Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Στέλιος Τσιλιούκας, Ζώντας μαζί με το κίνημα των ακτημόνων εργατών της Βραζιλίας

Αναδημοσίευση από το Σχολιαστές χωρίς σύνορα.
RD (Αντώνης)
---

Μέρος Πρώτο – Μαγικός Ρεαλισμός
Tου Στέλιου Τσιλιούκα*

Ανταπόκριση 1η

Όταν το αεροπλάνο πέταγε πάνω από τον Ατλαντικό θυμόμουν την Αirfrance που έπεσε πρόπερσι και τα χρειάστηκα λιγάκι.

Οι Βραζιλιάνοι είναι άλλος κόσμος, πολύ ανοιχτοί και περίεργοι. Μετά από μια μικρή περιπέτεια με έναν περίεργο ταρίφα, τα κατάφερα και έφτασα στον ξενώνα του MST, όπου βρήκα και τρεις Ισπανίδες συντρόφισσες. Συνθήκες πολύ φτωχικές, αλλά νιώθεις ζεστασιά και εμπιστοσύνη.

Το πρωί γνωρίζω στο θάλαμο (εδώ δεν έχει μικροαστιλίκια) δυο Βραζιλιάνους, ο ένας διανοούμενος σπουδάζει νομικά και ο άλλος λαϊκός ήρωας, ηγέτης των καταλήψεων γης, με ουλές από σφαίρες και καταζητούμενος από την αστυνομία.

Πάω με τις Ισπανίδες στα γραφεία του MST, ενημέρωση 3 ώρες, έπειτα φαΐ στην κοινή κουζίνα από βιολογικά προϊόντα, πάλι ενημέρωση.

Τέτοια δουλειά που ρίχνουν τα παιδιά ούτε στον ύπνο μας δεν την έχουμε δει. Ακόμα και στο κίνημα τεμπέληδες είμαστε.

Τους περιέγραψα λίγο την ελληνική αριστερά ως πάρα πολλούς στρατηγούς με ελάχιστους στρατιώτες (πώς αλλιώς να δικαιολογήσω την πολυδιάσπαση) και μου είπαν ότι μοιάζουμε με τους Αργεντίνους!

Λένε ότι ένας Αργεντίνος = τρεις αριστερές οργανώσεις.

Πρέπει να βρει την ανθρωπολογική συγγένεια ο Λιερός.

Ανταπόκριση 2η

Μαγικός ρεαλισμός..

Σήμερα φεύγω για Parana, στο χτεσινό όραμά μου πήρα την απόφαση να πάω να δουλέψω και λίγο στον κάμπο, σήμερα αγόρασα γαλότσες και εργατική φόρμα.

Οι Βραζιλιάνοι τρελλάθηκαν, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχουμε ξεχάσει να παράγουμε.

Πρέπει να βρούμε το φάρμακο να γιατρέψουμε τον Δυτικό από την τρέλα του.

Συνεχίζω την αναζήτηση του φωτός και των κοινωνικών σχέσεων νέου τύπου που θα επικρατήσουν πάνω το πτώμα του σάπιου γερο-αρρωστιάρη καπιταλισμού.

Ανταπόκριση 3η

Σύντροφοι,

Ήδη πέρασα 3 μέρες μαζί τους. Έχουν ένα απίστευτο δίκτυο στελεχών, είναι εξαιρετικά οργανωμένοι και αποτελεσματικοί.

Κάθε στιγμή υπάρχει ένας ο οποίος αναλαμβάνει την ύπαρξή μου, φαΐ, διαμονή, μετακίνηση και ξενάγηση.

Έχουν ένα φοβερό συνδυασμό πειθαρχίας που θα ζήλευε και το ΚΚΕ αλλά είναι συγχρόνως πολύ ανοιχτοί σε ιδέες, προοπτικές και στην κριτική.

Έχω ήδη κάνει αρκετούς φίλους. Το φαγητό τους είναι απίστευτο! Όλα οικολογικά και πεντανόστιμα.

Έχω αλλάξει ωράριο. Ξυπνάω κάθε μέρα στις 6.00.

