Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Geek Punk extravaganza!!!

Σήμερα τέλειωσα μια σημαντική δουλειά, το καλοκαίρι μπήκε, ο Δήμος κοντράρει τους Σμιθς μου με Σερζ Γκαινσμπούργκ, και έχω κέφια. Οπότε, παραβιάζοντας τον άτυπο κανόνα του να μην ανεβάζω μουσικά διαλείμματα το ένα πάνω στο άλλο, αποφασίζω και διατάσσω ένα μίνι αφιέρωμα στην geek punk. 

Όπου geek punk η πανκ που δημιουργείται και παίζεται από geeks, ήτοι τύπους που κάνουν κουλ το να μην είσαι κουλ. Που σημαίνει, σε γενικές γραμμές, ότι ο στόχος είναι να μοιάζουν είτε με χαμηλόβαθμους υπαλλήλους σε εταιρείες είτε με τον άβγαλτο φίλο της ξαδέρφης σου από το χωριό. Για τον σκοπό αυτό επιστρατεύουν παπιγιόν, γραβάτες, κουστούμια, πουλόβερ, και καλά παντελόνια, φοράνε γυαλιά μυωπίας και έχουν κοντά μαλλιά.

Εφόσον η πανκ ροκ είναι βασικά η μουσική του loser, και εφόσον το loser status συνδέθηκε από νωρίς στην αντικουλτούρα με το να είσαι κουλ, η geek punk είναι η διαλεκτική άρνηση της άρνησης που εκπροσωπεί το cool των δεκαετιών 60 και πρώιμου 70: αντι-αντικουλτούρα, με λίγα λόγια. Οι geek punks κατασκευάζουν τον εαυτό τους ως τόσο losers ώστε να μοιάζουν με κομφορμιστές παγιδευμένους στην ευπρέπεια και την ανώδυνη σαχλαμάρα της δεκαετίας του 50. Προτάσσουν τον εαυτό τους ως το άκρο άωτο της αποτυχίας, επιδεικνύοντας περήφανα την αυτιστική έλλειψη επαφής τους με τον κόσμο γύρω τους, την αδυναμία τους να εκμεταλλευτούν έστω στο ελάχιστο το συμβολικό κεφάλαιο που συνδέεται με το pop star status, και την ευνουχιστική τους απόσταση από το ίματζ του απελευθερωμένου, ούμπερ σέξι ροκ σταρ. 

Και για αυτό τους πάω.

Top five geek punk bands λοιπόν, χωρίς αξιολογική σειρά:

#5. Housemartins, "Happy Hour Again"

#4. Talking Heads, "Once in a Lifetime"

#3. Elvis Costello and the Attractions, "I don't Want to go to Chelsea"

#2. Jonathan Richman and the Modern Lovers, "Egyptian Reggae"

#1. Devo, "Mongoloid"


14 σχόλια:

aKanonisti είπε...

Γαμάτη μουσική....
ανεβάζει και εμάς... που δεν χαλαρώσαμε ακόμα....

χαχαχαχαχαχαχαχαχα

Ζάχαρη είπε...

ωραια...
http://www.youtube.com/watch?v=Xbt30UnzRWw&translated=1

Devo 'Whip It',οταν το πρωτοακουσα το 81 επαθα πλακα,ηταν πρωτακουστη μουσικη
Οσο για το στυλ:Φορμα μη Φορμα,παλι η γενια της ποζας οργιασε...

Αντωνης είπε...

Οι Devo ήταν η αποκορύφωση του geekdom. Τι outfits θεέ μου.

Ξέχασα να βάλω τον κινηματογραφικό παιάνα/μανιφέστο geekdom: http://www.youtube.com/watch?v=jdOKD1YzG7g&feature=related

Ανώνυμος είπε...

καλά, τί έχω να μάθω ακόμα σ'αυτή τη ζωή!
άσχετο, αλλά παρατήρησα ότι από τότε που παρακολουθώ τοεθνικό χρέος των ΗΠΑ στη διπλανή στήλη, σήμερα το 12αστρονομικό έγινε 13αστρονομικό, σαν πολύ δεν τρέχει;
λ.κ

Αντωνης είπε...

@λ.κ: Μπα, δεν νομίζω...Αν λάβεις υπόψιν τη γεωμετρική πρόοδο του τόκου για ένα τόσο αστρονομικό ποσό, καταλαβαίνεις ότι κάθε δευτερόλεπτο που περνάει ο ρυθμός με τον οποίο ανεβαίνει το ποσό θα συνεχίσει να ανεβαίνει και αυτός. ;-)

Πλάκα δεν έχει;

Lik είπε...

