Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Δυο εκδοχές φιλελευθερισμού

Εδώ που τα λέμε, δεν είναι όλοι οι φιλελευθερισμοί ίδιοι. Υπάρχει ένας φιλελευθερισμός, για παράδειγμα, που κατανοεί ότι η ικανότητα απορρόφησης των κραδασμών που προκαλεί η κρίση στο βιωτικό επίπεδο των χαμηλόμισθων δεν απειλεί το κεφάλαιο --αντιθέτως, το προασπίζει από την προοπτική της βίαιας ανατροπής. Υπάρχει ένας άλλος, πανικόβλητος, κάθιδρος φιλελευθερισμός, που δεν διστάζει να αναστρέψει τα πάντα, να ανακηρύξει την πραγματικότητα φαντασίωση και την φαντασίωση πραγματικότητα, την εμμονική ψύχωση λογική και τη λογική εμμονική ψύχωση, προκειμένου να υπερασπιστεί συμφέροντα που αισθάνονται λιγότερο καθησυχασμένα σε ό,τι αφορά την ανοχή και την κοινωνική συναίνεση. Στο ριγκ του φιλελευθερισμού σήμερα, Καθημερινή για ιθαγενείς εναντίον Καθημερινής για κοσμοπολίτες.


RD (Αντώνης)
---

Η μεζούρα της αδικίας
Tου Πασχου Μανδραβελη

Μια από τις καταγγελίες των φωνασκούντων συνδικαλιστών είναι ότι την κρίση την πληρώνουν οι εργαζόμενοι και όχι το κεφάλαιο. Δεν εξηγούν ποτέ τι ακριβώς εννοούν με αυτό, αλλά ούτε το τεκμηριώνουν. Απλώς αφήνουν το σύνθημα να πλανάται ως γεγονός. Ετσι δημιουργούν μια αίσθηση αδικίας στον πληθυσμό για να πληθαίνουν οι συγκεντρώσεις τους. Ετσι κι αλλιώς, η αξιολόγηση των συνδικαλιστών, όπως και όλα τα πράγματα στη χώρα, ποτέ δεν γίνεται μακροχρόνια. Ούτε γίνεται με όρους πραγματικής προάσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων ή/και της εθνικής οικονομίας, από την οποία εξάλλου όλοι –και οι εργαζόμενοι– θα ζήσουν. Η αξιολόγηση των συνδικαλιστών είναι βραχυχρόνια και με βάση τα κεφάλια που θα μετρηθούν σε μια διαδήλωση. Νομίζουν ότι όσο πιο ηχηρή είναι η διαμαρτυρία τόσο καλύτερη είναι η συνδικαλιστική δουλειά. Κάπως έτσι δεν έμεινε στην ιστορία ο πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Χρήστος Πολυζωγόπουλος; Τον συνεχάρησαν πολλοί το 2001 που απέτρεψε την ελάφρυνση του ασφαλιστικού διά της πρότασης Γιαννίτση. Ηταν μια νίκη πύρρειος και καταστροφική για τους εργαζομένους. Το ασφαλιστικό θα μπορούσε να είχε εξορθολογιστεί όταν το κράτος είχε λεφτά να εξομαλύνει κάποια από τα προβλήματα που αναγκαστικά κάθε μεταρρύθμιση δημιουργεί. Τώρα, ύστερα από εκείνη τη «μεγαλειώδη νίκη του συνδικαλιστικού κινήματος», επιχειρείται ο βίαιος και βεβιασμένος εξορθολογισμός ακριβώς επειδή «δεν έμεινε σάλιο στα ταμεία».

Ετσι λοιπόν και τώρα, την ώρα της μεγάλης κρίσης, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες επιδεικνύουν αυτό που παρατήρησε ο Ρώσος γιατρός Ιβάν Παβλόφ· τα εξαρτημένα ανακλαστικά που δημιουργούν ψυχωσικές συμπεριφορές. Κάθε φορά που ανακοινώνονται μέτρα, είναι πάντα υπέρ του κεφαλαίου και κατά των εργαζομένων. Τι κι αν επιβλήθηκαν δύο έκτακτες εισφορές στα κέρδη των επιχειρήσεων; Τι κι αν ο συντελεστής φορολογίας των μερισμάτων ανέβηκε στο 45%; Τι κι αν εφαρμόζεται η ενιαία κλίμακα; Τα εξαρτημένα ανακλαστικά έχουν ήδη γίνει ψυχωσική συμπεριφορά: «Οι εργαζόμενοι πληρώνουν την κρίση και όχι το κεφάλαιο».

