Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Δημήτρης Καζάκης, Τι είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα;

Αναδημοσίευση από το Βαθύ Κόκκινο.
RD (Αντώνης)
---

Τί είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα;

Του Δημήτρη Καζάκη*


Στην Αριστερά κυριαρχούσε, ανέκαθεν, μια ιδιότυπη έπαρση. Για κάποιον περίεργο και μεταφυσικό λόγο θεωρείται, ως δεδομένο από πολλούς, ότι ο λαός, οι εργαζόμενοι, η εργατική τάξη έχουν απόλυτη ανάγκη την Αριστερά και, μάλιστα, ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση της ίδιας της Αριστεράς.

Επομένως, το κυρίαρχο ζήτημα είναι πρώτα να κάνει διάλογο η Αριστερά, να τα βρει με τον εαυτό της και κατόπιν να αναλάβει τα ηνία του λαού, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν τον απασχολεί τίποτε άλλο εκτός από το πότε και το πώς θα τεθεί επικεφαλής η Αριστερά.

Μέχρι, όμως, να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει υπομονετικά να περιμένει πότε θα είναι έτοιμη η αριστερά για να ηγηθεί του αγώνα.

Το σκηνικό είναι γνώριμο από παλιά. Το έργο έχει παιχτεί πολλές φορές από την εποχή της «ενωμένης αριστεράς» του 1974, του πάλαι ποτέ ενιαίου συνασπισμού της δεκαετίας του '80 και πάει λέγοντας μέχρι της μέρες μας. Κάθε φορά που η ζωή και η ταξική πάλη επιτάσσει να στραφούμε στον κόσμο, στους απλούς εργαζόμενους, να οργανώσουμε τη μαζική πάλη τους, να βοηθήσουμε στο ξεκαθάρισμα των άμεσων στόχων και των αιτημάτων εκείνων που θα επιτρέψουν να γεννηθεί ένα αληθινό πλειοψηφικό κίνημα μέσα στο λαό και την εργατική τάξη, ορισμένοι αναζητούν καταφύγιο στο διάλογο της Αριστεράς στη βάση του «όλοι αριστεροί είμαστε, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός».

Η περίοδος στην οποία βρισκόμαστε δεν είναι συνηθισμένη. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και αδυσώπητες. Δεν αφήνουν περιθώρια για γενικές αναζητήσεις στο χώρο της Αριστεράς. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Ή θα κινητοποιηθεί η μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας, ή θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις κοινωνικής αποσύνθεσης και διάλυσης.

Πώς όμως θα γίνει να κινητοποιηθεί η πλειοψηφία του λαού; Με εκκλήσεις για να βγει στο δρόμο και να ανατρέψει την κυβέρνηση και τα μέτρα; Αρκεί αυτό, ή αποτελεί ένα βολικό άλλοθι για να χρεωθεί στους ίδιους τους εργαζόμενους η ήττα, σύμφωνα με το γνωστό «εμείς τα λέγαμε, καλούσαμε τον κόσμο να ξεσηκωθεί, αλλά αυτός είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει».


Απαιτείται ενότητα δράσης του λαού
Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η ενότητα της Αριστεράς, ούτε ένα αριστερό μέτωπο, όπως κι αν το εννοεί κανείς, αλλά η ενότητα δράσης της πλειοψηφίας του λαού. Και η πλειοψηφία αυτή δεν βρίσκεται σήμερα στην Αριστερά, ούτε καν έχει εμπιστοσύνη στην Αριστερά.

Όχι γιατί η Αριστερά είναι διασπασμένη, αλλά γιατί δεν απαντά στα άμεσα προβλήματα του με τρόπο πειστικό και ρεαλιστικό από τη σκοπιά των συμφερόντων του. Γι' αυτό και η ενότητα δρασης του λαού δεν περνά αναγκαστικά μέσα από την κοινή δράση της Αριστεράς, αλλά μέσα από ένα ενιαίο κοινωνικοπολιτικό μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων.

Κι αυτό απαιτεί μια εντελώς διαφορετική ενότητα. Όχι μια ενότητα για την ενότητα. αλλά μια ενότητα ανοιχτή σε όλους, σε όλες τις δυνάμεις του λαού, που αποδέχονται την κοινή δράση ενάντια στον κοινό εχθρό στη βάση των πιο άμεσων και ζωτικών αιτημάτων για την επιβίωση των εργαζομένων και της χώρας.