Η αντίληψη που έχουν για την αγροοικολογία είναι ολοκληρωμένη. Δηλαδή, έχουν μια σχέση ζωντανή και ανανεώσιμη με τη γη, το φαΐ, την παραγωγή ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ!! Δε θέλουν να παράγουν βιολογικά προϊόντα και να τα πουλάνε πανάκριβα στην αστική τάξη, αλλά να φτιάξουν μια εναλλακτική οικονομία για να τρέφουν και τους εργάτες του κινήματος μέσα στις πόλεις!

Όσον αφορά το οργανωτικό, το κύριο ενδιαφέρον τους είναι η λειτουργικότητα και όχι η αντιιεραρχία. Παρ’ όλα αυτά έχουν διαρκή εναλλαγή στελεχών και αυτονομία της βάσης, αλλά για άλλους λόγους από τους δικούς μας. Θεωρούν ότι προστατεύουν τα στελέχη τους από τη διαφθορά και τη στοχοποίηση αν υπάρχει εναλλαγή. Επίσης δε συμμετέχουν σε καμιά θεσμική εκλογική διαδικασία, γιατί όσο το δοκίμασαν, είχαν έντονα φαινόμενα διαφθοράς! Η αυτονομία της βάσης εξυπηρετεί τη μη εξάρτηση από τον κεντρικό κορμό της οργάνωσης, οπότε να συνεχιστεί η πάλη και σε πιθανή διάβρωση ή εξάλειψη του κεντρικού μηχανισμού.

Οι μαθητές του κινήματος έχουν γεννηθεί μέσα στο κίνημα, τρώνε βιολογικά, καλλιεργούνε τη γη, το σώμα και το πνεύμα. Με ρώταγαν με θαυμασμό για τους αρχαίους έλληνες φιλόσοφους Σωκράτη, και Πλάτωνα, αλλά συγχρόνως κάνανε κριτική στην οικονομική βάση της δουλοκτησίας που τους έτρεφε! Δύσκολα θα έκανε κανείς μια τέτοια συζήτηση με τους αντίστοιχους μαθητές του ελληνικού σχολείου.

Οι νέοι μου είπαν ότι οι ερωτικές σχέσεις είναι αρκετά ελεύθερες μέσα στους οικισμούς και τις κατασκηνώσεις, υπάρχουν μικρά υπολείμματα φαλλοκρατίας αλλά γενικά υπάρχει ισότητα, ότι κάνουν συχνά εκδηλώσεις, brigades κλπ όπου βρίσκεται η νεολαία του κινήματος και πολλοί από αυτούς θεωρούν τη ζωή τους καλύτερη από τη ζωή στην πόλη. Στις εκδηλώσεις τους υπάρχει πάντα ζωντανή μουσική, ποίηση και τραγούδια του κινήματος και τελετουργίες για την ενδυνάμωση των δεσμών τους για την πολιτική πάλη.

Η γενιά που βγήκε μέσα από το κίνημα είναι νέο είδος ανθρώπου. Ο στόχος τους είναι να φτιάξουν κοινωνικές σχέσεις νέου τύπου για να υπάρχει η βάση η οποία θα σηκώσει το βάρος της επανάστασης.

Θεωρούν απαραίτητο ένα επαναστατικό μόρφωμα που θα καταλάβει την εξουσία, αλλά για να πετύχει χρειάζεται κοινωνική βάση.

Ανταπόκριση 4η – απάντηση σε e-mail, για τη σχέση τους με το κράτος

(…) Η αλήθεια είναι ότι:

Καταλαμβάνουν γη από τσιφλίκια.
Διεκδικούν νομιμοποίηση από το κράτος, δηλαδή μέσω δικαστηρίου να δοθεί η άδεια εγκατάστασης και καλλιέργειας, η οποία πρέπει να ανανεώνεται.
Παίρνουν επιδοτήσεις από το κράτος για αγορά μηχανημάτων.
Τα σχολεία τους από το αρχικό μέχρι το τελικό στάδιο είναι αναγνωρισμένα από το κράτος, το MST κρατάει κάποια τυπικά χαρακτηριστικά όπως χαρτούρα, απουσίες, βαθμολογίες, αλλά επιβάλλει τη δικιά του φιλοσοφία, διεκδικώντας όλο και περισσότερο ζωτικό χώρο.