Εδώ λοιπόν υπάρχει μια απορία. Πώς θα αντιδρούσαν άραγε οι εργατοπατέρες αν το Δημόσιο αποφάσιζε να μην πληρώνει επιδόματα και υπερωρίες μέχρι να ξεκαθαριστεί ποιοι τα δικαιούνται και ποιοι όχι; Ολοι γνωρίζουμε ότι οι περισσότερες υπερωρίες είναι πλασματικές και πολλά επιδόματα (όπως εκείνο της «έγκαιρης προσέλευσης») είναι εξωφρενικά (σ.σ.: το παραδέχεται και η ΑΔΕΔΥ· εμμέσως κι αορίστως, αλλά το παραδέχεται ζητώντας το ενιαίο μισθολόγιο). Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, το υπουργείο Οικονομικών να πει ότι «μέχρι να γίνει έκτακτος ή τακτικός έλεγχος στις πληρωμές του κράτους προς τους δημοσίους υπαλλήλους, η καταβολή επιδομάτων και υπερωριών αναστέλλεται μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου»;

Αν πάλι δεν θα έπρεπε να το κάνει, τότε γιατί το κάνει στις επιχειρήσεις αναστέλλοντας την επιστροφή του ΦΠΑ μέχρι τις 30.9.2010; Και να σκεφτεί κανείς ότι το κράτος δεν πληρώνει τα δικά του λεφτά, όπως γίνεται στην περίπτωση των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά απλώς επιστρέφει τα λεφτά των επιχειρήσεων. Σύμφωνοι! Η κρίση είναι τόσο μεγάλη που απαιτεί έκτακτα και άδικα μέτρα. Απλώς η μεζούρα της αδικίας που κρατούν οι συνδικαλιστές είναι πειραγμένη. Και το κεφάλαιο πληρώνει την κρίση. Μόνο που δεν ακούγεται στις διαδηλώσεις.




Ανώφελη λιτότητα παγκοσμίως
The New York Times

Οταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, οι πολιτικοί αντέδρασαν όπως έπρεπε, χρησιμοποιώντας τα διδάγματα από τη δεκαετία του 1930. Μείωσαν τα επιτόκια και αύξησαν τις δαπάνες. Η κρίση ήταν σοβαρή, αλλά η αντιμετώπιση ήταν επιτυχής. Δεν ζήσαμε μια μεγάλη ύφεση όπως εκείνη του Μεσοπολέμου.

Τώρα όμως βλέπουμε αρθρογράφους, διεθνείς οργανισμούς και αναλυτές να ζητάνε σε όλο και πιο έντονο ύφος να πάψουν οι κυβερνήσεις να υποστηρίζουν τις οικονομίες τους και να αρχίσουν να τις τιμωρούν. Χαρακτηριστική είναι η τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ είναι ένας πολύ μετριοπαθής οργανισμός και συνήθως αυτά που υποστηρίζει έχουν ήδη γίνει κοινός τόπος μεταξύ των κυβερνήσεων που τον στηρίζουν. Η έκθεση λοιπόν καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οφείλουμε να απεμπλακούμε σταδιακά από τις επεκτατικές οικονομικές πολιτικές που υιοθετήθηκαν, ώστε να αναθερμανθεί η οικονομική δραστηριότητα και να περάσουμε σε περιοριστικά μέτρα, δημοσιονομικής προσαρμογής. Το συμπέρασμα αυτό δεν έρχεται απλώς σε πλήρη αντίθεση με τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας, αλλά και με τις προβλέψεις του ίδιου του οργανισμού.

