Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Barθelonika: Το πραγματικό Soul Kitchen;

Από τον Δρόμο της Αριστεράς πληροφορήθηκα τα πιο κάτω:

Από τις 7 Ιουνίου το εστιατόριο barθelonika, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης λειτουργεί, αυτοδιαχειριζόμενο από το προσωπικό του.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο ιδιοκτήτης του καταστήματος ανακοίνωσε στο προσωπικό ότι το εστιατόριο θα κλείσει για τρεις μήνες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και το Σεπτέμβρη θα αποφασίσει σχετικά με την τύχη του. Οι εργαζόμενοι από την πλευρά τους ισχυρίζονται ότι η επιχείρηση είναι κερδοφόρα και δεν συντρέχει κανένας λόγος αναστολής της λειτουργίας της.

Έτσι προχώρησαν σε μια άτυπη συμφωνία που προβλέπει ότι το ίδιο το προσωπικό θα αναλάβει τη λειτουργία του καταστήματος για δύο μήνες προκειμένου να μην μείνουν χωρίς δουλειά. 
Πλέον, όπως μας λένε, το barθelonika «λειτουργεί κανονικά χωρίς αφεντικά, υπεύθυνους και σχέσεις ιεραρχίας. Όλοι και όλες μαζί αποφασίζουμε για τα πάντα, βρίσκουμε τους προμηθευτές και συντηρούμε τον χώρο.

Στο περιβάλλον της κρίσης αν δεχτούμε τις αποφάσεις των αφεντικών, χωρίς να αντιδράσουμε θα οδηγηθούμε στην εξαθλίωση», τονίζουν.

Οι εργαζόμενοι αμέσως μόλις ανέλαβαν τη διοίκηση του εστιατορίου προχώρησαν σε μείωση 30% σε όλα τα πιάτα και κάλεσαν την κοινωνία της Θεσσαλονίκης να στηρίξει το αυτοοργανωμένο εγχείρημα. Την Κυριακή η κουζίνα του barθelonika μεταφέρεται στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, στο οποίο οι εργαζόμενοι πήραν απόφαση να συμμετέχουν και να μαγειρέψουν για τους επισκέπτες.

Έχοντας δει από κοντά τις κινητοποιήσεις, στην ίδια πόλη, γύρω από το εστιατόριο banquette που έληξαν άδοξα με το κλείσιμο του εστιατορίου και την αναγκαστική απόλυση των εργαζομένων σ' αυτό, είδα την είδηση με ιδιαίτερη χαρά και επισκέφθηκα το εστιατόριο χθες. Οι τιμές είναι μάλλον ακριβές για ένα μέσο πορτοφόλι, αλλά υπάρχει η έκπτωση 30% που εξισορροπεί κάπως τα πράγματα. Σερβιριστήκαμε σχετικά αργά, κι ο λογαριασμός έκανε αιώνες να έρθει. Πέσαμε όμως στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στο μεσημεριανό και τις ετοιμασίες για το βραδινό. Μου άρεσε η θέα από το παράθυρο· θύμιζε λίγο Νάπολι, με τα απλωμένα ρούχα στους δρόμους να ανεμίζουν. Το φαγητό ήταν καλό, και το κρασί ήταν πραγματικά εξαιρετικό. Το προσωπικό είναι όλα τα λεφτά: άνθρωποι ζεστοί, ευθείς, ευγενικοί χωρίς δουλοπρέπεια. Καθώς τους μιλάς, έχεις μια ωραία αίσθηση για το τι θα μπορούσε να είναι η μη απαλλοτριωμένη εργασία. Νιώθεις στο βλέμμα και τον τρόπο τους ότι είναι περήφανοι για αυτό που κάνουν, ότι απολαμβάνουν τη μεταμόρφωση από απλά χέρια που μαγειρεύουν ή σερβίρουν σε ολοκληρωμένους ανθρώπους που σχετίζονται με τους "πελάτες" τους επί ίσοις όροις, ως αυτόβουλα, αυτοδιαχειριζόμενα υποκείμενα. Νιώθεις φιλοξενούμενος και όχι δικαιωματικά παρών· σπουδαίο πράγμα στις μέρες μας, μέρες στις οποίες είναι μια κάποια κατάκτηση η επιστροφή στη χαμηλόφωνη ευγένεια που χαρακτηρίζει τους ταπεινούς. 

