο...
η δραστηριότητά του. όπως την περιέγραψες αποτελεί ένα μάλλον... ήπιο "preview" του ΤΙ μπάχαλο θα γίνει, σε μερικά χρόνια, στα μπλογκ, όταν θα αρχίσουν να "σχολιάζουν" ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Τεχνητά bot (με Τεχνητή Νοημοσύνη).

Προς το παρόν, το Αντεστραμμένο Κριτήριο Τούριγκ λέει "όποιος σχολιάζει ΣΑΝ μηχανή, θα πρέπει να είναι Τεχνητά Ευφυής άνθρωπος / TROLL" (αντί "όποιος σχολιάζει ΣΑΝ να είναι άνθρωπος, πρέπει να είναι Τεχνητά Ευφυής Μηχανή / Bot") -χεχε

Armodios είπε...

αναρωτιεμαι μεποιον τροπο θα μπορουσε ο αναρμοδιος να υπερασπισει τον εαυτό του απο την συστηματική σπιλωση και μαλιστα σε ενα Διαλογο που μιλά για διαλογο ..Αλλά μαλλον χανω τα λόγια μου

rdDcom είπε...

Παρακαλούμε τον περιβόητο χρήστη (με τις 6 IP addresses - από Ξάνθη, Αθήνα, Καβάλα)* και τους δυο διαφορετικούς παρόχους, να μην σπαταλά άδικα τον χρόνο του και τον χρόνο μας με διάφορα e-mail και προσπάθειες επικοινωνίας. Άλλωστε πρέπει να είναι πολύ απασχολημένος να «οργανώνει» τους «απολιτικοποιημένους» συναδέλφους του στην «οικοδομή», όπου εργάζεται. Επίσης, όπως του ανέφερα σε σχόλιο που (δυστυχώς) διέγραψα μετά από «θερμή» του παράκληση δεν είμαστε agony aunts για εργασιακά trolls - ούτε δημόσια υπηρεσία με υποχρέωση απάντησης εντός δεκαημέρου στους διοικούμενους. [Το πλήθος των διαφορετικών IP διευθύνσεων που χρησιμοποίησε έχει καταστήσει εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν όλα τα σχόλια που είχε την «καλοσύνη» να μοιραστεί μαζί μας τα οποία θα διαγραφούν συντόμως. Είναι η πρώτη φορά που συναντώ «σχολιαστή» που λειτουργεί ως ηλεκτρονικός ιός].
---
* Το αυτό ισχύει και για τον δεύτερο αποκλεισμένο χρήστη, γνωστή ιντερνετική περσόνα και προστάτης των τεχνών και της φιλοσοφίας με 6 λογαριασμούς e-mail και 12 IP addresses (για την τελευταία εβδομάδα μόνο).

Alopoudis Dimitris είπε...

Συγνώμη αλλά μπορείτε να μου το εξηγήσετε λίγο το :"Να σημειωθεί ότι ο άνω σύνδεσμος παρουσιάζει πρόβλημα (τρέχει κάποιο περίεργο cross-script) - μην κάντε κλικ παρά μόνο ελέγχοντάς τον με MCAffe site advisor, και τα παρόμοια."

Εμένα δε μου βγάζει κανένα πρόβλημα το Link

Alopoudis Dimitris είπε...

Test

rdDcom είπε...

Έχω το No-script στο firefox - το πρωί μου εμφάνισε request to access my router. θεώρησα ορθό και δέον να το αναφέρω τους αναγνώστες. - Όπως θα δεις από το τελευταίο σχόλιο, ήμαστε λίγο πολύ την τελευταία εβδομάδα «under attack» από σχολιαστές τους οποίους θεωρούμε ανεπιθύμητους γιατί σπαταλούν τον χρόνο μας.

NOSFERATOS είπε...

δεν ξερω ποιυς εννοεις κυριε Δημε ομως θαθελα να πληροφορησω κυριως τον Αντωνη οτι το περιφημο συστημα σχολιων που ανερτησες μπαζει νερα απο παντου ..Οποιοδηποτε τυχαιο μέηλ μουρθει στο μυλαο γινεται αποδεκτο ..αυτο γι να μην νομιζεις οτι μπορει να αποκλεισεις κανένα .. Οτι και να γραψω ..Καταλαβες ;
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΌ κ αναρμοδιο που ηρθε στο Μπλογκ μου και ειπε οτι αυτος ειναι ο Ρακις - και θεωρώ πολύ πιθανόν να σας το ειπε κιεδω και να μην το εβγαλες με γελοιες προφασεις .. απο οο καταλαβες το ειδαν ολοι το ι του κανατε του ανθρωπου.Και πώς αλλιως θα μπορουσε να αποδειξει οτι ειναι δικα του; Και απο που κιως που αυτο θεωρειται ..Λογοκλοπή; Και γιατι εμφανιζεις το Μπλογκ μου οτι εχει αυτά τα δηθεν script κλπ; Τι ναμιζεις οτι κανεις Δημε;

Ελπίζω να τα δει αυτά ο Αντωνης ..και να αντιληφθει .Παντως ρε παιδες .. Τι να σας πώ.. Οτι και να σας πω..

rdDcom είπε...