Για παράδειγμα, προτείνεται η αύξηση των επιτοκίων, ώστε να αναχαιτιστούν οι πληθωριστικές τάσεις. Εντούτοις, ο πληθωρισμός είναι ήδη χαμηλός και μειώνεται ακόμη περισσότερο. Γιατί λοιπόν να αυξηθούν τα επιτόκια; Η απάντηση που φαίνεται να δίνει η έκθεση είναι ότι οι αγορές μπορεί να αρχίσουν να αναμένουν αύξηση του πληθωρισμού, ακόμη και αν δεν πρέπει: «Πρέπει να προσέξουμε την πιθανότητα εκδήλωσης μακροπρόθεσμών πληθωριστικών προβλέψεων στις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ, παρά τα όσα δείχνουν τα στοιχεία», επισημαίνεται στην έκθεση. Παρόμοια επιχειρήματα επιστρατεύονται για να δικαιολογηθούν μέτρα λιτότητας. Τόσο τα βιβλία της οικονομικής επιστήμης, όσο και η εμπειρία, έχουν αποδείξει ότι όταν η ανεργία είναι ακόμη υψηλή, τα μέτρα λιτότητας δεν επιτείνουν απλώς την ύφεση, αλλά δεν βοηθούν κιόλας στη βελτίωση των δημόσιων οικονομικών, καθώς με τη μείωση των δαπανών, μειώνονται και τα έσοδα από τη φορολόγηση. Ο ΟΟΣΑ μάλιστα προβλέπει ότι η ανεργία θα συνεχίσει να κινείται σε υψηλά επίπεδα για χρόνια ακόμη. Παρ’ όλα αυτά, για κάποιο λόγο ζητάει από τις κυβερνήσεις να λάβουν περιοριστικά μέτρα. Γιατί το κάνει; Και πάλι η απάντηση είναι ίδια. Για να δώσει στις αγορές κάτι που δεν θα έπρεπε να ζητούν και πράγματι δεν ζητούν. Οι επενδυτές δεν ανησυχούν καθόλου για την πιθανότητα να μην αποπληρώσει τα χρέη της η Αμερική. Τουναντίον, τα επιτόκια των αμερικανικών ομολόγων βρίσκονται κοντά σε ιστορικά χαμηλά.

Ολα τα παραπάνω μπορεί να ακούγονται τρελά – και είναι. Πρόκειται όμως για απόψεις που γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς. Την προηγούμενη εβδομάδα, συντηρητικά μέλη της αμερικανικής Βουλής κατάφεραν να επιβάλουν τον περιορισμό της βοήθειας που παρέχεται σε μακροχρόνια ανέργους, φοβούμενοι το δημοσιονομικό κόστος. Ετσι, πολλές οικογένειες θα απολέσουν την πρόσβασή τους σε βασικές υπηρεσίες, όπως η παροχή περίθαλψης, τη στιγμή που δεν υπάρχουν πολλές διαθέσιμες θέσεις εργασίας στην αγορά. Ενώ όμως τα οφέλη από την υιοθέτηση τέτοιων περιοριστικών πολιτικών είναι μάλλον προϊόν φαντασίας, το κοινωνικό κόστος που θα έχουν θα είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Εικόνα: en.beijing2008.cn

28 σχόλια:

enfant raté είπε...

Δεν είναι ό,τι πιο βαθυστόχαστο μπορώ να σχολιάσω, αλλά με αυτό το "Καθημερινή για ιθαγενείς" πέθανα στα γέλια!

Κατά τα άλλα, ναι, η διαφορά εύρους σκέψης (άνοιγμα κάδρου θα το λέγαμε στη φωτογραφία;) είναι προφανής. Αν δεν ηταν τόσο προφανής ίσως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για διαφορά οπτικής γωνίας, αλλά νομίζω μόνο ένας ηλίθιος δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι δεν σώζεις τη γαλέρα πετώντας τους κωπηλάτες στη θάλασσα.

Ανώνυμος είπε...

...όπου η bullshit αριστερά ξεκινά να ανακαλύπτει ότι "λατρεία της απορρύθμισης και της ιδιωτικοποίησης, αντικρατισμός != φιλελευθερισμός".

leuteris055 είπε...

το προβλημα δεν ειναι η Καθημερινη που εκθετει τις αποψεις του Πασχου....Αλλα εμεις που εχουμε παρει αυτες τις αποψεις στα σοβαρα και πρεπει να κανουμε και αντιλογο...

Αντωνης είπε...

Εγώ βασικά για comic relief το έβαλα, τι αντίλογο να κάνεις;

leuteris055 είπε...

μου αρεσει το σχημα του Πασχου... "δαιμονιοι λαικιστες δημαγωγοι καθοδηγουμενοι απο συντεχνιακα συμφεροντα και χρονια ψυχολογικα συμπλεγματα παρασυρουν τα αβουλα προβατα της μαζας σε αντεθνικες ενεργιες"...Καπως ετσι δεν ειναι η λογικη?

cynical είπε...

Αντωνη,
η διαφορα ειναι μεταξυ του επαρχιωτικου φιλελευθ. (Πασχος) και του μητροπολιτικού (NYT).