Για να κατακτηθεί μια τέτοια ενότητα στην πράξη πρέπει πρώτα να χωρίσουμε για να ενωθούμε. Όχι για να ενωθούμε μεταξύ μας, αλλά για να ενωθούμε πρώτα και κύρια με τον απλό κόσμο. Και πρέπει πρώτα να χωρίσουμε με όλους εκείνους που μπορεί να φωνάζουν πιο δυνατά απ' όλους ενάντια στην κυβέρνηση, τα μέτρα, το ΔΝΤ, το Μνημόνιο, αλλά δεν τολμούν να απαντήσουν ανοιχτά και ξεκάθαρα -από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού- τι πρέπει να κάνουμε με το χρέος και με το ευρώ.

Αυτό το ενιαίο μέτωπο της πλειοψηφίας των εργαζομένων δεν μπορεί να το εκφράσει κανένα σχέδιο της «παναριστεράς», όσο ριζοσπαστικό κι αν εμφανίζεται στα λόγια, όπως άλλωστε δεν το εξέφρασε ποτέ έως τώρα. Όσοι συναρπάζονται με τέτοια εγκεφαλικά σχέδια, αρνούνται ή αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η Αριστερά έχει μόνο ένα χρέος: Να φανεί χρήσιμη στον αγώνα που διεξάγει σήμερα η εργατική τάξη και γενικά ο λαός για την επιβίωση του.

Αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό, οφείλει να καταλήξει στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. 

Υπάρχει Αριστερά, σήμερα, που μπορεί και πρέπει να πρωτοστατήσει σ' ένα τέτοιο ενιαίο μέτωπο: Ναι υπάρχει. Δεν θα τη βρείτε στις ηγεσίες και τους μηχανισμούς των κομμάτων της, ούτε στους διαλόγους των «επωνύμων» επί παντός επιστητού, θα την βρείτε να αναπτύσσεται ραγδαία μέσα στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, εκεί όπου αρχίζουν να ξεπετάγονται για πρώτη φορά τα "έμβρυα" μιας αυθεντικής λαϊκής οργάνωσης, μέσα από επιτροπές και πρωτοβουλίες μέχρι χτες ανένταχτων, αλλά και ενταγμένων, που ψάχνουν να βρουν τρόπους κοινής δράσης με τους γείτονες και τους συναδέλφους τους για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα πιο κρίσιμα και επείγοντα προβλήματα της περιόδου.

Πρόκειται για μια κρίσιμη μάζα αγωνιστών που διατρέχει οριζόντια τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς και ξέρει να θέτει τα πιο άμεσα αιτήματα της κοινής δράσης πάνω από τις γενικότερες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα. Κι εκεί μόνο μπορεί να στηριχθεί μια αληθινή πολιτική πρωτοβουλία που δεν θα αναλώνεται με τα όποια κοινά σημεία της Αριστεράς, αλλά θα θέτει ως άμεση και επείγουσα ανάγκη το ενιαίο μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων, της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος, αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύεται στην εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς".

Εικόνα: Umberto Boccioni, "Simultaneous Visions ", 1911.

26 σχόλια:

RDAntonis είπε...

Όσα σχόλια έχουν διαγραφεί σε αυτό το θρεντ έχουν διαγραφεί από μένα γιατί περιέχουν υβριστικούς χαρακτηρισμούς και δεν προσφέρουν κάτι στη συζήτηση.

Επειδή και εδώ και αλλού έχει γραφτεί ότι προσπαθούμε υποκριτικά να τηρήσουμε "ίσες αποστάσεις", να διευκρινήσω κάτι. Δεν προσπαθούμε καθόλου να κρατήσουμε ίσες αποστάσεις, αλλά να προστατέψουμε το ιστολόγιο και τους αναγνώστες του από επαναλαμβανόμενα ξεκατινιάσματα μεταξύ χρηστών που έχουν μετατρέψει --απρόσκλητοι και χωρίς την παραμικρή συναίσθηση του γεγονότος ότι είναι φιλοξενούμενοι-- τα blog τρίτων (celinathens.blogspot.com, κατόπιν youpayyourcrisis.blogspot.com και κατόπιν το radicaldesire.blogspot.com) σε αρένες προσωπικών αντιπαραθέσεων που ουσιαστικά μετέτρεψαν την πολιτική σε πρόφαση και άλλοθι για την εκδήλωση προσωπικής εχθρότητας.

