Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

The High Numbers, Railway Hotel, 1964.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, πρόκειται για τους The Who πριν ονομαστούν The Who. Το βίντεο έχει κάτι από την μαγεία της ακατέργαστης νεανικής ενέργειας, κάτι απ' τη μαγεία μιας στιγμής που δεν έχει ακόμα υποβληθεί στην αποτρόπαιη εξομάλυνση του μάρκετινγκ, των αντζέντηδων και των σταδίων. Μου αρέσει να βλέπω τους νέους και τις νέες Μοντς που χορεύουν στριμωγμένοι σε μια ζηλότυπα κλειστή μυσταγωγία, έξω απ' τον χρόνο της ιστορίας που ακολούθησε, χαμένοι σε ένα ήχο που ακόμα δεν είχε καλά-καλά βρει το όνομά του. Η κάμερα έχει κι αυτή κάτι το έκθαμβο και διερευνητικό συνάμα. Για το Γιάννη, που μου γνώρισε το κλιπάκι. 

2 σχόλια:

δύτης των νιπτήρων είπε...

Καλό χειμώνα!

RDAntonis είπε...

Επίσης, φίλε Δύτη.