Επειδη γνωριζω πόσο πολυ επιπονο ειναι να διαβαζεις την Athens Voice και καπάκι τον Μανδραβελη, εχεις την αμεριστη συμπαρασταση μου στο εργο σου! Δεν αντεχονται με τιποτε. Χαρας το κουραγιο σου!

leuteris055 είπε...

Για την ακριβεια Cynical ειναι η διαφορα των "εθνικα υπερηφανων" αστων που εχουν χεστει πανω τους και αυτων που δεν φοβουνται ακομα.....Μην εχετε καμια αμφιβολια οτι αν στο αμερικα υπηρχε κινδυνος εξεγερσης δεν θα το γυριζαν ολοι οι "κοσμοπολιτες" το τροπαρι σε μια εκσυγχρονισμενη εκδοχη του μακαρθισμου....

Αντωνης είπε...

@cynical: Ενημερώνομαι και ταυτόχρονα διασκεδάζω. Τι καλύτερο;

@leuteris: Εννοείται. Εδώ τα αναχώματα είναι λιγότερα, οπότε πρέπει να μπαίνει μπροστά ο Πάσχος και να μετατοπίζει λίγο (καμμία 200 χλμ) τη συζήτηση για την ταμπακιέρα.

leuteris055 είπε...

Εντωμεταξυ ο Πασχος ειναι τοσο ενημερωμενος (τρομαρα του) για το τι παιζει στο συνδικαλιστικο και εργατικο κινημα που παιζει να νομιζει οτι φωναζουμε ακομα στις πορειες το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ιδιο συνδικατο"....

leuteris055 είπε...

εντωμεταξυ για καμαρωστε φιλοι το συγκροτημα Αλαφουζου σε νεα επιπεδα ηθικης εξαχρειωσης....http://tvxs.gr/news/%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B5%CF%84-%CE%BC%CE%BC%CE%B5/%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1

RDdemos είπε...

«οι συνδικαλιστικές ηγεσίες επιδεικνύουν αυτό που παρατήρησε ο Ρώσος γιατρός Ιβάν Παβλόφ· τα εξαρτημένα ανακλαστικά που δημιουργούν ψυχωσικές συμπεριφορές.»

Επειδή εγώ πιστεύω ότι «από χαζό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια», συμφωνώ ότι οι συνδικαλιστές, οι ηγέτες του είναι τα σκυλιά του Παβλόφ, αλλά τότε τίθεται το πρόβλημα ποιος είναι Παβλόφ;

Αντωνης είπε...

Η "αριστερή ιδεολογία" καλέ μου!

RDdemos είπε...

Η οποία όμως εκφωνείται από τα υψηλά κλιμάκια της κρατικής εξουσίας and their masters' Voice! Επειδή το ΔΝΤ είναι τόσο αριστερό, προτείνω να καταργηθεί άνευ περαιτέρω αναβολής! «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» την κατάργηση του αριστερού μορφώματος που λέγεται ΔΝΤ.

RDdemos είπε...

Α, και το ανωτέρω λέγεται συλλογισμός «σωρίτης».

Αντωνης είπε...

Σωρίτης; Δηλαδή;

RDdemos είπε...

http://plato.stanford.edu/entries/sorites-paradox/

«The sorites paradox is the name given to a class of paradoxical arguments, also known as little-by-little arguments, which arise as a result of the indeterminacy surrounding limits of application of the predicates involved. For example, the concept of a heap appears to lack sharp boundaries and, as a consequence of the subsequent indeterminacy surrounding the extension of the predicate ‘is a heap’, no one grain of wheat can be identified as making the difference between being a heap and not being a heap. Given then that one grain of wheat does not make a heap, it would seem to follow that two do not, thus three do not, and so on. In the end it would appear that no amount of wheat can make a heap. We are faced with paradox since from apparently true premises by seemingly uncontroversial reasoning we arrive at an apparently false conclusion.»

RDdemos είπε...

Αλλά εγώ εξακολουθώ να διατείνομαι ότι ο συλλογισμός μου είναι χωρίς σφάλμα, αλλά ότι εκείνος του Πάσχου πάσχει.

Αντωνης είπε...

Α, να μαθαίνουμε! Thanks!

Αντωνης είπε...

Μα γιατί να πάσχει του Πάσχου ο συλλογισμός; (έλα ριχ'τα, αφού ξέρω ότι τρώγεσαι να τα πεις) :-)

RDdemos είπε...