Το γεγονός ότι όχι μόνο δεν έχουν πει ένα συγνώμη στους διαχειριστές των εν λόγω ιστολογίων για την κατάχρηση φιλοξενείας αλλά θεωρούν ότι θα κάνουν και τους τιμητές από θέση ηθικής ισχύος, το γεγονός ότι θεωρούν ότι το προσωπικό ξεκατίνιασμα είναι κάτι που προσφέρει το παραμικρό σε οποιονδήποτε πλην των εμπλεκομένων, το γεγονός της αναγωγής της προσωπικής αντιπάθειας σε κανονιστική ιδεολογικο-πολιτική αρχή που πρέπει όλοι να υιοθετήσουν γιατί αυτό προπαιτεί το "λαϊκό καλό" και η "ορθή δόξα"--όλα αυτά θα μου φαινόταν τουλάχιστον αστεία αν δεν ήταν ταυτόχρονα θλιβερά. Και το πιο αστείο είναι ότι αυτά γίνονται στο όνομα κάποιου --Καζάκης-- που ούτε τα νομιμοποίησε ούτε τα προσκάλεσε. Αρκετά λοιπόν με την αμετροέπεια και τα παραφουσκωμένα εγώ, και μάλιστα στο χώρο τρίτων.

Leokastanas είπε...

Και βέβαια καμιά ηγετική ομάδα από τις πολλές της Αριστεράς δεν έχει στις επιλογές της να ενθαρρύνει την οργάνωση κινημάτων από τα κάτω, την αυτοοργάνωση των μαζών. Αντίθετα κατασκευάζει συνεχώς σχήματα ( μέτωπα , πρωτοβουλίες κλπ) για να εγκλωβίσει τις όποιες κινήσεις και να τις μετατρέψει σε ιμάντες του παρακμιακού πολιτικού της λόγου. Η απόσταση των ηγεσιών από τα πραγματικά προβλήματα και τις ανάγκες του κόσμου είναι η αιτία της μικρής αποδοχής που βρίσκουν σχήματα και οργανώσεις από τον κόσμο. Αντίθετα το ΚΚΕ ως εκκλησία με τη μεγάλη σοσιαλιστική του αφήγηση πείθει ακόμα και θα πείθει στο μέλλον ένα μεγαλύτερο ποσοστό, κρατώντας το ανενεργό και προσηλωμένο στον αντιδραστικό ρόλο του προπαγανδιστή και πιστού. Συνεπώς τα σημερινά αριστερά σχήματα είναι ήδη στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Αναζητούνται άλλα λιγότερο ηττοπαθή και ηττολάγνα. Καλημέρα σας.

ζαχαρη είπε...

H αριστερα ειναι σημερα εκει που βρισκονται οι αριστεροι.Στη σκεψη τους και στην ζωη τους,πουθενα αλλου.Ισως ευτυχως.

ζαχαρη είπε...

Μ'αρεσει η περιγραφη της εκκλησιας για το ΚΚΕ.Και πιστευω οτι ο συγχρονος ανθρωπος αν και δυσκολο να ξεφυγει απο την τελετη και την μαγεια εκ φυσεως,πρεπει να αυτονομηθει.

rdDcom είπε...

http://radicaldesire.blogspot.com/2010/05/alain-badiou-1722010.html
«Η πρόσβαση στην Ιδέα θεωρήθηκε προνόμιο μιας αριστοκρατίας, μιας μειοψηφίας, η οποία ρύθμιζε το λέγειν και έθετε σε κυκλοφορία το λεχθέν που αντιστοιχούσε σ’ αυτό το λέγειν. Εδώ εντοπίζεται η απαρχή τής ιεροποίησης τού ηγετικού πυρήνα, τής τυποκρατίας και τού γραφειοκρατισμού του. «Δυστυχώς για μας, ο όλεθρος τού πιστού είναι να βρει την εκκλησία του, γιατί τότε θα πάψει να 'ναι εκ βάθους αδερφικός» (Ρ. Σαρ, Σε μια αγωνιώδη γαλήνη).[1] «Θα πάψει να ’ναι εκ βάθους αδερφικός», όπως το διατυπώνει ο Ρ. Σαρ, θέλοντας να πει ότι η αδελφικότητα δεν θα πηγάζει πλέον από το λέγειν. Και είναι στο σημείο αυτό που πρέπει να βελτιώσουμε τον Πλάτωνα. Ο αριστοκρατισμός αυτός πρέπει να διευρυνθεί, ώστε να συμπεριλάβει όλο τον κόσμο: ένας αριστοκρατισμός που προορίζεται για όλους.»