Ψυχαναλυτικό κουίζ : τι διάγνωση θα προτείνατε για κάποιον που ανοίγει «σοβαρό», γραπτό δημόσιο διάλογο με τον εαυτό του απαιτώντας από τον συνομιλητή του να απευθύνεται κατ΄ ιδίαν σε κάθε μια από τις δύο περσόνες του και ενίσταται ότι του στερείς το δικαίωμα τής γνώμης, όταν δεν του επιτρέπεις να συνεχίσει;

Α) διπολική διαταραχή
Β) εν γένει ναρκισσιστική νεύρωση
Γ) παρανοϊκή διαταραχή

omadeon είπε...

"Είναι η πρώτη φορά που συναντώ «σχολιαστή» που λειτουργεί ως ηλεκτρονικός ιός."

ΧΑΧΑΧΑ:-) Και... πού' σαι ακόμα !
Θα τα δούμε όλα, σε λίγα χρόνια...
όταν συναντήσουμε ιό που θα λειτουργεί ΣΑΝ αληθινός σχολιαστής !

RDAntonis είπε...

Σε ό,τι με αφορά:

1. Το ιστολόγιο Radical Desire βρίσκεται υπό το καθεστώς ενός αδήλωτου και υπόγειου πολέμου από την ημέρα δημοσίευσης της ανάρτησης "Γράμμα από την Σιβηρία του Φιλελεύθερου Αριστερισμού."

2. Αν και ο αριθμός και η ταυτότητα των διενεργούντων αυτό τον πόλεμο είναι άγνωστος, είναι ωστόσο δεδομένος ο ιδεολογικός χώρος ο οποίος θιγόταν από αυτή την ανάρτηση.

3. Τα μέσα του πολέμου είναι πολλαπλά και ετερογενή και ΔΕΝ περιέλαβαν σε καμμία περίπτωση ευθύ διάλογο και κριτική θέσεων (προφανώς ΔΕΝ αναφέρομαι σε σχόλια τα οποία επεχείρησαν να υπερασπιστούν την φιλελεύθερη αριστερά σε πολιτικό και θεωρητικό επίπεδο και δεν παραβιάζουν κανένα κανόνα πολιτικής δεοντολογίας). Τα μέσα στα οποία αναφέρομαι αφορούν συντεταγμένη παρακώλυση συζήτησης με την παρεμβολή ψευδών βάσεων συζήτησης, σχολιασμό χωρίς σχέση με αναρτήσεις, υπόδυση άλλων ιντερνετικών ταυτοτήτων, γκροτέσκες απόπειρες δήθεν συζήτησης για τις αναρτήσεις με βάση αντεγραμμένα απ' το ίντερνετ κείμενα, χρήση πολλαπλών email addresses, χρήση πολλαπλών IP. Συνεπώς δεν πρόκειται για εκδήλωση αντιπαλότητας στο πολιτικο-ιδεολογικό επίπεδο (κάτι που προϋποθέτει την αμοιβαία και ανοιχτή έκθεση θέσεων) αλλά για ιταμής νοοτροπίας τεχνικές σαμποτάζ και προβοκάτσιας.

4. Το ιστολόγιο είχε ως τώρα για τον μήνα Σεπτέμβριο 7.444 μοναδικούς αναγνώστες και 30.966 επισκέψεις σε σελίδες. Οι αριθμοί αυτοί δείχνουν μια πολύ ασυνήθιστη δραστηριότητα σε ό,τι αφορά επισκέψεις σε σελίδες. Αρκεί να σημειώσω ότι τον μήνα Ιούλιο είχε 7.479 επισκέπτες (35 περισσότερους) και μόνο 21.866 επισκέψεις (περίπου 9.000 λιγότερες). Υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να μας χαροποιεί το ότι αυξήθηκαν κάθετα οι επισκέψεις χωρίς να έχει αυξηθεί ο αριθμός χρηστών. Δεν μας χαροποιεί. Ένα μεγάλο ποσοστό αυτής της αύξησης αφορά τις πιο πάνω δραστηριότητες ή την παρακολούθηση από άλλους χρήστες των εκδηλώσεων αυτών των δραστηριοτήτων.

5. Το ιστολόγιο έχει συγκεντρώσει περίπου 70.000 αναγνώστες σε 10 μήνες. Έχει 140 google readers, 77 twitter followers και 17 facebook fans. Τρεις από τις αναρτήσεις του έχουν ψηφιστεί στο buzz την τελευταία εβδομάδα. Δεκάδες ακόμη στο παρελθόν. Δεν είναι το πιο δημοφιλές ιστολόγιο στο χώρο του, αλλά δεν είναι, επίσης, αμελητέα ποσότητα. Το γεγονός αυτό ίσως σχετίζεται με τη σφοδρότητα των υπόγειων μεθοδεύσεων που χρησιμοποιούνται εδώ και αρκετές μέρες εναντίον του. Θα πρέπει όμως να αποτελέσει και τη βάση άμυνάς του, εάν είναι να συνεχίσει να λειτουργεί. Θα εκτιμούσα, συνεπώς, τη θέση χρηστών για όσα συμβαίνουν εδώ τις τελευταίες δέκα περίπου μέρες.