Γιατί η «αριστερή ιδεολογία» του Πάσχου είναι εκείνη που εκπορεύεται από τους άρχοντες του κόσμου τούτου.

Πιο σοβαρά τώρα, είδες το transcript στο

http://radicaldesire.blogspot.com/2010/05/blog-post_31.html

(ενέσεις, και το διαβητικό που τον ψάρευαν και το χτύπαγαν σαν χταπόδι;)

Αντωνης είπε...

Όχι ακόμα, δεν πρόλαβα.

Αντωνης είπε...

Τα είδα, δες και συ τις δηλώσεις του υφ. άμυνας του Ισραήλ τώρα :-(

RDdemos είπε...

Το αφεντικό τρελάθηκε!
Ουρί Αβνερί

http://zope.gush-shalom.org/home/en/channels/avnery/1232152100/

http://contreinfo.info/article.php3?id_article=2505

«Ιn this war, politicians and generals have repeatedly quoted the words: “The boss has gone mad!” originally shouted by vegetable vendors in the market, in the sense of “The boss has gone crazy and is selling the tomatoes at a loss!” But in the course of time the jest has turned into a deadly doctrine that often appears in Israeli public discourse: in order to deter our enemies, we must behave like madmen, go on the rampage, kill and destroy mercilessly.
In this war, this has become political and military dogma: only if we kill “them” disproportionately, killing a thousand of “them” for ten of “ours”, will they understand that it’s not worth it to mess with us. It will be “seared into their consciousness”
(a favorite Israeli phrase these days). After this, they will think twice before launching another Qassam rocket against us, even in response to what we do, whatever that may be. »

Αντωνης είπε...

Ο ορισμός της ασύμμετρης βίας ως του καλύτερου αποτρεπτικού (deterrence). Το στομάχι μου.

Αντωνης είπε...

Περί asymmetric deterrence (κατηγορία game theory εξ όσω καταλαβαίνω): http://www.cas.buffalo.edu/classes/psc/fczagare/Articles/Asymmetric%20Deterrence.PDF

RDdemos είπε...

Και αφού μιλάμε για παραλογισμούς και ασύμμετρες βίες [γάτος γ* και γάτος σκούζει]:

Par Paul De Grauwe, Centre For European Policy Studies, 6 mai 2010
http://contreinfo.info/article.php3?id_article=3054
«Une dynamique déflationniste, porteuse d’échec, menace de gagner l’ensemble la zone euro....»
Μια αποπληθωριστική δυναμική απειλεί να επικρατήσει στο σύνολο τής Ευρωζώνης.

Μπορεί να τεθεί τέρμα στη διαδικασία αυτή; Αυτό είναι δυνατόν υπό τον όρο ότι οι κυβερνήσεις τις ευρωζώνης απαλλαχτούν από την προοπτική που επιβλήθηκε σε αυτές από τις χρηματοοικονομικές αγορές, σύμφωνα με την οποία η παρούσα κρίση δημόσιου χρέους πρέπει να αποδοθεί στις σπατάλες των προϋπολογισμών που ψηφίστηκαν από τις ίδιες τις κυβερνήσεις.
Εντούτοις, η εκτίμηση αυτή είναι λανθασμένη. Αιτία της κρίσης του δημόσιου χρέους είναι η ασωτία μεγάλων τμημάτων του ιδιωτικού τομέα, και πιο συγκεκριμένα του χρηματοοικονομικού τομέα. Η επίρρωση των μέτρων του Συμφώνου Σταθερότητας δεν θα επιλύσει κανένα από τα προβλήματα αυτά.


Πως σου φαίνεται για εκδραμάτιση του «prisoner’s dilemma» το ακόλουθο:

να ανεβεί στην Ακρόπολη (ταμπλό-βιβάν ή σινεμά-βεριτέ, αν έχουμε ακόμα βιντεοκάμερες) το τέλος της «Φιλοσοφίας του Μπουντουάρ», αγαπημένο απόσπασμα του Λακάν (έχω συγκεκριμένη στο νου για το ρόλο της Mme de Mistival, ονόματα δε λέμε)
[χολιασμένος που είμαι].

Αντωνης είπε...

Α πα πα πα!

RDdemos είπε...

Για να μην μας προκύψει ο SG με τα Nash equilibria, παραπέμπω όλους τους μελλοντικούς αναγνώστες στο:

«Lying in Politics: Reflections on The Pentagon Papers», H.Arendt