ΝΒ: Για κάποιο περίεργο λόγο, η ανάρτηση αυτή δεν εμφανίζεται στις αναζητήσεις του ιστολογίου (αν πχ ψάξεις για τον όρο «εκκλησία»)

Vasonena είπε...

Θα ηθελα να προσδιοριστεί η εννοια ΄και ο ρόλος της εργατικής τάξης στη Ελλάδα του σήμερα και ποιά ειναι η εργατική τάξη.Νομίζω οτι σήμερα στο πρόσκήνιο βγαίνουν ποιό δυναμικές και ποιό επαναστατικες ομάδες οπως ειναι οι άνεργοι πτυχιούχοι οι οποίοι μεταναστεύουν ομαδικά και μιά σειρα αλλές ομάδες οι οποίες θίγονται και περιοθοροποιούνται.

Nnosferatos είπε...

''Όχι μια ενότητα για την ενότητα. αλλά μια ενότητα ανοιχτή σε όλους, σε όλες τις δυνάμεις του λαού, που αποδέχονται την κοινή δράση ενάντια στον κοινό εχθρό στη βάση των πιο άμεσων και ζωτικών αιτημάτων για την επιβίωση των εργαζομένων και της χώρας.''

To Elege kai o Karl Smit (o θεωρητικος του Ναζισμου) .. η Ειδική διακριση στην οποια βασιζεται το Πολιτικό ειναι η διακριση του Φίλου απο τον Εχθρο
ΤΟ λεει και ο Αλαιν ντε Μπιενουα (θεωρητικός του διαφοριστικου ρατσισμου: ) σε ενα βιβλιαρακι με τιτλο '' Ο προσδιορισμός του κυριοτερου εχθρου ' οπυ λεει οτι ο κυριοτερος εχθρος δεν ειναι πιά (για τους φασιστες ο κομμουνισμός αλλά η φιλελεύθερη Δημοκρατιά ''
Δυσκολοι καιροι ...'

nosferatos είπε...

διορθωση Smit =Schmitt
για την απάντηση της αριστεράς στη κριση δειτε Γιαννη Μηλιου:
http://nosfy-myblognosfy.blogspot.com/2010/07/blog-post_11.html

demos είπε...

Δήμος εδώ νόσφυ, διάβασα πολύ γρήγορα το Μηλιό αλλά αυτό που λέει:
«Ξεκινάμε από τα ζητήματα προστασίας της εργασίας και αναδιανομής ... Στη συνέχεια και μόνο στη βάση των προηγούμενων θέτουμε»
θέλει υπερβολικά πολύ χρόνο, μέχρι να καταλήξουμε σε «κυβέρνηση» που θα αναιρέσει τα ήδη νομοθετημένα υπό τη Δαμόκλεια σπθ. του ΔΝΤ/ΕΕ και μετά θα μιλήσει για διαγραφή, στάση κ.λπ. (αν δουν ότι γίνονται κινήσεις προς τα εκεί το μνημόνιο καταγγέλλεται αμέσως και τα βγάζουν όλα στον πλειστηριασμό)

Πρέπει να φύγω , σόρυ για το λίγο ασυνάρτητο μήνυμα ...

RDAntonis είπε...

Το λένε βέβαια και οι Λακλάου και Μουφ, βασικοί θεωρητικοί της "ριζοσπαστικής δημοκρατίας", καθώς θεωρούν την εξάλειψη του ανταγωνισμού και του αποκλεισμού συνώνυμη με τον ολοκληρωτισμό. Μια κοινωνία, θα έλεγαν, που δεν πιστεύει πλέον στον πολιτικό εχθρό, στην ανάγκη του πολιτικού εχθρού, πιστεύει μόνο στον α-πολιτικό εχθρό, τον εχθρό που δεν είναι πολιτικό υποκείμενο αλλά σκουλήκι, ποντίκι, μόλυσμα, κλπ. Όπως ο Εβραίος, που φυσικά δεν ήταν πολιτικός εχθρός όπως θα τον όριζε ο Σμιτ, αλλά απειλή για την υγιεινή του εθνικού σώματος.

Νοσφερατος είπε...

