Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Yang Yi, Ξεριζωμένος

Το τίμημα του καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού της Κίνας δεν φωτογραφήθηκε ποτέ τόσο σπαρακτικά, με τέτοιο λυρικό ονειρισμό. Κείμενο και φωτογραφίες Yang Yi, Gallery Paris-Bejing, via Διαλείψεις & Παρεμβολές.


Ένα πρωί, δεν θυμάμαι πότε, ξύπνησα ιδρωμένος, η καρδιά μου να χτυπά ανήσυχη. Μου μεινε μόνο μια αχνή μνήμη.

Στ' όνειρο μου, εμφανίζομαι ντυμένος. Πηγαίνω κι έρχομαι σ' αυτές τις οικείες αυλές. Ξαναεπισκέπτομαι το παλιό μου σχολείο, το θάμπωμα των φώτων που εκπέμπονται απ' τον κινηματογράφο, την όχθη του ποταμού όπου κάποτε κολυμπούσα, τις στέγες όπου πήγαινα να ανασάνω φρέσκο αέρα, τα σοκάκια με τις στροφές τους... όλα είναι σκοτεινά, εγκατελειμμένα, και δεν υπάρχουν φίλοι ή συγγενείς πουθενά. Από πού έρχονται όλες αυτές οι φυσαλλίδες και τα επιπλέοντα αντικείμενα; Γίνεται δύσκολο να ανασάνεις, δεν μπορώ να πιάσω τίποτε, ουρλιάζω αλλά ήχος δεν ακούγεται...

Κοντά στα τέλη του 2005, παρέα με την φωτογραφική μου μηχανή, προσπάθησα να επιστρέψω στη γενέθλια πόλη μου για να τη φωτογραφήσω. Καλώς ή κακώς, η πόλη μου δεν είχε ακόμη εντελώς ισοπεδωθεί και οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα πλήρως επανεγκατεσταθεί. Παρά τα πολλά συντρίμμια, μπορούσε κανείς να διακρίνει ακόμα την δραστηριότητα της πόλης. Όσο για την οικοδόμηση στη νέα πόλη, αυτή είχε προ πολλού ολοκληρωθεί. Ήταν όλα τόσο συναρπαστικά! Ήμουν υπερβολικά απασχολημένος ψάχνοντας για παλιούς φίλους και γνωστούς για να βγάλω φωτογραφίες. Το καλοκαίρι του 2006, ταξίδεψα με βάρκα στο Φράγμα των Τριών Φαραγγιών. Σε όλη τη διαδρομή, στο Zigui, το Wushan, το Yunyang, το Fengjie and το Wanxian, φωτογράφισα θραύσματα από αυτά τα παραποτάμια μέρη.

Φέτος επέστρεψα πολλές φορές. Κάθε φορά, ένιωθα πως ήταν ένας αγώνας κόντρα στον χρόνο. Μπορούσε να διαβάσει κανείς συναρπαστικά σλόγκαν παντού, ζωγραφισμένα στους τοίχους: "Ας γκρεμίσουμε μισή πόλη σε εκατό μέρες". Κατέστρεφαν την παλιά πόλη τόσο γρήγορα, αφήνοντας μια ατμόσφαιρα θανάτου και αποσύνθεσης παντού. Βγάζοντας αυτές τις φωτογραφίες έπρεπε να κρατήσω την ανάσα μου και, αφού τις έβγαζα, να δραπετεύσω.

Δεν έχω την πρόθεση να σταθώ στο νόημα που μπορεί να βρεθεί στις φωτογραφίες μου. Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι ότι γεννήθηκα σ' αυτή την πόλη. Αφορά όλα όσα έχουμε κοινά εκεί: την προφορά μας, τον καφτερό μας κορίανδρο, το νεύμα που κάνουμε ο ένας στον άλλο, ένα φιλικό σινιάλο για να πούμε "γεια σου" όταν περνάμε ο ένας τον άλλο στο δρόμο, σ' αυτούς τους δρόμους που διασχίσαμε μαζί με τους προγόνους μας, που μας συγκέντρωσαν μαζί...αυτή η σειρά δημιουργήθηκε για όλα αυτά. Θα είναι το προσωπικό μου απομνημόνευμα!

Το 2009, θα είναι από τα τελευταία κατοικημένα μέρη που θα εκκενωθεί από ανθρώπους και θα βυθιστεί στα νερά του Φράγματος των Τριών Φαραγγιών, ξεριζώνοντας τους κατοίκους του για πάντα. Το Kaixian, τα 1800 χρόνια της ιστορίας του σπιτιού των παιδικών μου χρόνων, θα εξαλειφθεί.

Γεννήθηκα εκεί πριν 36 χρόνια.

Τη μέρα εκείνη, θα ξυπνήσω κάτω απ' το νερό.

Μτφρ.: RD (Αντώνης)









2 σχόλια:

Ο Λύκος της Στέππας είπε...

Άψογος 8-)

Ανώνυμος είπε...

Φοβερό! Ευχαριστούμε Αντώνη...

Μάριος Κ.