Η κυβέρνηση Λούλα προσπαθεί να τους ενσωματώσει, αυτοί πιστεύουν ότι το κίνημά τους είναι βαθιά αντικαπιταλιστικό και θα χρησιμοποιήσουν το καπιταλιστικό κράτος για να προχωρήσουν σε σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Ανάμεσά τους υπάρχουν αρκετές τάσεις, κάποιοι λένε ότι θέλουν μικρή ιδιοκτησία, άλλοι, κυρίως οι μαρξιστές – λενινιστές, ότι πρέπει να τροφοδοτήσουν τους μαχόμενους εργάτες των πόλεων και την όξυνση της ταξικής πάλης. Έχουν πολύ καλύτερες σχέσεις με τους Tsaves και Castro απ’ ό,τι με τον Loula. Σχεδόν όλοι λένε ότι είναι νεοφιλελεύθερος καπιταλιστής με αριστερό προσωπείο και ότι δεν τους ξεγελάει. Πάντως το κίνημα είναι σε ένα κρίσιμο σημείο. Τα υπόλοιπα από κοντά.


Μέρος δεύτερο – Εξερευνώντας την καρδιά των καταυλισμών
Ανταπόκριση 5η
Porecatu

Ένας νέος καταυλισμός που σφύζει από ζωντάνια, ο κατειλημμένος χώρος είναι ιδανικός: κόβει ένα λατιφούντιο (μεγάλη ιδιοκτησία) γεμάτο από ζαχαροκάλαμα για βιοκαύσιμα και μεταλλαγμένο καλαμπόκι πάνω στην πιο όμορφη πλαγιά που κοιτάζει σε μία λίμνη.

Το ηθικό είναι ακμαίο, πάνω στον καρόδρομο που οδηγεί στον καταυλισμό 2 σκοπιές φυλάνε από κακόβουλους δολιοφθορείς σε 24ωρη βάση.

Το κίνημα τους ενισχύει διαρκώς με τρόφιμα, σπόρους, τρακτέρ και καθηγητές. Έχουν στηθεί τα σπίτια με πασσάλους και μαύρο νάιλον, το σχολείο και ο χώρος διασκέδασης. Μεταξύ τους η θέρμη της αλληλεγγύης είναι φλογερή, πιο δυνατή από τους εδραιωμένους οικισμούς.

Με φιλοξενεί ένα νέο ζευγάρι πολύ ερωτευμένο. Ο Ζοαμάρ είναι ο τυπικός δεξιός επαρχιώτης, άνοιξε μαγαζί αλλά τα χρέη τον πνίξανε. Υπολείμματα της παλιάς του ζωής το φτιαγμένο αυτοκίνητο με ράδιο-σιντι, καδένα στα χέρια και διάφορα γκάτζετς που φυσικά δεν συναντά κανείς σε αριστερούς από την κούνια. Η Σιμόν είναι καθηγήτρια στο σχολείο, σπούδασε στο πανεπιστήμιο αλλά και στο κίνημα. Φυσικά όλοι δουλεύουν όλη μέρα για να στηθεί ο καταυλισμός.

Ο Ζοαμάρ έλεγε ότι στο κίνημα έχουν μπει και δεξιοί (υπονοώντας πιθανόν και τον εαυτό του) που στην πορεία αποκτούν συνείδηση και μετασχηματίζονται σε σοσιαλιστές. Η Σιμάν, μαρξίστρια, απολαμβάνει την αλλαγή στον Ζοαμάρ.

Έβρεξε χτες και τα πάντα είναι μέσα στη λάσπη, μετά από λίγο ό,τι και να κάνεις η λάσπη μεταφέρεται πάνω σου. Είναι συγκλονιστικό να μιλάς με αυτούς τους ανθρώπους μέσα στην λάσπη για τον μαρξισμό, το μετασχηματισμό της κοινωνίας και τον Τσάβες. Από 15 έως 70 χρόνων, το πολιτισμικό τους επίπεδο είναι υψηλότερο του mainstream Ευρωπαίου. Ρομαντικοί και οικολόγοι πιστεύουν στην οικογένεια και κάνουν παιδιά, φροντίζοντας για την διατροφή και την παιδεία τους και τα καταφέρνουν καλύτερα από μεγάλη μερίδα των φτωχών της Βραζιλίας.

Οι συναντήσεις είναι συχνές γιατί τα προβλήματα είναι πολλά. Στο σχολείο μαθητές και καθηγητές κάνουν συνέλευση ως ισότιμα όντα και κάνουν αυτοκριτική για να βελτιωθούνε αλά Φρέιρε.