θέλει υπερβολικά πολύ χρόνο, μέχρι να καταλήξουμε σε «κυβέρνηση» που θα αναιρέσει τα ήδη νομοθετημένα υπό τη Δαμόκλεια σπθ. του ΔΝΤ/ΕΕ και μετά θα μιλήσει για διαγραφή, στάση κ.λπ


Νομιζω οτι η σταση της αριστεράς -συμφωνα με τον Μηλιο- δεν εχει να κανει με ... κυβερνηση αλλά με τηνμετατοπιση )η τηνν προσπαθεια μετατοπισης)του βαρους της κρισης προς τα στρωματα εκεινα που ευθυνονται σε αυτήν ...

Leokastanas είπε...

Καλησπέρα
ο Καζάκης θέτει καθαρά το θέμα της οργάνωσης από τα κάτω και αυτό είναι σωστό. Δεν είναι ανάγκη να είναι μόνο για το μνημόνιο. Επιβάλλεται να είναι και για τα μικρά, τα τοπικά , τα δημοτικά που κάνουν δύσκολη τη ζωή μας. Υπάρχουν τόσα παραδείγματα. Θέλει όμως θετική στάση, προτάσεις και δουλειά ακτιβιστή, πράγματα που μισούν οι αριστερές ηγεσίες, που είναι χρόνια αρακτές και light. Η αυτοοργάνωση των πολιτών ακυρώνει στην πράξη τον ηγετικό τους ρόλο και το λόγο της αυθεντίας που προβάλλουν. Άρα θα πολεμήσουν τέτοια κινήματα, δήθεν ως ρεφορμιστικά και αδιέξοδα. Δεν είναι τυχαίο που ο Μηλιός δεν αναφέρει το ποιος πολιτικός σχηματισμός θα πραγματώσει τι. Μπορείτε να διαβάσετε και εδώ: http://mhmadas.blogspot.com/

νοσφερατος είπε...

''Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η ενότητα της Αριστεράς, ούτε ένα αριστερό μέτωπο, όπως κι αν το εννοεί κανείς, αλλά η ενότητα δράσης της πλειοψηφίας του λαού.''

Iσως καποιους να τους πειθει..Εμενε αυτή η ευκολια με την οποια ο Καζακης φανταζεται ουτι με καποιο μαγικό τροπο μπορει να κατακτηθει η .. ''ενότητα δράσης της πλειοψηφίας του λαού.'' με ΑΠΩΘΕΙ..
γι;τί;

Μα γιατί ειναι διατυπωμενη ως παρξενο μειγμα ενος Μαγικου ευχολογιου που περιλαμβανει ντεσιζιονισμο και αποκρυση ... Θυμιζει πολύ Σμιτιανη ΑΠΟΦΑΣΗ

(και Καρλ Σμιτ και οχι Μουφε ..Η Μουφεδεν ειναι ενας λαιτ Καρ Σμιτ ειναι κατι αλλο . Η Μουφε μιλά για την αναγκη τιθασευσης του πολιτικου και οχι για αναδειξη της Ωμοτητας του''


α;λλά και αυτή η μυστικοποιηση του αυθορμητου; Πρωτα πρωτα ποιοι αγωνες; Αγωνες των μικροαστων μηπως να απομακρυνουν τον Οκανα απο τις Γειτονιες τους; Αγωνες των εργαζομενων (του πρεκαριατου )στα Μπαράκια που εχουν γεμισει τη θεσσαλονικη π.χ και που αν ρωτησεις τους ιδιοκτητες τους αισθανονται ολοι λαός καιαδικημένοι γιατι αναγκαζονται να κοβουναποδειξεις κλπ ενώ τοσα χρονια δεν πληρωνουν τα ενσημα;

Φυσικά το Σχημα του ατριωτικολαικου μετωπου που προτεινει ο ΚΥΡΙΟς κΑΖΑΚΗς ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΌ απο οσα προτεινει ο Μηλις ..Και πιο ευκολο ..Και ακουμπα στη φαντασιωση αυτης της μυστηριωδους σαγηνευτικής ενοτητας που ολα τα περικλειει εκτος απο τους ΚΑΚΟΥς ..
τον ενιαο , 'αδικημενο λαό οπου μεσα εξαγνιζονται σαν στην Κολυμβηθρα του Σιλωαμ και αγκαλιαζονται ο Γραμματεας μαζί με τον αλητη κι η παρθενα με τον Σατανά

RDAntonis είπε...