Ωραίος!
Τώρα ανακάλυψα το blog.
δεν ήξερα οτι υπάρχουν Έλληνες που γουστάρουν devo, talking heads λ΄π.
Great job!

Ανώνυμος είπε...

lik

nai monos/h/o esu eisai lol
welcome to the country club


βλχ

Ανώνυμος είπε...

όχι δεν έχει καθόλου πλάκα,με αγχώνει πολύ αυτό το πράγμα και μάλιστα με τους τόκους που δεν είχα καθόλου σκεφτεί!
θα έλεγα από κάτω να βάλεις το δικό μας χρέος για να μας στείλεις όλους στον ψυχίατρο (αν έχουμε να τον πληρώσουμε).
βέβαια, όπως ξέρουμε το χρέος των ΗΠΑ όπως και της Ιαπωνίας είναι καλό γιατί το ρίχνουν στην κατανάλωση (ή κάπως έτσι) αντίθετα με το δικό μας που είναι άθλιο και το χαρίζουμε στους κερδοσκόπους.
καλό βράδυ!
λ.κ

Αντωνης είπε...

Πλάκα με την γκραν γκινιόλ έννοια πάντα. Η λογική του κεφαλαίου ορισμένες φορές μοιάζει με σουρεαλιστική φάρσα των Μαρξ Μπράδερς. Αλλά έχει την πολιτική ισχύ στα χέρια της, και αυτό κάνει όλη τη διαφορά από τους "τρελούς" που μιλούν για παύση πληρωμών.

Δεν έχει βγει για την Ελλάδα, και καλώς, γιατί αν έβγαινε καταλαβαίνεις που θα πήγαιναν οι αγορές μέσα στο πρώτο πεντάλεπτο.

head charge είπε...

Περισσότερο «νεοκυματικοί» παρά «αλήτες» στην τυπική κατηγοριοποίηση, αν και ασφαλώς το new wave ήταν απευθείας απόγονος-διάδοχος του punk.

Ο Costello είναι κατά κάποιον τρόπο το μουσικό αντίστοιχο του Woody Allen, ίσως η πιο αντιπροσωπευτική geek μορφή από όλες. Πληροφοριακά, το Egyptian Reggae του Richman είναι ουσιαστικά instrumental διασκευή του κλασικού roots reggae "None Shall Escape The Judgement" (Johnny Clarke, 1974).

Από τους επιλαχόντες, θα φύλαγα μια θέση και για τους XTC, από το γεγονός ότι σταμάτησαν οριστικά από πολύ νωρίς να δίνουν συναυλίες λόγω stage fright, νομίζω κερδίζουν έξτρα πόντους geekiness. :-)

strovoliotis είπε...

Ωραία εποχή! Θα έβαζα μέσα και τους Jam του Paul Weller. Και λόγω εμφανισης και λόγω μουσικής (τουλάχιστον στην αρχή.)

exiledinberlin είπε...

Έχω λιώσει στο γέλιο με την ανάρτηση. :))))

Το στυλάκι του γραβατωμένου πάνκι αναπαράχθηκε και από την ποστ-πανκ σκηνή. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα οι gang of four, εδώ

hello_earth είπε...

:) χιχ... ανάλυση... και όμως πολλές φορές σου βγαίνει αυθόρμητο... να τα πατώνεις παντού... και προπάντων, εσύ στο μυαλό σου και για τον εαυτό σου.. και όλα να πηγάζουν απο κει... και έπειτα να έρχονται φάσεις που να λες - ΟΚ! - και τι έγινε.. fuck if i care. και νιώθεις καλά, και ξαφνικά σε κοιτάζουν και στο δρόμο με ενδιαφέρον.. και λες - η ζωή δεν είναι τόσο άσχημη - πατώνουμε - αλλά με περιφάνεια και χαμόγελο και αυτοσαρκασμό :))))
δεν ξέρω - ίσως άκυρο το προσωπικό σχόλιο σε ενα θέμα μουσικό ή και έστω κοινωνικο-μουσικό, αλλά και εγω χαρηκα πολύ με τα κομμάτια που παραθέτεις :) πολύ ωραία είναι

Αντωνης είπε...

Χμμμ...μάλλον θα πάμε για part two.:-)