Ευχήθηκα όταν ξαναγυρίσω στην Βραζιλία να έχει εδραιωθεί ο οικισμός και να έχουν πολλά νέα παιδάκια.

Ανταπόκριση 6η

LAPA- Curitiba 19-07-10

Σήμερα ήταν μια ωραία μέρα. Πρωινό ξύπνημα στις 6:40, πρωινό καφές και τσιγάρο. Καταφτάνουν οι γονείς με τα παιδιά, ξενάγηση στο βρεφονηπιακό του οικισμού. Όπως όλα έτσι και ο σταθμός λειτουργεί με βάση τις συνελεύσεις στις οποίες συμμετέχουν ισότιμα παιδιά 0-4 ετών, γονείς και δάσκαλοι. Μετά από προτάσεις όλων και πολύ συζήτηση αποφασίστηκε το όνομα του σταθμού, μια μυθική φιγούρα παιδιού με φλόγα για μαλλιά και ανάποδα πέλματα, για να περπατά αθόρυβα, που προστατεύει το δάσος.

Ολοκληρώνω τα πλάνα που χρειάζονται μεσημεριανό φαγητό και φεύγω στο φορτηγό με δυο συντρόφους για να συλλέξουμε από κάθε οικογένεια τα παραγόμενα προϊόντα που δίνουν στον συνεταιρισμό του οικισμού. Χαιρετούρες και αστεία ανταλλάσσονται καθώς τα καφάσια φορτώνονται στο φορτηγό, προς το τέλος μας πιάνει για τα καλά η βροχή. Μετά από 5 ώρες σκληρής χειρωνακτικής εργασίας φέρνουμε στην κοινή κουζίνα το μερίδιο από τα προϊόντα, όπου μας υποδέχονται οι μαγείρισσες με περίσσεια χαρά.

Στην συνέχεια πιάνω κουβέντα με έναν σύντροφο με ινδιάνικη καταγωγή για την ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, τον εμφύλιο, τον Άρη, τον δικό μας ‘Che’, για τον διαχωρισμό διανοητικής και χειρωνακτικής εργασίας, την πολυδιάσπαση της επιστήμης μέσα στον καπιταλισμό και τις αντιθέσεις 1ου - 3ου κόσμου. Ο άλλος σύντροφος, με φάτσα σκληροτράχηλου αγρότη με τον οποίο φορτώναμε το φορτηγό, συνεχίζει στον υπολογιστή (εννοείται Linux) τη μονογραφία του πάνω πάνω στην αγροοικολογία. Ο indio σύντροφος μου λέει ότι βασικός κανόνας του MST είναι ότι ΟΛΟΙ κάνουν καθημερινά το ελάχιστο των δυο ωρών χειρωνακτικής εργασίας, οι ηγέτες, τα στελέχη, οι φοιτητές από άλλες χώρες και οι μαθητές.

Πραγματικά παλεύουν για την επανένωση θεωρίας και πράξης, δουλεύοντας, σπουδάζοντας αδιάκοπα και αναδιοργανώνοντας τις κοινωνικές του σχέσεις με βάση τον Μαρξ αλλά και νέους μαρξιστές φιλόσοφους όπως τον Istran Meszaros.

Σκέφτομαι ένα αντίστοιχο κίνημα στην Ελλάδα και την Παπαρήγα, τον Τσίπρα, τον Τζιαντζή, τον Μελισσαρόπουλο και τον Παναγιώτη Σωτήρη να δουλεύουν όλοι μαζί το διωράκι τους στα χωράφια όπως όλος ο λαός και να συμφωνούν για πρώτη φορά στην ζωή τους: Τι τον θέλαμε τον σοσιαλισμό!

Ο πυρήνας των σχέσεών τους, της ύπαρξης και της οργάνωσής τους είναι η παραγωγή. Ο εργάτης –άνθρωπος – σοσιαλιστής – επαναστάτης είναι αυτός που σφύζοντας από ζωή και ενέργεια, παράγει αγαθά σε αρμονία με τους υπόλοιπους ανθρώπους – συντρόφους και την φύση. Υλικά και πνευματικά προσπαθεί συνέχεια, αδιάκοπα, δαιμονισμένα για το καλύτερο. Κάθε μέρα πρέπει να είμαστε όλο και καλύτεροι “Che, για την εθελοντική εργασία”. Προσπαθεί να αναμορφώσει-μετασχηματίσει την πραγματικότητα, αναζητώντας την τελειότητα που ποτέ δεν θα κατακτήσει.