Χαιρετώ Leo. Διευκρινιστικά, όταν λες "Δεν είναι τυχαίο που ο Μηλιός δεν αναφέρει το ποιος πολιτικός σχηματισμός θα πραγματώσει τι" εννοείς ότι η στάση του είναι παράδειγμα της τάσης των αριστερών ηγεσιών να πολεμούν τα από τα κάτω κινήματα;

Τώρα κατά πόσο οι "αριστερές ηγεσίες" είναι ηγεσίες ή αριστερές είναι μια άλλη κουβέντα, νομίζω κουρασμένη και κουραστική πλέον.

RDAntonis είπε...

"(και Καρλ Σμιτ και οχι Μουφε ..Η Μουφεδεν ειναι ενας λαιτ Καρ Σμιτ ειναι κατι αλλο . Η Μουφε μιλά για την αναγκη τιθασευσης του πολιτικου και οχι για αναδειξη της Ωμοτητας του''

Φυσικά και υπάρχουν σαφείς διαφορές, απλά όπως το έθεσες πριν ήταν ανακριβές και χρειάζεται προσοχή ορολογικά για να μην μπερδευόμαστε και εμείς και όσοι διαβάζουν.

"αυτή η μυστικοποιηση του αυθορμητου;"

Που βλέπεις μυστικοποίηση του αυθόρμητου στον Καζάκη; Γιατί όχι απλώς, ας πούμε, ένα ακόμα παράδειγμα αριστερού wisfhul thinking; Και αντιστρόφως, οι Χαρντ/Νέγκρι, που είναι σημαίες για μια αριστερά χωρίς κομματικό συγκεντρωτισμό δεν είναι τίγκα στην μυστικοποίηση του αυθόρμητου; Είναι. Αλλά εκεί κανείς δεν μιλά για Σμιτ. Γιατί να συνδέεται ο βολονταρισμός στον Καζάκη με ντεσιζιονισμό περισσότερο από ό,τι στους Χαρντ/Νέγκρι;

"Και ακουμπα στη φαντασιωση αυτης της μυστηριωδους σαγηνευτικής ενοτητας που ολα τα περικλειει εκτος απο τους ΚΑΚΟΥς ..
τον ενιαο , 'αδικημενο λαό οπου μεσα εξαγνιζονται σαν στην Κολυμβηθρα του Σιλωαμ και αγκαλιαζονται ο Γραμματεας μαζί με τον αλητη κι η παρθενα με τον Σατανά"

Δεν καταλαβαίνω πως κάνεις τις διαγνώσεις και τις συνδέσεις που κάνεις. Που τα βλέπεις όλα αυτά στο κείμενο;

nosferatos είπε...

Κι αυτό απαιτεί μια εντελώς διαφορετική ενότητα. Όχι μια ενότητα για την ενότητα. αλλά μια ενότητα ανοιχτή σε όλους, σε όλες τις δυνάμεις του λαού, που αποδέχονται την κοινή δράση ενάντια στον κοινό εχθρό στη βάση των πιο άμεσων και ζωτικών αιτημάτων για την επιβίωση των εργαζομένων και της χώρας.

nosferatos είπε...

αυθαιρετα το βλέπω;

Ανώνυμος είπε...

Δηλαδή μας λες ότι ο Καζάκης είναι ναζιστής;

Aνώνυμος είπε...

Ο Μηλιός γράφει μερικά σωστά στην αρχή, αλλά μετά το ρίχνει στις ασυναρτησίες του στιλ "μην ασχολείστε με το χρέος, ασχοληθείτε με τα αιτήματα της Αριστεράς", δλδ τα κλασικά ναρκισιστικά ορισμένων αριστερών ομφαλοσκοπούντων που δεν κοιτάνε τι τραβάει ο κοσμάκης γύρω τους κι όλο αμολάνε αερολογίες και γι' αυτό έχασε την απήχησή της η Αριστερά. Κι επίσης, αφού δεν είναι οικονομολόγος, τι το παιδεύει; Χορτάσαμε από άσχετους "ειδικούς".

Ανώνυμος είπε...

"θέλει υπερβολικά πολύ χρόνο, μέχρι να καταλήξουμε σε «κυβέρνηση» που θα αναιρέσει τα ήδη νομοθετημένα υπό τη Δαμόκλεια σπθ. του ΔΝΤ/ΕΕ και μετά θα μιλήσει για διαγραφή, στάση κ.λπ"

Άρα ο κόσμος που πλήττεται από αυτά πρέπει να αποδεχτεί τη μοίρα και τη φτώχεια του.Αυτό μας λες;

omoios είπε...

