Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Ζωοπολιτική

“Και τούτο, ην δ’ εγώ, εν τοις κυσίν κατόψει, ό και άξιον θαυμάσαι του θηρίου.
Το ποίον;
Ότι ον μεν αν ίδη αγνώτα, χαλεπαίνει, ουδέ εν κακόν προπεπονθώς· ον δ’ αν γνώριμον ασπάζεται, καν μηδέν πώποτε υπ’ αυτού αγαθόν πεπόνθη, ή ούπω τούτο εθαυμάσας;
Ου πάνυ, έφη, μέχρι τούτου προσέσχον τον νουν· ότι δε που δρα ταύτα, δήλον.
Αλλά μη κομψόν γε φαίνεται το πάθος αυτού της φύσεως και ως αληθώς φιλόσοφον.
Πη δη;
Ή, ην δ’ εγώ, όψιν ουδενί άλλω φίλην και εχθρόν διακρίνει η τω την μεν καταμαθείν, την δε αγνοήσαι."
Πλάτων, Πολιτεία, 376a2-10.

“The specific political distinction to which political actions and motives can be reduced is that between friend and enemy. This provides a definition in the sense of a criterion and not as an exhaustive definition of one indicative or substantial content. Insofar as it is not derived from other criteria, the antithesis of friend and enemy corresponds to the relatively independent criteria of other antitheses: good and evil in the moral sphere, beautiful and ugly in the aesthetic sphere, and so on. In any event it is independent, not in the sense of a distinct new domain, but in that it can neither be based on any one antithesis or any combination of other antitheses, nor can it be traced to these….The political enemy need not be morally evil or aesthetically ugly; he need not appear as an economic competitor, and it may even be advantageous to engage with him in business transactions. …Thereby the inherently objective nature and autonomy of the political becomes evident by virtue of its being able to treat, distinguish, and comprehend the friend-enemy antithesis independently of other antitheses.”
Carl Schmitt, The Concept of the Political

"Εγώ σοι, ην δ’ εγώ, πειράσομαι ειπείν, δεινότατον γαρ που πάντων και αίσχιστον ποιμέσι τοιούτυς γε και ούτω τρέφειν κύνας επικούρους ποιμνίων, ώστε υπό ακολασίας ή λιμού ή τίνος άλλου κακού έθους αυτούς τους κύνας επιχειρήσαι τοις προβάτοις κακουργείν και αντί κυνών λύκοις ομοιωήναι. […] ουκούν φυλακτέον παντί τρόπω μη τοιούτον ημίν οι επίκουροι ποιήσωσι προς τους πολίτας, επειδή αυτών κρείττους εισίν, αντί συμμάχων ευμενών δεσπόταις αγρίοις αφομοιωθώσιν;"
Πλάτων, Πολιτεία, 416a2-7, 416b1-4

"So that, according to Grotius, it is an open question whether humankind belongs to a hundred men, or whether those hundred men belong to humankind, and throughout his book he appears to incline to the first opinion: that is also Hobbes’ sentiment. Here, then, is humankind, divided into herds of cattle, each with its chief who tends it to devour it.
As a shepherd is of a nature superior to his flock’s so too are the shepherds of men, who are their chiefs, of a nature superior to their peoples.’ This is how, according to Philo, the Emperor Caligula reasoned; concluding rather well from this analogy that kings were Gods, or that peoples were beasts."
Jean-Jacques Rousseau, The Social Contract.

"Εκ τούτων φανερόν ότι των φύσει η πόλις εστί, και ότι ο άνθρωπος φύσει πολιτικόν ζώον, και ο άπολις δια φύσιν και ου δια τύχην φαύλος εστιν, ή κρείττων ή άνθρωπος. Ώσπερ και ο υφ’ Ομήρου λοιδορηθείς ‘αφρήτωρ αθέμιστος ανέστιος’· άμα γαρ φύσει τοιούτος και πολέμου επιθυμητής, άτε περ άζυγ ων ώσπερ εν πεττοίς."
Αριστοτέλης, Πολιτικά, Ι, 1253a1-7.


"Ο δε μη δυνάμενος κοινωνείν ή μηδέν δεόμενος δι΄αυτάρκειαν ουθέν μέρος πόλεως, ώστε ή θηρίον ή θεός."
Αριστοτέλης, Πολιτικά, Ι, 1253a27-29.






"God save the queen, she ain't no human being."
The Sex Pistols, "Anarchy in the UK"


"Un homo sacer est pour les hommes ce que l’ animal sacer est pour les dieux: ni l’ un n l’autre n’ ont rien de commun avec le monde des hommes."
Émile Benveniste, Le vocabulaire des institutions indo-européenes, τομ. 2.





2 σχόλια:

exiledinberlin είπε...

Εύστοχος, ως συνήθως.

RDAntonis είπε...

Να σαι καλά.