Η νεολαία έχει την ελευθέρια να πειραματιστεί με διαφορετικούς συντρόφους ώστε να ωριμάσει μέσα από την διαδικασία για να κάνει την καλύτερη επιλογή, να ανακαλύψει τον καλύτερο σύντροφο, να ζήσει έναν μεγάλο έρωτα και να μεγαλώσει μέσα σε αυτό το περιβάλλον παιδιά. Σε ισορροπία με την φύση η κάθε οικογένεια κάνει κατά μέσο όρο 2-3 παιδία.

Από την οπτική που αποκτώ ζώντας μαζί τους, ο καπιταλισμός της Ευρώπης μου φαίνεται σαν γηρατειά. Κανένας δεν θέλει να παράγει πραγματικά ή δεν μπορεί. Οι αγρότες κρατιούνται με νύχια και με δόντια με αλλεπάλληλες επιδοτήσεις οι οποίες τελικά τους διαφθείρουν και αυτούς. Όλοι θέλουν να αποφύγουν την χειρωνακτική εργασία, θέλουν να γίνουν διανοούμενοι, διαχειριστές, έμποροι, καλλιτέχνες, με αλλά λόγια θέλουν αυτοί να αναπαράγουν τον καπιταλισμό και άλλοι να παράγουν τον πραγματικό υλικό πλούτο. Τα χαμηλότερα στρώματα που φυσικά δεν καταφέρνουν να μπουν στο παιχνίδι, προτιμούν το περιθώριο, τα επιδόματα αδείας, τα ναρκωτικά, την αναπαραγωγή του καπιταλισμού χείριστου είδους στον υπόκοσμο. Η αγία-ελληνική οικογένεια κουκούλωνε έως τώρα τους νέους της, χωρίς δουλεία, όλους τους κατά φαντασία διευθυντές, επιχειρηματίες και διανοούμενους. Τώρα που η κρίση ξερνάει τον εαυτό της, το δημιούργημά της, όλο αυτό το κοινωνικό δυναμικό πού θα στραφεί άραγε? Έχει απομείνει η φλόγα της ζωής μέσα τους ή θα ξαναναστήσουν το φασισμό για να κουκουλώσουν την αναπηρία τους?

Καταναλώνουμε σαν καρκινικά κύτταρα το 70% των προϊόντων του πλανήτη και η κατάθλιψη, η βαρεμάρα, η αποβλάκωση και η στειρότητα αυξάνει. Στην επικείμενη μάχη σοσιαλισμού – καπιταλισμού, του πολιτισμού της ζωής ενάντια στον πολιτισμό του θανάτου, η Ευρώπη με ποιον θα είναι;

Μέρος Τρίτο 

Σάο Πάολο 23-07-2010

Μια μεγαλούπολη των 12 εκατομμυρίων, στο κέντρο δεσπόζουν τεράστιοι ουρανοξύστες από όπου η αστική τάξη κοιτά υπεροπτικά τους από κάτω και μεταφέρεται από ταράτσα σε ταράτσα με ελικόπτερα. Βέβαια το βράδυ δεν τους παίρνει εύκολα ο ύπνος, γιατί παρόλα τα ηλεκτρονικά εμφυτεύματα εντοπισμού στα παιδιά τους και τους ιδιωτικούς μισθοφόρους που τους προστατεύουν, οι συμμορίες οργανώνουν αδιάκοπα σχέδια απαγωγών και εκβιασμών. Μια πόλη όπου οι πάρα πολλοί πεινάνε, κρυώνουνε στον δρόμο, εθισμένοι στο κρακ και την κοκαϊνη… και εξαιρετικά λίγοι οι οποίοι δεν μπορουνε να κοιμηθούνε.