Αυθαίρετα το ερμηνεύεις κι αναρωτιέμαι πού αποσκοπείς.

omoios είπε...

Όταν παραπέμπεις κάπου φρόντισε να ξέρεις και την ορθογραφία των ονομάτων αυτών στους οποίους παραπέμπεις. Αλλιώς δείχνεις μόνο ότι είσαι στην καλύτερη περίπτωση ημιμαθής.

omadeon είπε...

ΜΗ χαλιέσαι RDAntonis, γιατί ΣΩΣΤΑ τα λές.
ΟΛΟ το πομπώδες (αντι-Καζάκειο) Νοσφο-μπουρδολόγημα
είναι ΑΝΕΥ ουσίας και στηρίζεται σε μια λογική παρανόηση,
ότι "ΑΝ ισχύει ότι [Χ => Ψ] και ισχύει Ψ, τότε συνεπάγεται Χ".

Εμ.... ΔΕΝ συνεπάγεται. ΤΡΙΧΕΣ επιχείρημα ήταν!! :twisted:
:mrgreeen:
:P

Logic is my Goddess είπε...

"Λογική" από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα.

Αυτό που μας λες είναι σα να λέει ένας πέτσακας Κρητίκαρος, απ' αυτούς με τις βράκες, τα στιβάνια και τα τσιγκελωτά μουστάκια:

"Έφυγα μωρέ απ'τα Σφακιά γιαντα 'χα βεντέτα με τσι Φουρτουνάτσηδες. Τσαι το φευγιό μου αποδείχνει πως είχα βεντέτα με τσι Φουρτουνάτσηδες."

Που βέβαια αυτό είναι μια αρλούμπα και μισή, γιατί ο φίλος μας ο Κρητίκαρος θα μπορούσε να είχε φύγει απ' το χωριό για χίλιους άλλους λόγους (βρήκε δουλειά στα Χανιά ή στο Ρέθυμνο, τον πλάνεψε καμιά ξενομερίτισσα ξελογιάστρα και τον πήρε μαζί της κ.ο.κ.).

Το Χ --> Υ λοιπόν ΔΕΝ συνεπάγεται πάντα και ότι Υ --> Χ.

Απλά μαθηματικά λυκείου από την απόδειξη θεωρημάτων. Ακόμα κι ένα παιδάκι τα ξέρει. Εσύ ή δεν τα ξέρεις, οπότε απορώ πώς πήρες απολυτήριο λυκείου, ή τα ξέρεις και κάνεις λογικές λαθροχειρίες για να εξαπατάς τον κόσμο.

MLOG είπε...

Η αυτοοργάνωση και μάλιστα των πολιτών (civisme) ανήκει σε άλλες εποχές, στον ήσυχο καπιταλισμό και τον ρεφορμιστικό συνδικαλισμό. Είναι δηλαδή αδιέξοδη/άκαιρη /light. Αυτό προσπαθεί νομίζω να εκφράσει ο Μηλιός: " Έξοδος από την κρίση σημαίνει ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό και… μια [διάδοχη] πολιτική [ εξουσία] που θα ακολουθεί την αντίστροφη πορεία από αυτή που μας έφερε μέχρι εδώ … που θα προστατεύει το εργατικό εισόδημα και συνολικά τις εργασιακές κατακτήσεις, θα ακυρώνει την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τις ιδιωτικοποιήσεις, θα προστατεύει τον δημόσιο πλούτο και θα στηρίζεται συνολικά στην ικανοποίηση των αναγκών του κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας."
Πιο πλήρης είναι νομίζω η ανάλυση τού Κ.Μαραγκού στην: http://avantgarde.ks-ee.org/node/82 .
Και ανεξάντλητου πλούτου οι σκέψεις για την τρέχουσα ευρωπαϊκή κρίση του Ετιέν Μπαλιμπάρ στην:
http://www.epohi.gr/portal/theoria/7205-2010-06-20-13-34-01

λ.κ είπε...

γιατί δεν εμφανίζεται και πόσοι "don't like this"; στην αρχή των σχολίων;
για τον Καζάκη υπήρχε τουλάχιστον ένα, το δικό μου.