Είθε αυτό το γενναίο και καταφατικό πείραμα να πετύχει. Και θα πετύχει μόνο εφόσον πολλαπλασιαστεί σε πολλούς χώρους εργασίας και αποδειχτεί οικονομικά βιώσιμο και κοινωνικά έλλογο. Όπως και να χει, πρόκειται για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχήματα της κρίσης: θα δούμε, επιτέλους, νέες μορφές εργασιακών σχέσεων και νέες μορφές εργασιακής ηθικής; To barθelonika έκανε την αρχή, ψάχνοντας ένα δρόμο πέρα από την εφήμερη λάμψη του "αξιοπερίεργου", προς την ανίχνευση μιας διαφορετικής --και διαφορετικά οργανωμένης-- καθημερινότητας.

RD (Αντώνης)

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μιας και τυγχάνω Σαλονικιός λέω να το επισκεφθώ άμεσα το συγκεκριμένο μαγαζί. Όταν πρωτοπληροφορήθηκα για το συγκεκριμένο εγχείρημα ήταν μία από τις πρώτες φορές που αισθάνθηκα ότι τελικά ίσως να βγει κάτι καλό από όλη αυτή την κατάσταση που ονομάζουμε "κρίση". Το ζήτημα είναι να μη μείνουμε μόνο εκεί. Στις “ευχάριστες εξαιρέσεις”. Τα πράγματα θα αρχίσουν να παίρνουν μια όλο και πιο αισιόδοξη τροπή όταν θα ακούσουμε για ανάλογα τέτοια εγχειρήματα σε εργοστάσια, βιοτεχνίες κ.λπ... Μακάρι!

Και καλό κουράγιο στα παιδιά του Barθelonika. Ίσως στα χέρια τους να έχουν αρκετά παραπάνω από μια ευχάριστη εξαίρεση...

Γιώργος.

Αντωνης είπε...

Συμφωνώ σε όλα, Γιώργο.

Ανώνυμος είπε...

Λοιπόν πήγα σήμερα τελικά... όντως οι τιμές ίσως να είναι λίγο τσιμπημένες για το μέσο πορτοφόλι. Αλλά η ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν τα παιδιά, όπως και το αληθινό χαμόγελο στα πρόσωπά τους και το γνήσιο καλωσόρισμα σε ανταμείβουν για τα καλά. Προσωπικά, όσο μου το επιτρέπει η τσέπη μου, θα συνεχίσω να στηρίζω. Έστω και με μία επίσκεψη για μία μπύρα. Αν σκεφτούμε λίγο τι πάει να γίνει εδώ θα δούμε ότι αξίζει τον κόπο. Η ευχάριστη κουβέντα άλλωστε που είχαμε με τη συμπαθέστατη σερβιτόρα, την Ντίνα, μας έδειξε ότι τα παιδιά έχουν συνείδηση σε κάποιο βαθμό και του "βάρους" που φέρουν στις πλάτες τους με αυτή τους την προσπάθεια.

Πληροφοριακά το ωράριο του μαγαζιού πλέον έχει αλλάξει και θα λειτουργεί από το απόγευμα και μετά. Δε θυμάμαι από τι ώρα και μετά, αλλά πρωί και μεσημέρι νομίζω θα είναι κλειστά.

Γιώργος.

Αντωνης είπε...

Και πάλι είμαι απόλυτα σύμφωνος. Έστω μια μπυρίτσα, ένα ποτήρι κρασί, κάτι, αξίζει τον κόπο να πάρει κανείς για να στηρίξει αυτή την πρώτη προσπάθεια αυτοδιαχείρισης.

Και σίγουρα το χάιλαιτ, όπως έγραψα άλλωστε, είναι η επαφή με τα εξαιρετικά συμπαθητικά παιδιά που δουλεύουν πλέον για λογαριασμό τους το εστιατόριο.