Ως γνήσια τέκνα της ριζοσπαστικής αριστεράς ρωτήσαμε πού συχνάζει ο εναλλακτικός κόσμος και τον βρήκαμε…

21:00 στην Rua Augusta μια μακριά αλλά στενή κατηφορική λεωφόρο κάθετα στην πιο κεντρική λεωφόρο της πόλης βλέπουμε πολλά ζευγαράκια, τριάδες, ομοφυλόφιλους και ένα πολύ μεγάλο αριθμό τραβεστί, όλοι ανακατεμένοι και ξαναμμένοι από τον πυρετό του σαββατόβραδου. Ηλικίες απο 15 εως 30 και καθώς κατηφορίζουμε το ένα γεγονός διαδέχεται το επόμενο με πρωτόγνωρη ταχύτητα. Άνθρωποι κοιμούνται στον δρόμο, ακριβώς δίπλα μια παρέα γεμάτη σκουλαρίκια χαχανίζει, ένας μεθυσμένος βρίζει 4 μπάτσους οι οποίοι παρακολουθούν τα πάντα ατάραχοι, μιά παρέα με μάτια θολέ από ναρκωτικά και ένας νέος με κουστουμάκι που προχωράει προς ένα μπαρ κρατώντας στην αγκαλιά του ένα τεράστιο γάτο.

Την επόμενη μέρα πήγαμε να δούμε αφρικάνικους χορούς σε ένα χώρο όπου μια καλλιτεχνική κολεκτίβα είχε ετοιμάσει ένα θέαμα. Ο πυρήνας του θέματος ήταν ο άγιος των θαυμάτων, ένας άγιος των μαύρων σκλάβων της Βραζιλίας, 10 ρεάις (4 ευρώ) είσοδο η κολεκτίβα και ξεκινάει μια τελετή με ψαλμούς, σταυρούς, θυμιατίρια, όλοι ντυμένοι στα άσπρα, ακολουθεί μια χορογραφία αλά αβάντ γκαρντ με υπόκρουση κλασικής-τζαζ κιθάρας, μονόλογους διάλογους και κρουστά.

Συνεχίζουμε την νύχτα σε μια άλλη πολιτισμική κολεκτίβα όπου θα είχε μουσική σάμπα απο την Μπαχία. 5 ρεάις είσοδος σε ένα σπίτι όπου λευκές γυναίκες υποδυόντουσαν τις ιέρειες τραγουδίστριες του δόγματος Ορίξα, της αφρικάνικης θρησκείας που διασώθηκε στην σκλαβωμένη βραζιλιάνική της διασπορά και αποτελούσε την ραχοκοκκαλιά των κοινοτήτων Καντόμπλε των φτωχών αφρο-βραζιλιάνων έως το 1970-80. Τότε σύμφωνα με τις περιγραφές του ανθρωπολόγου Ζιγκλερ τέτοιες γιορτές κράταγαν 1- 10 μέρες, ανάλογα την σπουδαιότητα του προσώπου που είχε πεθάνει και πολλά άτομα πέφτανε σε έκσταση κατά την διάρκεια. Τώρα αποτελεί ενα πεδίο καλλιτεχνικής έκφρασης ελαφρά εμπορευματοποιημένης, από και για την Λουλα-αναθρεμμένη μεσαία τάξη της χώρας.

Σκέφτομαι ότι ο καπιταλισμός γεννάει παρόμοια χούγια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπως για παράδειγμα την βρυκολακίστικη μεσαία τάξη που φτιάχνει τέχνη ρουφώντας την φτιαγμένη απο αίμα και πόνο κουλτούρα των φτωχών εργατών.

Τελικά την τελευταία μέρα πήγαμε σε μια λαϊκή γειτονιά κοντά στον ξενώνα του MST οπου ο χορός, το φλερτ και τα δυνατά γέλια μου θυμήσανε τους συντρόφους στους οικισμούς. Ευτυχώς φεύγουμε απο το Σάο Πάολο και πάμε να γνωρίσουμε τους οικισμούς του MST στον Βορρά.

* Ο Στέλιος Τσιλιούκας είναι καθηγητής Φυσικής Β'βάθμιας εκπαίδευσης στην Κέρκυρα. Βρίσκεται ήδη 30 μέρες στο MSTστη Βραζιλία.

3 σχόλια:

TT είπε...

Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά. Αυτή η εμμονή με την "αρμονία" και την "ισορροπία με τη φύση" να έλειπε μόνο...
Ενδιαφέρουσα θα ήταν επίσης και μια βόλτα από τους Pirahã...

Jaquou είπε...

Ευχαριστούμε για την αναδημοσίευση
Jaquou απο τους ΣΧΣ :)

RDAntonis είπε...

Ουπς, τώρα το είδα αυτό.

Εμείς ευχαριστούμε Jacquou, για την πρωτοβουλία για το κείμενο.:-)